Εγώ το Χαρτί...

 

"Νότια του Καμπέτσε, στον δρόμο για το Σαμποτόν, στην παραλία του Κόλπου του Μεξικού τοποθετήθηκαν καθρέφτες. Νερά στο χρώμα του νεφρίτη πιτσιλούσαν γύρω απ’ τους καθρέφτες, οι οποίοι στηρίζονταν σε ξερά φύκια και διαβρωμένα βράχια, αλλά οι αντανακλάσεις κατάργησαν το υποστηρικτικό υλικό και τώρα οι λέξεις καταργούν τις αντανακλάσεις. Οι απερίγραπτες τονικότητες του γαλάζιου που ήταν κάποτε τετράγωνες παλιρροϊκές λιμνούλες ουρανού εξαφανίστηκαν εντός της φωτογραφικής συσκευής και τώρα αναπαύονται στο κοιμητήριο του τυπωμένου χαρτιού, Ancora in Arcadia morte Ρόμπερτ Σμίθσον «Περιστατικά κατοπτρικών ταξιδιών στο Γιουκατάν».

Κι ενώ η λέξη paper προέρχεται από την ελληνική πάπυρος, όπως μας υπενθυμίζει ο Κέβιν ΜακΛάφλιν, το χαρτί «δεν είναι ίδιο πράγμα με τον πάπυρο», και αυτό διότι συντίθεται από πολλαπλά και ετερογενή υλικά. Επιπλέον, όπως επισημαίνει στη συνέχεια, τα συστατικά που επιτρέπουν στο χαρτί μαζικής παραγωγής να διατηρεί τη συνοχή στην υφή του (κυρίως ο αλουνίτης και το κολοφώνιο) είναι επίσης εκείνα που διευκολύνουν την ταχεία αλλοίωσή του.Με την έννοια αυτή, το χαρτί δεν είναι ποτέ απλώς ο εαυτός του, βρίσκεται πάντα σε υποχώρηση από τον εαυτό του, συντίθεται από διάφορα υλικά, κανένα εκ των οποίων δεν είναι ποτέ μόνο ένα, ενώ φέρει τον δικό του θάνατο ή την απόσυρση εντός της ίδιας της σύστασής του. Αυτό ισοδυναμεί με το να πούμε ότι το ίδιο το χαρτί αποτελεί ένα κοιμητήριο, ένα χάρτινο κοιμητήριο, ένα κοιμητήριο για «το ίδιο» το χαρτί."

Απόσπασμα από τα Χαρτιά Κοιμητήρια Eduardo Cadava, των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης.

ΜΚ