Στις Μεγάλες Κασπίες Θάλασσες

Στις μεγάλες Κασπίες θάλασσες, εκεί όπου ο ορίζοντας σβήνει μέσα σε μια μεταλλική γαλήνη, τα κυματοειδή βαρυτικά ταξιδεύουν σαν αόρατες ανάσες του κόσμου. Τα νερά δεν κινούνται απλώς· πάλλονται, σαν να θυμούνται μια αρχέγονη πτώση από τον ουρανό. Πάνω από αυτά, μια πτήση διασχίζει τον ουρανό με σταθερότητα σχεδόν τελετουργική, σαν να χαράζει μια πορεία που είχε ήδη ονειρευτεί. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε ουρανό και νερό, γεννιέται μια αίσθηση ότι η κατεύθυνση δεν είναι μόνο γεωγραφία, αλλά επιθυμία. Τζόνυ...

Το Αλγέρι εμφανίζεται σαν σκίτσο λευκό και χρυσαφί, μια πόλη που μοιάζει να αναπνέει με το φως. Στα λιμάνια του, οι πετρελαϊκές αριστοτεχνίες στέκονται σαν σύγχρονα γλυπτά, αγωγοί και δεξαμενές που αφηγούνται ιστορίες ενέργειας, δύναμης και εξάρτησης. Όμως ακόμη και μέσα σε αυτή τη μηχανική ακρίβεια, υπάρχει κάτι ποιητικό: μια υπόσχεση ότι η ύλη μπορεί να γίνει ροή, ότι το σκοτάδι των βάθων μπορεί να μετατραπεί σε φως. Η πτήση συνεχίζει, και μαζί της ένα βλέμμα που μαθαίνει να διαβάζει τον κόσμο όχι μόνο με τα μάτια, αλλά με μια εσωτερική αφή. Αγία Σμύρνη μου.

Και τότε, σαν απρόσμενη στροφή, το Σινικό απλώνεται με τη δική του σιωπηλή επιμονή, ένας άλλος κόσμος, με ρυθμούς που μοιάζουν να αψηφούν τον χρόνο. Εκεί, μέσα σε πόλεις που πάλλονται και θάλασσες που καθρεφτίζουν ουρανούς γεμάτους μνήμες, ο έρωτας δεν εμφανίζεται ως γεγονός αλλά ως διάχυση. Είναι το βλέμμα που συναντά ένα άλλο βλέμμα μέσα στο πλήθος, η αδιόρατη έλξη που επιμένει πέρα από γλώσσες και αποστάσεις. Και ίσως τελικά, όλη αυτή η πλεύση, από τις Κασπίες έως το Αλγέρι και το Σινικό, να μην ήταν τίποτε άλλο παρά μια διαδρομή προς εκείνο το σημείο όπου ο κόσμος και η καρδιά συγχρονίζονται. Με το μολύβι μου αποκαθιστώ τις πλατφόρμες πετρελαίου, σαν αστεράκια...

ΜΚ