ThalassoR

Κάποτε, όταν ο ήλιος ακόμη ήταν φωτεινή υπόσχεση πάνω από τις στέγες των πόλεων, κι οι άνθρωποι πίστευαν πως είχαν χαρτογραφήσει τα πάντα, άρχισαν να φαίνονται καμπύλες στις τροχιές.

Τα αντικείμενα πέρα από τον Ποσειδώνα οι Παγοσκιές, τα Τροχιδοθραύσματα, οι Κραυγοτενείς (ναι, τον 2012 VP113 εννοώ) φέρονταν παράξενα, σαν να τα τραβούσε μια βουβή βαρύτητα.

Κάπου, κάποιος ήξερε:
Υπάρχει κάτι εκεί έξω.

Ένας αργοκίνητος, ενάρετος, σχεδόν αδιόρατος πλανήτης, που βυθιζόταν στην τροχιά του όπως μια βαριά σκέψη σε παλιό όνειρο.

Και τότε βρέθηκε αυτή:
Η Αέλια Φυγόκεντρος.

Δεν ήταν ακριβώς άνθρωπος πια. Το σώμα της περιείχε αναπνευστικά απολιθώματα γήινων εποχών, υγρό μνήμης στα μαλλιά, και δέρμα που έπαιζε μουσική με τη θερμοκρασία.

Γεννήθηκε στη Δεύτερη Σελήνη της Τρίτης Απουσίας, αλλά τη φώναζαν ακόμα "κόρη της Γης" γιατί ονειρευόταν μουσαμάδες βεράντας και μυρωδιές από γιασεμί.

Η αποστολή της;
Να μετοικήσει στον Πλανήτη 9.
Να φέρει το πρώτο συναίσθημα.
Να ιδρύσει το Μουσείο του Ανείπωτου.
Να φυτέψει φωνές σε παγωμένο έδαφος.

Της έδωσαν μόνο ένα σακίδιο μνήμης 14ης γενιάς. Μέσα έβαλε:

• Ένα κουτί γεμάτο ανέκδοτα βαρυτικής οξύτητας.
• Έναν δέντρο-σπόρο που ανθίζει όταν τον κοιτάς με απορία.
• Μια φωτογραφία του ήλιου όπως φαινόταν το 2021: "τότε που όλοι κοιτούσαν κάτω, κι εκείνος ήταν ακόμα εκεί".
• Ένα ζευγάρι βαρυποδήλατα (παπούτσια με πίεση που προσαρμόζεται σε κάθε νέο πεδίο).
• Κι ένα γυάλινο μπουκάλι που περιείχε την πρώτη της σύγχυση το αγαπημένο της συναίσθημα.

Οι αστρονόμοι τον λένε "Πλανήτη 9".
Η ίδια τον φωνάζει:
Αργό Νόημα...

MK