Οι Αρχιτέκτονες του Μαρμάρου

 

Στρατηγική Μαρμαροφορία Πύργων. Το λατομείο εμπεριέχει το πνεύμα της γης που εμείς οπτικοποιούμε και αναδεικνύουμε.

Στον τόπο αυτό, πρωτεύουσα παρουσία έχει το ίδιο το υλικό που φέρει τις εγγραφές του χρόνου πάνω του και δευτερεύουσα ο ανθρώπινος παράγοντας.

Ενώνει σε ένα Όλον, όλα τα συστατικά και τις πολλαπλότητες (ανθρώπους, μηχανές, κλίμακες οικονομίας, ήχους, σκόνη, υγρασία, οπτικές εικόνες) μέσω των τεχνημάτων του. Το λατομείο πρέπει να το δούμε σε συνάρτηση με τον άνθρωπο που η ματιά του το παρακολουθεί και το επαναχαράζει διαρκώς για τις ανάγκες της οικονομίας που δημιουργεί, σε συνάρτηση με το ανθρώπινο σώμα που επενεργεί μαζί του και σε συνάρτηση με τον τρόπο που ο νους μας το αντιλαμβάνεται.

Εδώ θα πρέπει να προσπεράσουμε έναν σκόπελο. Τον διττό μας ρόλο. Από την μια κατατέμνουμε ένα βουνό και επεμβαίνουμε στο φυσικό περιβάλλον και από την άλλη το ίδιο το βουνό μας προμηθεύει τα υλικά του. Συνεπώς η όποια ανάπτυξη στο πλαίσιο της επιχειρηματικής πολιτικής πρέπει πάντα να περιλαμβάνει αποκατάσταση healing environment. Η νομική προστασία του τοπίου θέτει ωστόσο ένα καθεστώς αρχών που πρέπει να τηρηθούν και η προστασία αυτή έχει νόημα επειδή δεν έχει διαταραχθεί η σχέση μας μαζί του.

Αναδεικνύουμε το λατομείο με τρόπο που να μην αλλάζει η αμφιθεατρική πλευρά του βουνού.Το τοπίο και το μαρμαροφόρο κοίτασμα δρουν ως άτλαντες στην πορεία που προδιαγράφουμε. Ο ίδιος ο τόπος υπόκειται σε μια δυναμική αλλαγών.

Ο βιωμένος χώρος γίνεται «επίλεκτος τόπος» (κατά τον αρχιτέκτονα Α.Προβελέγγιο), όταν η ιστορία της βίωσης βαθιά τον χαρακώνει. Το λατομείο πλέον, ως παράγωγο της υλικού και της οικονομίας, γίνεται σύμβολο, καθώς στέκει αρχετυπικά και χαρακτηρίζει τον χώρο.

 Ένα τοπίο βεληνεκούς συμβόλου, του ίδιου του μαρμάρου, που συνδέεται με την ιστορία μας και αντανακλά σε κάθε μνημείο της πολιτισμικής μας ταυτότητας.

Η ίδια η αρχιτεκτονική κοινότητα κατανοεί και βιώνει το τοπίο έχοντας ως στόχο την επέμβαση σε αυτό. Αντίστοιχα δρούμε στο λατομείο μας, το αντιλαμβανόμαστε ως μοναδικό τόπο που δημιουργήθηκε από τις παρεμβάσεις μας στο τοπίο, και το οποίο έχει άμεση εξάρτηση από τον χρόνο, όπως και το ίδιο το υλικό.

Το επηρεάζουν οι καιρικές συνθήκες, οι ώρες του φωτός, οι εποχές. Εμείς και ο χρόνος επηρεάζουμε την υλική και μορφολογική σύστασή του. Γιαυτό και σεβόμαστε τα όρια του τοπίου, του τόπου που δημιουργήσαμε και την έκτασή του.

Μέσα από τον τόπο του λατομείου μαθαίνουμε το υλικό. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή μαζί του. Το αντλούμε από την γη, το αναλύουμε, το επεξεργαζόμαστε, ζούμε μαζί του και διαρκώς μας εκπλήσσει. Ερχόμαστε σε επαφή με το ανάγλυφο της επιφάνειας του λατομείου, το γεωμετρούμε και τα κατατέμνουμε. Διότι ο τόπος αυτός μας δίνει το υλικό για τις κατασκευές μας, όμως παράλληλα αποτελεί και υπόβαθρο γιαυτές όπως κάθε τόπος. Από την μια η γη, μας προσφέρει τις πρώτες ύλες και το υπόβαθρο, και από την άλλη ο ουρανός επηρεάζει την επιλογή και τον τρόπο επεξεργασίας των υλικών (Heidegger: Ο άνθρωπος κατοικεί πάνω στην Γη και υπό τον Ουρανό).

Τα όρια του τόπου μας είναι εκεί όπου αρχίζει την παρουσία του. Δομημένα, αποτελούνται από έδαφος, ορίζοντα και ουρανό. Η  ανάγνωση των χαρακτηριστικών του λατομείου μας, προκύπτουν μέσα από το βίωμα και τα συναισθήματα που εκπέμπει.

Όπως γράφει ο Ελύτης, ενυπάρχει μια βαθύτερη δύναμη των αναλογιών κάτω από την κατατεμαχισμένη των φαινομένων επιφάνεια, «Η προβολή της ψυχής των ανθρώπων».

Υπάρχει ένα ήθος στο ελληνικό τοπίο και ένα ήθος στο πως εμείς οριοθετούμε το λατομείο και το εκμεταλλευόμαστε. Το πως καθημερινά προσδιορίζουμε την σχέση μας μαζί του.

Η αρχιτεκτονική είναι γεωγραφική, γράφει ο Αρης Κωνσταντινίδης. Χωρίς τόπο δεν υπάρχει αρχιτεκτονική. Αρχιτεκτονούμε το λατομείο και μέσα από αυτό δεχόμαστε ερεθίσματα και ταυτόχρονα μεταβάλλουμε τον τόπο. Το μέσο σύνδεσης είναι το ίδιο το υλικό.

Ο τρόπος με τον οποίο το υλικό δημιουργεί καθημερινή ζωή, η ενάργειά του στις γύρω κοινότητες. Μελετούμε καθημερινά την φυσιογνωμία του λατομείου. Διότι δεν βλέπουμε απλώς έναν τόπο εξόρυξης αλλά έναν τόπο με τον οποίο ζούμε μαζί. Απλώνουμε σχέσεις γνωριμίας πάνω του, μεταξύ των ανθρώπων μας, του εργατικού δυναμικού, των πελατών μας από όλο τον κόσμο. Δημιουργούμε μνήμες.

Η φύση δημιουργεί το υλικό και εμείς οργανώνουμε τον χώρο μέσα και γύρω από αυτό. Με την οικειοποίηση της γεωμετρίας, ανοίγουμε δρόμους εκεί που η φύση μας δίνει την κατεύθυνση. Με τις τεχνικές μας γνώσεις διασφαλίζουμε την ορθή λατόμευση και την ασφάλεια των ανθρώπων μας.

Photo Quarry Pirgon

ΜΚ

Στις Μεγάλες Κασπίες Θάλασσες

Στις μεγάλες Κασπίες θάλασσες, εκεί όπου ο ορίζοντας σβήνει μέσα σε μια μεταλλική γαλήνη, τα κυματοειδή βαρυτικά ταξιδεύουν σαν αόρατες ανάσες του κόσμου. Τα νερά δεν κινούνται απλώς· πάλλονται, σαν να θυμούνται μια αρχέγονη πτώση από τον ουρανό. Πάνω από αυτά, μια πτήση διασχίζει τον ουρανό με σταθερότητα σχεδόν τελετουργική, σαν να χαράζει μια πορεία που είχε ήδη ονειρευτεί. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε ουρανό και νερό, γεννιέται μια αίσθηση ότι η κατεύθυνση δεν είναι μόνο γεωγραφία, αλλά επιθυμία. Τζόνυ...

Το Αλγέρι εμφανίζεται σαν σκίτσο λευκό και χρυσαφί, μια πόλη που μοιάζει να αναπνέει με το φως. Στα λιμάνια του, οι πετρελαϊκές αριστοτεχνίες στέκονται σαν σύγχρονα γλυπτά, αγωγοί και δεξαμενές που αφηγούνται ιστορίες ενέργειας, δύναμης και εξάρτησης. Όμως ακόμη και μέσα σε αυτή τη μηχανική ακρίβεια, υπάρχει κάτι ποιητικό: μια υπόσχεση ότι η ύλη μπορεί να γίνει ροή, ότι το σκοτάδι των βάθων μπορεί να μετατραπεί σε φως. Η πτήση συνεχίζει, και μαζί της ένα βλέμμα που μαθαίνει να διαβάζει τον κόσμο όχι μόνο με τα μάτια, αλλά με μια εσωτερική αφή. Αγία Σμύρνη μου.

Και τότε, σαν απρόσμενη στροφή, το Σινικό απλώνεται με τη δική του σιωπηλή επιμονή, ένας άλλος κόσμος, με ρυθμούς που μοιάζουν να αψηφούν τον χρόνο. Εκεί, μέσα σε πόλεις που πάλλονται και θάλασσες που καθρεφτίζουν ουρανούς γεμάτους μνήμες, ο έρωτας δεν εμφανίζεται ως γεγονός αλλά ως διάχυση. Είναι το βλέμμα που συναντά ένα άλλο βλέμμα μέσα στο πλήθος, η αδιόρατη έλξη που επιμένει πέρα από γλώσσες και αποστάσεις. Και ίσως τελικά, όλη αυτή η πλεύση, από τις Κασπίες έως το Αλγέρι και το Σινικό, να μην ήταν τίποτε άλλο παρά μια διαδρομή προς εκείνο το σημείο όπου ο κόσμος και η καρδιά συγχρονίζονται. Με το μολύβι μου αποκαθιστώ τις πλατφόρμες πετρελαίου, σαν αστεράκια...

ΜΚ

ThalassoR

Κάποτε, όταν ο ήλιος ακόμη ήταν φωτεινή υπόσχεση πάνω από τις στέγες των πόλεων, κι οι άνθρωποι πίστευαν πως είχαν χαρτογραφήσει τα πάντα, άρχισαν να φαίνονται καμπύλες στις τροχιές.

Τα αντικείμενα πέρα από τον Ποσειδώνα οι Παγοσκιές, τα Τροχιδοθραύσματα, οι Κραυγοτενείς (ναι, τον 2012 VP113 εννοώ) φέρονταν παράξενα, σαν να τα τραβούσε μια βουβή βαρύτητα.

Κάπου, κάποιος ήξερε:
Υπάρχει κάτι εκεί έξω.

Ένας αργοκίνητος, ενάρετος, σχεδόν αδιόρατος πλανήτης, που βυθιζόταν στην τροχιά του όπως μια βαριά σκέψη σε παλιό όνειρο.

Και τότε βρέθηκε αυτή:
Η Αέλια Φυγόκεντρος.

Δεν ήταν ακριβώς άνθρωπος πια. Το σώμα της περιείχε αναπνευστικά απολιθώματα γήινων εποχών, υγρό μνήμης στα μαλλιά, και δέρμα που έπαιζε μουσική με τη θερμοκρασία.

Γεννήθηκε στη Δεύτερη Σελήνη της Τρίτης Απουσίας, αλλά τη φώναζαν ακόμα "κόρη της Γης" γιατί ονειρευόταν μουσαμάδες βεράντας και μυρωδιές από γιασεμί.

Η αποστολή της;
Να μετοικήσει στον Πλανήτη 9.
Να φέρει το πρώτο συναίσθημα.
Να ιδρύσει το Μουσείο του Ανείπωτου.
Να φυτέψει φωνές σε παγωμένο έδαφος.

Της έδωσαν μόνο ένα σακίδιο μνήμης 14ης γενιάς. Μέσα έβαλε:

• Ένα κουτί γεμάτο ανέκδοτα βαρυτικής οξύτητας.
• Έναν δέντρο-σπόρο που ανθίζει όταν τον κοιτάς με απορία.
• Μια φωτογραφία του ήλιου όπως φαινόταν το 2021: "τότε που όλοι κοιτούσαν κάτω, κι εκείνος ήταν ακόμα εκεί".
• Ένα ζευγάρι βαρυποδήλατα (παπούτσια με πίεση που προσαρμόζεται σε κάθε νέο πεδίο).
• Κι ένα γυάλινο μπουκάλι που περιείχε την πρώτη της σύγχυση το αγαπημένο της συναίσθημα.

Οι αστρονόμοι τον λένε "Πλανήτη 9".
Η ίδια τον φωνάζει:
Αργό Νόημα...

MK

Καλό Πάσχα με Φως!

 

Στην Αφρική δεν Mετράς τον Xρόνο, τον Aισθάνεσαι...

Καθώς διασχίζεις τη γη της σαβάνας, αρχίζεις να βλέπεις αλλιώς. Το σαφάρι δεν είναι περιήγηση· είναι στάση ζωής. Είναι η σιωπή πριν την κίνηση, η παρατήρηση πριν την πράξη, ο σεβασμός πριν την παρουσία. Μαθαίνεις να κοιτάς χωρίς να παρεμβαίνεις, να υπάρχεις χωρίς να διαταράσσεις. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο φως και τη σκόνη, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι στο κέντρο, είσαι μέρος. Και ύστερα έρχεται κάτι βαθύτερο. 

Όχι σαν υποχρέωση, αλλά σαν εσωτερικό κάλεσμα. Η έννοια της ιεραποστολής δεν εμφανίζεται εδώ ως διδασκαλία, αλλά ως προσφορά. Όχι για να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά για να σταθείς μέσα του με ταπεινότητα. 

Να δώσεις χωρίς θόρυβο, να αγγίξεις χωρίς να επιβληθείς. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι η ουσία δεν βρίσκεται σε αυτό που φέρνεις μαζί σου, αλλά σε αυτό που αφήνεις πίσω σου, ένα βλέμμα, μια πράξη, μια παρουσία. Και όταν φύγεις, δεν θα πάρεις μόνο εικόνες.

Θα πάρεις μια άλλη οπτική. 

Σαν να είδες, έστω για λίγο, μέσα από τα μάτια των θεών.

MK

Η Βιογραφία της Μαλαγουζιά

 

*Βιομηχανική Ποίηση (Industrial Poetry)

Ψιλόραγη Μαλαγουζιά

Με φόρεμα σατέν, στα χρυσαφί των παραμυθιών

Του μύθου Σταχτοπούτα,

 

Άρωμα Γυναίκας

Aρχοντικής και δίκαιας, γιομάτης μυστικά και έρεβα πάθη

Ηλιόλουστη Κληματίδα,

 

Σε κύπελλα λεμόνι γίνεσαι, σε κύπελλα χρυσή

Κείτεσαι γραμμικά

Αμφίπλευρο κορδόνι Ρουαγιά, σαν χίλιες και μια νύχτες,

 

Με άνθη και ροδάκινα και με μελένιες νότες

Αγιόκλημα, κηρήθρα και βερίκοκο

Μοσχοβολάς,

 

Ο Όμηρος ταξιδευτής, σ’ ορμήνεψε κι εσένα

Σε θάλασσα  «οἶνοψ πόντος»

Κηλίδα ήλιου, στο Άξιον Εστί του ποιητή,

 

Ανταύγειες κρόκου μεθυστικού

Η έξη των ηθών του Έρωτα

Του Άλλου, του Όλου Άλλου,

 

Δεν σπάζει ο αμφορέας σου, μα χτίζεται

Στην ευκρασία της θάλασσας του Αιγαίου

Της Ελιάς και της Αμπέλου,

 

Κρυστάλλινο το Εγκώμιον

Κρασί!

Αν θέλουμε να ζήσουμε και να βλέπουμε τον Ηλιο! **

**(Λέοντος, Γ.Νύσσης, Όταν το κρασί γίνεται πάγος)

 

Ode to Wine, Pablo Neruda

Has wine ever been more sensual and sexual than this? “ …the line of your hip/becomes the brimming curve/of the wine goblet,/your breast is the grape cluster,/your nipples are the grapes,/the gleam of spirits lights your hair,/and your navel is a chaste seal/stamped on the vessel of your belly,/your love an inexhaustible/cascade of wine,…”

MK.

O Hodge απολαμβάνει την Εικασία του σε Πορσελάνη

Προτιμάς την εικασία του Hodge σαν να ήταν ένα λεπτεπίλεπτο σκεύος από πορσελάνη,
την αγγίζεις μόνο με το νου, γιατί κάθε της επιφάνεια αντανακλά μια γεωμετρία που δεν ανήκει πλήρως ούτε στον κόσμο ούτε στο όνειρο. Οι προβολικές αλγεβρικές κλάσεις μοιάζουν με θραύσματα παλιών χαρτών· ρητοί γραμμικοί συνδυασμοί, κομμάτια μνήμης που επιμένουν να έχουν σχήμα, να έχουν νόημα, σαν να αντιστέκονται στη λήθη.

Και τότε βρίσκεσαι να δειπνείς ξανά στο θεώρημα του παπαγάλου, όχι ως καλεσμένος αλλά ως παρατηρητής μιας αόρατης συμμετρίας. Ο κύριος Ρυς σερβίρει το σπέσιαλ ριζότο του, και κάθε κόκκος ρυζιού είναι σαν μικρό αξίωμα απλό, αλλά απαραίτητο για να κρατηθεί όρθιο το σύμπαν της αφήγησης. Κάπου ανάμεσα στις μπουκιές, ακούς έναν παπαγάλο να επαναλαμβάνει αριθμούς, όχι μηχανικά αλλά σαν προσευχή.

Κάνεις τον γύρο του κόσμου χωρίς να μετακινηθείς. Όχι στα ταξίδια του μαρμάρου, όπου τα αγάλματα κουβαλούν τη σιωπή των αιώνων. Όχι με τον Φιλέα Φογκ και το άγχος του χρόνου. Το δικό σου ταξίδι είναι εσωτερικό, ένας χάρτης που διπλώνεται και ξεδιπλώνεται μέσα σου.

Λες ναι στον Ζαν Κοκτώ, εκεί όπου η ποίηση γίνεται καθρέφτης και οι φράκτες από ιβίσκους φυλάνε μυστικά αντί για σύνορα. Οι αχθοφόροι τους αποκαλούν λουλούδια των παπουτσιών και δεν είναι μόνο το άλικο χρώμα· είναι γιατί αφήνουν ίχνη. Όποιος περνά, βάφεται λίγο από την επιθυμία τους.

Λες ναι και στη γκέισα Μιστανγκέτ, μια φιγούρα που δεν ανήκει σε έναν τόπο αλλά σε μια ατμόσφαιρα. Το θρυλικό της μασάζ δεν είναι τεχνική· είναι μια τέχνη αποσυμπίεσης του χρόνου. Μαθαίνεις σιγά σιγά, όχι με τα χέρια αλλά με την αναπνοή, πώς να χαλαρώνεις τις ρωγμές της μνήμης.

Και καθώς ανατρέχεις σε ημερομηνίες, αυτές αρχίζουν να λιώνουν σαν μελάνι στο νερό. Βυθίζεσαι στην μπανιέρα σου, κι εκεί, ανάμεσα σε ατμούς και σιωπές, σκέφτεσαι τη συνοικία του έρωτα στο Ταμανόι όχι ως τόπο, αλλά ως κατάσταση. Έναν χώρο όπου οι επιθυμίες δεν λέγονται δυνατά, αλλά κυκλοφορούν σαν υδρατμοί, αγγίζουν το δέρμα και χάνονται.

Και ίσως τελικά, όλα αυτά, η εικασία, το δείπνο, τα ταξίδια, τα λουλούδια, να είναι απλώς διαφορετικοί τρόποι να πλησιάσεις κάτι που δεν αποδεικνύεται, αλλά μόνο βιώνεται.

MK.

Κοιτώντας τον Άθω ένα Βράδυ

Μέσα από τη θάλασσα,

Στα λίγα μέτρα από την ακτή,
Απόλυτη σιγή…

Η νύχτα έχασε την αίγλη της, δεν είναι αρχαία
Υπό την έννοια
Της πρώτης μέρας και της πρώτης νύχτας της Δημιουργίας.

Στον Άθω όμως εξακολουθεί να υπάρχει η Νύχτα.

Σε κάθε γωνιά του κόσμου, με συγκεντρωμένους τόσους ανθρώπους, η νύχτα, χρόνο με το χρόνο, χάνει κομμάτια του εαυτού της από το βασίλειό της.

Παλαιότερα, κάθε που η υδρόγειος σφαίρα εγείρονταν, ας πούμε ανατολικά,
η μέρα κέρδιζε ένα βήμα που το έχανε αμέσως πίσω της, καθώς το παραχωρούσε στο σκοτάδι.

Σήμερα όμως, όλο και περισσότερο φως, άσπρο, κρύο, ανεπαίσθητο, θαρρείς, σβήνει την προαιώνια διαχωριστική γραμμή.

Το λυκόφως από το λυκαυγές έχει μια σχετική διαφορά που όμως τείνει να εκλείψει.

Η νύχτα πέρασε στις χώρες της Δύσης και της Ορθόδοξης Ανατολής πάντα με λίγους, ελάχιστους φθόγγους, όπως όλες οι μεγάλες θεμελιακές έννοιες της ύπαρξης.

Στον Άθω αδειάζεις την κούραση.
Αν είσαι μέσα του,
είναι μοναδικό.

Αν τον βλέπεις σε απόσταση αναπνοής,
ίσως εξίσου.

Τότε, Νύχτα, νότια του Όρους,
σε παράλληλα στρώματα επαφής,
βλέπεις τις χαράδρες του βουνού να γεμίζουν σκοτάδι και τα αστέρια να βοηθάνε στην ιστορήση της κορυφογραμμής,

...αλλά και σε όλο το πλάτος του πελάγους μέχρι την Πόλη.

Μπορεί κάποιος μάλιστα να δει… μέχρι και τη σιωπή.

Επειδή, αν το διανοητικό επίπεδο ενός ανθρώπου είναι αντιστρόφως ανάλογο της ποσότητας των θορύβων που προκαλεί, τότε τα μπαλκόνια του Άθω, όχι μόνο τα μεγαλοπρεπή της Σιμωνόπετρας αλλά και τα πιο ταπεινά στον Πύργο του Μυλοποτάμου, βρίσκονται σε δυσθεώρητα ύψη σοφίας.

Τη Νύχτα, ακόμα και την πιο σκοτεινή, ακόμη και με τα μάτια μισόκλειστα, μπορείς να δεις όλα εκείνα τα θαύματα του Όρους και του πελάγους, που την ημέρα τα τσακίζει το φως της Άσπρης θάλασσας.

Στα σκληρά βράχια, μπορείς να ξεχωρίσεις το μικροσκοπικό αρχιτεκτόνημα του κοχυλιού να επιβιώνει κάνοντας τις δικές του υπέροχες σκέψεις, χωρίς να χάνει τίποτα από τη δύναμη και την ομορφιά του, ακόμα και όταν λιώνει υπό το βαρύ ποδοπάτημα των Αγαρηνών…

Μπορείς πάντα τη νύχτα να κοιτάξεις κατάματα όλα τα αγρίμια, όλα τα πουλιά και όλες τις μικρές σαύρες που γεννήθηκαν αμέτρητα χιλιάδες χρόνια πριν, πριν τον… Κατακλυσμό, και τα πηγάδια των ματιών τους έχουν μεγαλύτερο βάθος από τα νερά στον Κάβο Φονιά, όπου μπορείς να υπολογίσεις με ακρίβεια και τις ηλικίες όλων των αστέρων.

Και στο πέλαγος, ανάμεσα σε Λήμνο και Σαμοθράκη, ακολουθείς το καράβι του Δαιμονογιάννη, που ήταν Γιάννες και Μονογιάννες όταν ξεκίνησε από τη Μαύρη Θάλασσα, που την ονόμασε Εύξεινη για να την καλοπιάσει τη μισάνθρωπη.

Θα γίνει λοιπόν Ευδαιμονογιάννης όταν θα φτάσει ικανόπλοος και θαλαττουργός στα νερά της Μονεμβασιάς και τα σωθικά του θα γλυκάνουν,

Καθώς ψηλά στο βράχο θα κοιτά την παραμυθητική μαρτυρία της Αγίας Σοφίας.

Τη νύχτα στο Άγιο Όρος, μπορείς ξεκάθαρα να δεις να καταφθάνει από την πατρίδα των Ιβήρων, η ατελείωτη μελωδία, για να συναντήσει το νεύμα των κυμάτων.

Να στηριχθεί στις χαμηλές, βαριές φωνές των Σέρβων και των Βουλγάρων, να υποφέρουν τον σχεδόν θανατηφόρο συναισθηματισμό της Ρωσικής αρμονίας που κατακλύζει την οικουμένη ολάκερη
Όταν δοξολογεί την Μπογκορόντιτσα.

Ενίοτε όμως θα δεις όλες τις φωνές, κάθε μία με το δικό της χρώμα:
Το βαθύ κόκκινο, το χρυσάφι, το λαμπερό γαλάζιο, το φωτεινό κίτρινο, να συνυφαίνονται τελετουργικά το τόξο που θα φανεί στη νεφέλη, σημείο διαθήκης, και το τόξο αυτό

Ακουμπώντας τις δύο του άκρες στο σκοτάδι της θάλασσας και στο σκοτάδι του βουνού, χαμηλώνει ταπεινά για να περπατήσει πάνω του ανάλαφρα το Τεριρέμ του Σιμωνοπετρίτη μοναχού.

Η τράπεζα λιτή:
Κόκκινο κρασί και λαχανικά,
Σκορπισμένο το απόδειπνο.

Τα νυσταγμένα κυκλάμινα αντιλαμβάνονται την Πορταΐτισσα,
Καθώς βαίνει νοερά προς τη θάλασσα.

Στο Όρος βασιλεύει η σιωπή,
νύχτα και μέρα.

Τη νύχτα ίσως περισσότερο.
……………….

Για την Φιλοξενία,

ΜΚ.

Η Μνήμη της Σαχάρας Σπέρνει τους Παγετώνες

Κι ακόμα λείπουν πολλές στεριές από τους χάρτες.

Οι θαλασσοπόροι σχεδίασαν τη Γη,
αχανής, ήρεμη θάλασσα, Ειρηνικός,
στα νέφη του Μαγγελάνο.

Το σκίτσο του τοπίου και ο χάρτης μετρούν γεωμετρίες,
κι εμείς αφήνουμε τον κόσμο να γυρνά γύρω από τον εαυτό του.
Ίσως για να τον ανακαλύψουμε, πρέπει να τον δούμε ανάποδα.

Όλα είναι ανατομία:
το πέρασμα από το ορατό στο αόρατο,
αντισυμμετρίες κρυστάλλων,
δεξιόστροφες, αριστερόστροφες,
χάραγμα και στροφή, παλμός και σιωπή.

Κι εκεί, στη λεπτή ισορροπία του κόσμου,
η Γη ανοίγει τα μυστικά της σαν χάρτης που δεν τελειώνει ποτέ.

MK.