O Hodge απολαμβάνει την Εικασία του σε Πορσελάνη

Προτιμάς την εικασία του Hodge σαν να ήταν ένα λεπτεπίλεπτο σκεύος από πορσελάνη,
την αγγίζεις μόνο με το νου, γιατί κάθε της επιφάνεια αντανακλά μια γεωμετρία που δεν ανήκει πλήρως ούτε στον κόσμο ούτε στο όνειρο. Οι προβολικές αλγεβρικές κλάσεις μοιάζουν με θραύσματα παλιών χαρτών· ρητοί γραμμικοί συνδυασμοί, κομμάτια μνήμης που επιμένουν να έχουν σχήμα, να έχουν νόημα, σαν να αντιστέκονται στη λήθη.

Και τότε βρίσκεσαι να δειπνείς ξανά στο θεώρημα του παπαγάλου, όχι ως καλεσμένος αλλά ως παρατηρητής μιας αόρατης συμμετρίας. Ο κύριος Ρυς σερβίρει το σπέσιαλ ριζότο του, και κάθε κόκκος ρυζιού είναι σαν μικρό αξίωμα απλό, αλλά απαραίτητο για να κρατηθεί όρθιο το σύμπαν της αφήγησης. Κάπου ανάμεσα στις μπουκιές, ακούς έναν παπαγάλο να επαναλαμβάνει αριθμούς, όχι μηχανικά αλλά σαν προσευχή.

Κάνεις τον γύρο του κόσμου χωρίς να μετακινηθείς. Όχι στα ταξίδια του μαρμάρου, όπου τα αγάλματα κουβαλούν τη σιωπή των αιώνων. Όχι με τον Φιλέα Φογκ και το άγχος του χρόνου. Το δικό σου ταξίδι είναι εσωτερικό, ένας χάρτης που διπλώνεται και ξεδιπλώνεται μέσα σου.

Λες ναι στον Ζαν Κοκτώ, εκεί όπου η ποίηση γίνεται καθρέφτης και οι φράκτες από ιβίσκους φυλάνε μυστικά αντί για σύνορα. Οι αχθοφόροι τους αποκαλούν λουλούδια των παπουτσιών και δεν είναι μόνο το άλικο χρώμα· είναι γιατί αφήνουν ίχνη. Όποιος περνά, βάφεται λίγο από την επιθυμία τους.

Λες ναι και στη γκέισα Μιστανγκέτ, μια φιγούρα που δεν ανήκει σε έναν τόπο αλλά σε μια ατμόσφαιρα. Το θρυλικό της μασάζ δεν είναι τεχνική· είναι μια τέχνη αποσυμπίεσης του χρόνου. Μαθαίνεις σιγά σιγά, όχι με τα χέρια αλλά με την αναπνοή, πώς να χαλαρώνεις τις ρωγμές της μνήμης.

Και καθώς ανατρέχεις σε ημερομηνίες, αυτές αρχίζουν να λιώνουν σαν μελάνι στο νερό. Βυθίζεσαι στην μπανιέρα σου, κι εκεί, ανάμεσα σε ατμούς και σιωπές, σκέφτεσαι τη συνοικία του έρωτα στο Ταμανόι όχι ως τόπο, αλλά ως κατάσταση. Έναν χώρο όπου οι επιθυμίες δεν λέγονται δυνατά, αλλά κυκλοφορούν σαν υδρατμοί, αγγίζουν το δέρμα και χάνονται.

Και ίσως τελικά, όλα αυτά, η εικασία, το δείπνο, τα ταξίδια, τα λουλούδια, να είναι απλώς διαφορετικοί τρόποι να πλησιάσεις κάτι που δεν αποδεικνύεται, αλλά μόνο βιώνεται.

MK.