Το Κόκκινο και το Μαύρο

Επιτομή του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, που σφράγισε όχι μόνο τη γαλλική αλλά την παγκόσμια λογοτεχνία.

Ο Zυλιέν Σορέλ, γιος ξυλουργού απ' το Βεριέρ, ευαίσθητος όσο και φιλόδοξος, γεμάτος θαυμασμό για τα ιδεώδη του Ναπολέοντα, θέτει στόχο του να ξεφύγει από τα δεσμά της φτωχής του καταγωγής και να κατακτήσει την καταξίωση και τον πλούτο στην παρακμιακή γαλλική κοινωνία της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων. Ευφυής και φιλόδοξος, ιδεαλιστής και μέγας υποκριτής, φύση επαναστατική και στυγνός οπορτουνιστής, θα χτίσει τη θριαμβευτική του καριέρα εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τον κώδικα της κοινωνικής υποκρισίας, ώστε από την ταπεινή επαρχιακή Βεριέρ να βρεθεί στα σαλόνια του Παρισιού, κατακτώντας την καρδιά της όμορφης και ευγενικής κυρίας Ντε Ρενάλ, συζύγου του πρώτου εργοδότη του, και ύστερα της αριστοκρατικής και αλαζονικής Ματθίλδης.

Όσο όμως μετεωρική είναι η άνοδός του τόσο απότομη και σκληρή θα είναι η πτώση του. Ο άνεμος της Ιστορίας που πνέει στο έργο, η γοργή ροή της αφήγησης, η ψυχολογική εμβάθυνση στους εμβληματικούς χαρακτήρες, που πλάθονται σαν πρόσωπα με σάρκα και οστά, η σύνδεση των ηρώων με τον κοινωνικό τους περίγυρο, η ζωντανή απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου σε όλες τις πτυχές του, καθιστούν το Κόκκινο και το Μαύρο μια ανεπανάληπτη αναγνωστική εμπειρία αλλά και ένα μέσο μύησης στη μεγάλη τέχνη του μυθιστορήματος. Για τον Σταντάλ, το κόκκινο αντιπροσωπεύει τα στρατεύματα του Ναπολέοντα και το μαύρο την Εκκλησία.

Un roman psychologique[modifier]Selon Nietzsche, Stendhal est « le dernier des grands psychologues français ».

«  Stendhal, l'un des « hasards » les plus beaux de ma vie – car tout ce qui fait époque en moi m'a été donné d'aventure et non sur recommandation, – Stendhal possède des mérites inestimables la double vue psychologique, un sens du fait qui rappelle la proximité du plus grand des réalistes (ex ungue Napaleonem « par la mâchoire (on reconnaît) Napoléon »), enfin, et ce n'est pas la moindre de ses gloires, un athéisme sincère qu'on rencontre rarement en France, pour ne pas dire presque jamais (...) Peut-être suis-je même jaloux de Stendhal. Il m'a volé le meilleur mot que mon athéisme eût pu trouver : « La seule excuse de Dieu c'est de ne pas exister.»[4],[5] »

Dans Le Rouge et le Noir, Julien Sorel fait l'objet d'une étude approfondie. Ambition, amour, passé, tout est analysé. Le lecteur suit avec un intérêt croissant les méandres de sa pensée, qui conditionnent ses actions. Mathilde de la Mole et Madame de Rênal ne sont pas en reste. Leur amour pour Julien, égal l'un à l'autre, sont mis en perspective. Tout le monde est mis à nu sous la plume de Stendhal...

Ο Λαβύρινθος της Χάλκης

Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι τουρκικές αρχές απαγόρευσαν τη λειτουργία του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη. Την πορεία της υπόθεσης της Θεολογικής Σχολής από το 1923 μέχρι τις ημέρες μας πραγματεύεται το βιβλίο «Ο λαβύρινθος της Χάλκης - Η περιπέτεια της Θεολογικής Σχολής» του συγγραφέα-δημοσιογράφου Αρη Αμπατζή, που κυκλοφόρησε ως ατομική έκδοση.

Το βιβλίο περιλαμβάνει σε τρία κεφάλαια την πορεία της Σχολής από το 1923 μέχρι το 2011. Η προσπάθεια των τουρκικών αρχών για απαλλοτρίωση της Σχολής στη δεκαετία του 30, η διαδικασία που είχε ως αποτέλεσμα την έγκριση του Κανονισμού Λειτουργίας το 1951, οι εξελίξεις γύρω από το κλείσιμό της το 1971 και η περιπέτεια που συνεχίζεται.

Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο της ιστορίας της Θεολογικής Σχολής. Στο Παράρτημα του βιβλίου περιλαμβάνονται σπάνια κείμενα και έγγραφα σχετικά με τη Σχολή.

«Η Τουρκία ως επίσημη ιδεολογία και κρατικό σύστημα ποτέ δεν είδε το θέμα των θρησκευτικών και άλλων ελευθεριών των εθνοτικώς μη Τούρκων και θρησκευτικώς μη σουνιτών μουσουλμάνων πολιτών της, ως μέρος του συνόλου που λέγεται Τουρκία. Με αποτέλεσμα να κρίνει και να αντιμετωπίζει τη λατρεία, την εκπαίδευση και άλλα ιδιαίτερα ζητήματα των μη μουσουλμάνων, σαν να πρόκειται για υποθέσεις τουρκογενών σουνιτών».

Ο Αρης Αμπατζής έχει γράψει και άλλα βιβλία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις όπως τα : «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις 2001» και «Ελληνοτουρκικές σχέσεις 2002» (εκδόσεις Κούριερ), «Μαρμαρωμένη Ρωμιοσύνη -Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης (εκδόσεις Λιβάνη), «Islam light -Ο πολιτικός αναχρονισμός στην Τουρκία» (εκδόσεις Θαλλός), «Ποια Τουρκία» (εκδόσεις Πολύτροπον).

Πληροφορίες: «Ο λαβύρινθος της Χάλκης - Η περιπέτεια της Θεολογικής Σχολής» του Αρη Αμπατζή. Κεντρική διάθεση: Αθ.Χριστάκης ΑΕ, Ιπποκράτους 10-12 Αθήνα, τηλ. 210 3607876.

Ήρωες, Δράκοι, Πολλαπλοί Κόσμοι, Χίλμπερτ, Κουνέλια...

Τα Κουνέλια του Σρέντινγκερ

Στην προσπάθεια ερμηνείας των γεγονότων που πραγματώνονται στο χώρο που ζούμε πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα όρια της λογικής, στις παρυφές της επιστήμης. Και η μετάβαση από τη φυσική στη μεταφυσική είναι επικίνδυνη.

Ζώντας τοπικά και ερμηνεύοντας παγκόσμια οι επιστήμονες συχνά πυκνά αναδεικνύουν θεωρίες και ερμηνείας που θα μπορούσαν να υπερβούν την κοινή λογική, τα γεγονότα που ζούμε και αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Η παρουσία παράλληλων κόσμων, αυτά που ζούμε και εκείνο που συμβαίνει αλλά ενδεχομένως δεν μπορούμε να είμαστε μέρος του αποτελεί μία οπτική ματιά που υπερβαίνει τις έως τώρα αναζητήσεις μας.

Με κυρίαρχο ερμηνευτικό σχήμα την Κβαντική Θεωρία ο συγγραφέας του βιβλίου κατορθώνει να μας ξεναγήσει στη μαγεία των παράλληλων κόσμων ώστε να ερμηνεύσει την φαινομενική παραδοξότητα ορισμένων παρατηρήσεων. Ο παράξενος χώρος Χίλμπερτ όπου όλα μπορούν να συμβούν, με άπειρες διαστάσεις οι οποίες καταρρέουν τη στιγμή που όλα αποκτούν υπόσταση δεν μπορεί εύκολα να οπτικοποιηθεί αλλά ο συγγραφέας κατορθώνει να τον αναπαραστήσει με ζωντανά και χρήσιμα παραδείγματα. Αυτά που ενδεχομένως κρύβουν ταχυδακτυλουργικές δεξιότητες θα μπορούσαν απλά να είναι μία άλλη εφαρμογή της κβαντικής θεωρίας.

For the better part of a century, attempts to explain what was really going on in the quantum world seemed doomed to failure. But recent technological advances have made the question both practical and urgent. A brilliantly imaginative group of physicists at Oxford University have risen to the challenge. This is their story. At long last, there is a sensible way to think about quantum mechanics. The new view abolishes the need to believe in randomness, long-range spooky forces, or conscious observers with mysterious powers to collapse cats into a state of life or death. But the new understanding comes at a price. We must accept that we live in a multi verse wherein countless versions of reality unfold side-by-side.....

Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα

In China, you know, the emperor is a Chinese, and all those about him are Chinamen also.

The story I am going to tell you happened a great many years ago, so it is well to hear it now before it is forgotten. The emperor’s palace was the most beautiful in the world. It was built entirely of porcelain, and very costly, but so delicate and brittle that whoever touched it was obliged to be careful. In the garden could be seen the most singular flowers, with pretty silver bells tied to them, which tinkled so that every one who passed could not help noticing the flowers. Indeed, everything in the emperor’s garden was remarkable, and it extended so far that the gardener himself did not know where it ended.

Those who travelled beyond its limits knew that there was a noble forest, with lofty trees, sloping down to the deep blue sea, and the great ships sailed under the shadow of its branches. In one of these trees lived a nightingale, who sang so beautifully that even the poor fishermen, who had so many other things to do, would stop and listen. Sometimes, when they went at night to spread their nets, they would hear her sing, and say, “Oh, is not that beautiful?” But when they returned to their fishing, they forgot the bird until the next night. Then they would hear it again, and exclaim “Oh, how beautiful is the nightingale’s song!”

Travellers from every country in the world came to the city of the emperor, which they admired very much, as well as the palace and gardens; but when they heard the nightingale, they all declared it to be the best of all. And the travellers, on their return home, related what they had seen; and learned men wrote books, containing descriptions of the town, the palace, and the gardens; but they did not forget the nightingale, which was really the greatest wonder. And those who could write poetry composed beautiful verses about the nightingale, who lived in a forest near the deep sea. The books travelled all over the world, and some of them came into the hands of the emperor; and he sat in his golden chair, and, as he read, he nodded his approval every moment, for it pleased him to find such a beautiful description of his city, his palace, and his gardens. But when he came to the words, “the nightingale is the most beautiful of all,” he exclaimed, “What is this? I know nothing of any nightingale. Is there such a bird in my empire? and even in my garden? I have never heard of it. Something, it appears, may be learnt from books.”

Then he called one of his lords-in-waiting, who was so high-bred, that when any in an inferior rank to himself spoke to him, or asked him a question, he would answer, “Pooh,” which means nothing.

“There is a very wonderful bird mentioned here, called a nightingale,” said the emperor; “they say it is the best thing in my large kingdom. Why have I not been told of it?”

“I have never heard the name,” replied the cavalier; “she has not been presented at court.”

“It is my pleasure that she shall appear this evening.” said the emperor; “the whole world knows what I possess better than I do myself.”

“I have never heard of her,” said the cavalier; “yet I will endeavor to find her.”

But where was the nightingale to be found? The nobleman went up stairs and down, through halls and passages; yet none of those whom he met had heard of the bird. So he returned to the emperor, and said that it must be a fable, invented by those who had written the book. “Your imperial majesty,” said he, “cannot believe everything contained in books; sometimes they are only fiction, or what is called the black art.”

“But the book in which I have read this account,” said the emperor, “was sent to me by the great and mighty emperor of Japan, and therefore it cannot contain a falsehood. I will hear the nightingale, she must be here this evening; she has my highest favor; and if she does not come, the whole court shall be trampled upon after supper is ended.”

“Tsing-pe!” cried the lord-in-waiting, and again he ran up and down stairs, through all the halls and corridors; and half the court ran with him, for they did not like the idea of being trampled upon. There was a great inquiry about this wonderful nightingale, whom all the world knew, but who was unknown to the court. 

At last they met with a poor little girl in the kitchen, who said, Oh, yes, I know the nightingale quite well; indeed, she can sing. Every evening I have permission to take home to my poor sick mother the scraps from the table; she lives down by the sea-shore, and as I come back I feel tired, and I sit down in the wood to rest, and listen to the nightingale’s song. Then the tears come into my eyes....

Οι Άραβες των Βάλτων

Ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη υπήρξε κάποτε μια κοινότητα Αράβων που δεν είχε όμοιά της. Οι Άραβες των Βάλτων. Ζούσαν σε μεγάλες θολωτές καλύβες φτιαγμένες από τα βούρλα των ποταμών και μετακινούνταν με πιρόγες ανάμεσα στα φτενές λωρίδες γης που μόλις πρόβαλλαν από τα νερά. Επρόκειτο για μία από τις πιο αρχαίες κοινότητες της Μεσοποταμίας, αξιοπρεπής και στεγνή, που λίγοι Δυτικοί την είχαν επισκεφτεί και πρώτος τη μνημόνευσε στο κλασικό του έργο «The Marsh Arabs» ο Ουίλφρεντ Θέσιγκερ. Ταξίδεψε εκεί και έζησε μαζί τους για μεγάλο διάστημα -το βιβλίο του είναι ένα πεζό, πλην συγκροτημένο ποίημα, με πυκνές εθνολογικές παρατηρήσεις, διαποτισμένο από το πνεύμα του εξερευνητή.

Από το βιβλίο...

Εζησα στους Βάλτους του Νότιου Ιράκ από το τέλος του 1951 ώς τον Ιούνιο του 1958, μερικές χρονιές επτά μήνες χωρίς διακοπή. Το 1957 ήταν η μόνη χρονιά που δεν πήγα καθόλου. Μολονότι ήμουν συνεχώς σε κίνηση, τούτο δεν είναι ένα τυπικό ταξιδιωτικό βιβλίο, διότι η περιοχή στην οποία ταξίδευα ήταν υπό περιορισμό. Ούτε φιλοδοξεί να είναι μια λεπτομερής μελέτη των φυλών των Βάλτων μεταξύ των οποίων έζησα, διότι δεν είμαι ανθρωπολόγος ούτε καν ειδικός σε οτιδήποτε. Εζησα αυτά τα χρόνια στους Βάλτους διότι μου άρεσε να είμαι εκεί. Εζησα με τους ανθρώπους των Βάλτων σαν ένας από αυτούς, και αναπόφευκτα με τα χρόνια οικειώθηκα τους τρόπους τους. Με τις αναμνήσεις μου, και τη βοήθεια των ημερολογίων μου, προσπάθησα να δώσω μιαν εικόνα των Βάλτων και των ανθρώπων που ζουν εκεί. Πρόσφατες πολιτικές αναταραχές στο Ιράκ είχαν σαν συνέπεια να αποκλειστεί η περιοχή για τους επισκέπτες. Είναι πιθανόν σε λίγο καιρό οι Βάλτοι να αποξηρανθούν· όταν θα γίνει αυτό, ένας τρόπος ζωής που έχει ιστορία χιλιάδων ετών θα εξαφανιστεί.

Οι Βάλτοι καλύπτουν έξι χιλιάδες περίπου τετραγωνικά μίλια στην περιοχή γύρω από την Κούρνα, εκεί που ενώνονται ο Τίγρης με τον Ευφράτη πάνω από την Μπάσρα για να σχηματίσουν το Σατ αλ Αραμπ. Αποτελούνται από μόνιμα έλη όπου το κάσαμπ (Φραγμίτης ο κοινός, κοινώς αγριοκάλαμο) είναι η επικρατούσα βλάστηση· εποχικά έλη, που ξεραίνονται το φθινόπωρο και τον χειμώνα και το μεγαλύτερο μέρος τους καλύπτεται από ψαθί (Τύφη η στενόφυλος)· και προσωρινά έλη, τα οποία γεμίζουν μόνο κατά τη διάρκεια των πλημμυρών κι ύστερα θρασομανάνε με βούτομα (Σκίρπος ο λιμναίος). Η περιοχή αυτή μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε τρία μέρη: στους Ανατολικούς Βάλτους, ανατολικά του Τίγρη· στους Κεντρικούς Βάλτους, δυτικά του Τίγρη και βόρεια του Ευφράτη· και στους Νότιους Βάλτους, νότια του Ευφράτη και δυτικά του Σατ αλ Αραμπ. Υπάρχουν ακόμη μερικά μόνιμα έλη κάτω από τη Σάτρα στο Σατ αλ Γκάραφ, ένα ποτάμι που αφήνει τον Τίγρη στην Κουτ και κυλάει νοτιοδυτικά προς τη Νασιρίγια· κάποια εποχικά έλη στις πεδιάδες βορειοανατολικά της Αμάρα, όπου οι χείμαρροι του Τιμπ και του Ντουάριτζ κατεβαίνουν από τους χαμηλούς λόφους της Περσίας και τα νερά τους σκορπίζονται· και ένα μικρό εποχικό έλος στην περιοχή Αλ μπου Νταράτζ, δεκαπέντε μίλια βόρεια της Αμάρα δυτικά του Τίγρη. Στο μέγιστο των πλημμυρών μεγάλες εκτάσεις των ερήμων που γειτονεύουν με τους Βάλτους καλύπτονται από νερά, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, αλλά μπορούν να φτάσουν σε απόσταση μεγαλύτερη από διακόσια μίλια, από τα περίχωρα της Μπάσρα και σχεδόν μέχρι την Κουτ. Οταν τα νερά υποχωρήσουν, η έρημος επανέρχεται.

Την άνοιξη, τα χιόνια που λιώνουν στα ψηλά βουνά της Περσίας και της Τουρκίας, φουσκώνουν τον Τίγρη και τον Ευφράτη· οι Βάλτοι είναι το αποτέλεσμα της υπερχείλισης των υδάτων αυτών των δύο ποταμών. Οι Ανατολικοί και Κεντρικοί Βάλτοι υδατώνονται από τον Τίγρη, και το ογδόντα τοις εκατό των εκροών στη Βαγδάτη χύνεται σε αυτούς. Ο Ευφράτης, νότια της Νασιρίγια, σκορπίζει μέσα σε αναρίθμητα κανάλια· τα νερά συγκεντρώνονται σταδιακά στο Χαούρ ας Σανάφ και από εκεί στο Σατ αλ Αραμπ, μέσα από το κανάλι Καρμάτ Αλι, λίγα μίλια βόρεια της Μπάσρα. Το παλιό κανάλι ανάμεσα στη Σουκ αλ Σουγιούκ και στην Κούρνα είναι ακόμη γνωστό ως Ευφράτης αλλά στην πραγματικότητα τα νερά του έχουν διαφύγει από τη δεξιά όχθη του Τίγρη. Μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι ο Τίγρης και ο Ευφράτης κυλούσαν χωριστά και χύνονταν στον Περσικό Κόλπο και ότι η λάσπη τους είχε προεκτείνει τον αιγιαλό όλο και πιο βαθιά στο νότο. Σύμφωνα με τη σύγχρονη θεωρία, την οποία διατύπωσαν πρώτοι οι G.M.Lees και N.L.Falcon το 1952, το βάρος της συσσωρευμένης λάσπης προκαλεί μιαν αντίστοιχη καθίζηση της επιφάνειας της γης και ως εκ τούτου ο αιγιαλός έχει παραμείνει σχεδόν αναλλοίωτος από τα βιβλικά χρόνια. Στον Τίγρη η υπερχείλιση φτάνει στο ανώτατο σημείο τον Μάιο, και στον Ευφράτη ένα μήνα αργότερα. Από τον Ιούνιο η στάθμη αρχίζει να υποχωρεί και στα δυο ποτάμια και φτάνει στο κατώτατο σημείο τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Τον Νοέμβριο παρατηρείται συνήθως μία μικρή άνοδος η οποία αυξάνει στη διάρκεια του χειμώνα και της άνοιξης.

Τους Κεντρικούς Βάλτους τους γνωρίζω καλύτερα, ίσως διότι από εκεί ξεκίνησα. Εκεί ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Δεν υπήρξε οικισμός που να μην επισκέφτηκα, όσο μικρός κι αν ήταν, και τους περισσότερους επανειλημμένα. Οταν απέκτησα μονόξυλο, τα αγόρια που πήρα για κωπηλάτες ήταν από αυτά τα μέρη. Με αποδέχτηκαν, κι έτσι με αποδέχτηκαν και οι συντοπίτες τους. Εμειναν μαζί μου σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μου και τα χωριά τους ήταν οι βάσεις στις οποίες γύριζα μετά τις εκδρομές μου. Ταξίδεψα εξίσου και στους Ανατολικούς Βάλτους, αλλά τους ανθρώπους τους δεν τους γνώρισα τόσο καλά. Παρέμεινα ξένος, μολονότι ήμουν πάντα ευπρόσδεκτος...

Admont Benedictine Monastery

Since its foundation in 1074, i.e. since almost one thousand years, Admont Benedictine Monastery has collected and preserved cultural goods. In this respect the library has a special position.

This library is one of the most important cultural properties of our country and is one of the largest late Baroque works of art in Europe. Perhaps a little overenthusiastically but at the same quite justifiably, since the early 19th century the Admont library has been called the “eighth wonder of the world”. It represents a repository of knowledge containing examples of the artistic and historical development of books over the centuries - from the manuscripts of the medieval Admont writing school over the collection of incunabula (early printed books) to the fully developed printing process.

As a work of art, the library should be viewed as a whole in which the various genres (architecture, frescoes, sculptures, written and printed matter) blend into one work - in the final analysis, the central place of books in the history of the development of the Benedictine Order.

The late Baroque library, completed in 1776, was commissioned by Abbot Matthäus Offner (reigned 1751-1779) and built by the Graz Master Builder Josef Hueber (1715-1787). Hueber was imbued with the ideas of the Enlightenment:  “As with the mind, light should also fill the room”. With a length of 70 m, a width of 14 m and 11 m in height (12.7 m in the central cupola) and divided into three, this room is the largest monastery library room in the world. The Austrian National Library in Vienna served Hueber as a pattern.

The seven ceiling frescoes created by the 80-year-old Bartolomeo Altomonte (1694-1783) in the summer months of the years 1775 and 1776 also breathe the spirit of the Enlightenment. They show the steps in man’s exploration of thinking and speaking from the sciences to Divine Revelation in the central cupola. The bookcases under this cupola alone contain editions of the Bible and the Church Fathers, those in the North side room theological literature and those in the South room all the other subjects.

The monastery sculptor Josef Stammel (1695-1765), one of the most important Baroque sculptors, created the extensive carvings in the room. Particularly famous is “The Four Last Things”, a group of four over-lifesize presentations of Death, the Last Judgement, Heaven and Hell.

The Admont library is a historical monument to book culture with an importance far beyond the region. At the same time it offers equally valuable and exhaustive source material of the surrounding country. The total collection of books comprises some 200,000 volumes. The most valuable treasures are the more than 1,400 manuscripts (the earliest from the 8th century) and the 530 incunabula (early printed books before 1500).

Γλυπτά του Αρχαιολογικού Μουσείου από το ΜΙΕΤ

Ο τόμος αυτός είναι ο τρίτος του Καταλόγου γλυπτών του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος χρησιμοποιούνται ήδη ευρύτατα στην ελληνική και ξενόγλωσση βιβλιογραφία από μελετητές που ασχολούνται με την πλαστική αλλά και με την ιστορία και την τοπογραφία της Μακεδονίας, και ειδικότερα της Θεσσαλονίκης, κατά την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα. Ο Κατάλογος θα ολοκληρωθεί με την έκδοση του τέταρτου τόμου, που ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται. Ο τρίτος τόμος περιλαμβάνει 328 λήμματα, δηλαδή πολύ περισσότερα από ό,τι οι δύο προηγούμενοι. Διπλασιάζεται έτσι σχεδόν ο συνολικός αριθμός των δημοσιευμένων γλυπτών, που ανέρχονται στα 665.

Αξιοσημείωτο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των γλυπτών που παρουσιάζονται στον τρίτο τόμο δημοσιεύονται για πρώτη φορά, πράγμα που θα βοηθήσει σημαντικά την έρευνα της γλυπτικής στον γεωγραφικό χώρο της αρχαίας Μακεδονίας. Δημοσιεύονται έργα πλαστικής όλων των κατηγοριών, ολόγλυφα και ανάγλυφα (ελεύθερα και αρχιτεκτονικά), καθώς και αρκετά θραύσματα• επίσης διακοσμητικά γλυπτά και ένας μεγάλος αριθμός σαρκοφάγων. Τα γλυπτά κατατάσσονται σε δύο ευρύτερες περιόδους (όψιμη κλασική και ελληνιστική, αυτοκρατορική και ύστερη αρχαιότητα) και μέσα σε κάθε περίοδο κατά είδη.

ΜΙΕΤ

Strahov Theological Hall

The Theological Hall was built between 1671 and 1679 and houses the theological book collection of the famous Strahov library. Its collection contains over 200,000 books and includes works from famous printers such as Christoffel Plantin from Antwerp.The frescoes on the ceiling of the Theological Hall took four years to complete. They depict Strahov Monastery library placard the profession of the librarian. In the hall are several 17th century geographical and astronomical globes.

Ο Σ.Μ καταθέτει...Η τοιχογραφία είναι μια τεχνική ζωγραφικής σε τοίχο, κατά την οποία οι χρωστικές ουσίες, αναμεμειγμένες με νερό, απλώνονται σ' ένα ξηρό ή νωπό στρώμα σοβά - στη δεύτερη περίπτωση ονομάζεται "φρέσκο".

Όταν ο σοβάς στεγνώνει, απορροφά τις χρωστικές ουσίες και η ζωγραφιά γίνεται ένα με τον τοίχο. Ένα από τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής είναι ότι το φρέσκο ανθίσταται καλύτερα στο χρόνο και στις αλλαγές των ατμοσφαιρικών συνθηκών. Οι πρώτες τοιχογραφίες βρέθηκαν στην Κνωσό της Κρήτης και ανάγονται στην περίοδο 1750-1400 π.Χ. Ωστόσο, αυτό το είδος τέχνης  γνώρισε τη μέγιστη ακμή του στην Ιταλία, μεταξύ του 13ου και του 18ου αιώνα. Ανάμεσα στους μεγάλους καλλιτέχνες που διακρίθηκαν για τις τοιχογραφίες τους είναι οι Τζιότο, ο Μαντένια, ο Λεονάρντο, ο Μικελάντζελο...

The Theological Hall

The Theological Library with stucco decoration and paintings from 1720s.In 1670 Jeroným Hirnheim, a philosopher and theologist became the abbot of Strahov. His greatest work, which has survived to the present days, was the building of the new library, the present Theological Hall completed in 1679. During the 17th and the early 18th century other abbots continued in the reconstruction of the monastery. They also cared for the church, which was repaired and decorated several times during the given period.

The monastery experienced other great building activity namely after the assault of French and Bavarian troops in 1742, when it was bombarded. After this destruction of the monastery the abbot organized building works again in the course of which the church was rebuilt along with the monastery area.

Mauritanian Rock Art: A New Recording

The BA Calligraphy Center published Mauritanian Rock Art: A New Recording, written by distinguished Egyptian Scholar Dr. Hamdi Abbas Abd-El-Moneim.

The book is an attempt to apply new methods and techniques for recording rock art in North-West Africa. The author aims to show the work not as isolated figures but as groups of interrelated figures as well as introduce Mauritanian rock art to the readers, and show the significant role of this sort of archaeological material in studying the history of the region before the appearance of written records.
Mauritanian Rock Art: A New Recording is available for sale at the Bibliotheca Alexandrina Bookshop.

B.A

Φιλίες Ανθρώπων, Αραβουργήματα

Το διάσημο και δυσεύρετο Αναγνωστικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης
του Γ.Ζούκη  ξεκινάει με το «Πιστεύω τω φίλω …»

Πιστεύω¹ τῷ φίλῳ. Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις².
῾Ο φίλος τὸν φίλον ἐν πόνοις³ καὶ κινδύνοις οὐ λείπει. Τοῖς
τῶν φίλων λόγοις ἀεὶ πιστεύομεν. Εἰ⁴κινδυνεύετε, ὦ
φίλοι, τοὺς τῶν ἀνθρώπων τρόπους⁵ γιγνώσκετε· οἱ μὲν
γὰρ ἄπιστοι φίλοι οὐ μετέχουσι⁶ τοῦ κινδύνου, οἱ δὲ πιστοὶ
συγκινδυνεύουσι τοῖς φίλοις. Πιστοῖς φίλοις μᾶλλον⁷ ἢ
χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ πιστεύομεν. Οἱ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐν
κινδύνοις ἀεὶ ἀγαθὸν ἔχουσι θυμόν⁸· τῷ γὰρ θεῷ πιστεύουσιν.
῏Ω φίλε, ὁ θεὸς τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους οὐ λείπει. Πολλοὶ
ἄνθρωποι τῷ πλούτῳ μᾶλλον ἢ τῷ θεῷ πιστεύουσι.

Αφιερώνεται στον κ.Σ.Μ και την κα Ζ.Μ

Θερμές Ευχαριστίες στην κα Αναστασία Τζιβανοπούλου

Μ.

Οιδίποδας, Σφίγγα, Εικασίες...

Στις 22 Αυγούστου 2006, τέσσερις χιλιάδες μαθηματικοί συνέρρευσαν στη Μαδρίτη για να παρακολουθήσουν το 25ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών, και να παρευρεθούν στην απονομή του Μεταλλίου Φιλντς (το "Νόμπελ" των μαθηματικών). Το βραβείο θα απένειμε ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος σ' έναν μυστηριώδη ρώσο μαθηματικό από την Αγία Πετρούπολη, τον Γκριγκόρι Πέρελμαν, για το μνημειώδες επίτευγμά του: την απόδειξη της Εικασίας του Πουανκαρέ. Όμως, αυτή η εκκεντρική ιδιοφυΐα ουδέποτε εμφανίστηκε· αγνόησε τους πάντες· ακόμη και το έπαθλο: ένα εκατομμύριο δολάρια.

Η ιστορία ξεκινά το 1904, όταν ο γάλλος σοφός και εξαιρετικός μαθηματικός Ανρί Πουανκαρέ επινόησε ένα πολύ απλό πρόβλημα: Φανταστείτε ένα μυρμήγκι να περιφέρεται ανέμελο σε μια μεγάλη επιφάνεια. Πώς θα μπορούσε να "γνωρίζει" εάν η επιφάνεια είναι επίπεδη, σφαιρική, ή άλλου είδους; Το μυρμήγκι θα έπρεπε να "ανυψωθεί" στο χώρο, ώστε να την παρατηρήσει από ψηλά. Άραγε, υπάρχει τρόπος να αποδείξουμε ότι το σχήμα μιας επιφάνειας είναι σφαιρικό χωρίς καν να το δούμε;

Ο Πουανκαρέ έδωσε μια εξαιρετική απόδειξη σ' αυτόν το γρίφο, όμως σύντομα κατάλαβε ότι ήταν ατελής. Έκτοτε, η εικασία του έγινε το Άγιο Δισκοπότηρο για τους μαθηματικούς όλου του κόσμου. Εάν κατάφερναν να την αποδείξουν, θα μπορούσαν να κατανοήσουν σε βάθος πώς είναι οι χώροι των ανώτερων διαστάσεων, και πιθανότατα να αποφανθούν για το σχήμα που έχει το Σύμπαν μας.

Το μεγαλύτερο μαθηματικό πρόβλημα της εποχής, -το οποίο ανήκει στον πυρήνα του νέου κλάδου της τοπολογίας, που ουσιαστικά ίδρυσε ο Πουανκαρέ- παρέμενε ανεπίλυτο μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν ο παράξενος ρώσος ερημίτης "ανέβασε" την απόδειξή του στο Διαδίκτυο, "τρέλανε" ολόκληρη τη μαθηματική κοινότητα, και μετέτρεψε την εικασία σε θεώρημα.

Φανταστείτε τον Οιδίποδα να λύνει το αίνιγμα της Σφίγγας μόνο και μόνο για να αρνηθεί το στέμμα που του δίνεται ως έπαθλο. Μια σύγχρονη εκδοχή αυτού του αλλόκοτου γεγονότος αποτελεί τη ραχοκοκαλιά αυτής της μαθηματικής περιπέτειας.

Ένας σημαντικός μαθηματικός των αρχών του 20ού αιώνα, εκατό χρόνια δραματικών ανατροπών, ένας πάμφτωχος εκκεντρικός ήρωας του 2003, και ένα έπαθλο ενός εκατομμυρίου δολαρίων...

Ατονικό, Μονοτονικό...Δύναμη, Πόλεμος, Συνενοχή

Ο Οδυσσέας με τη Ναυσικά
Κατά τον Γκαιτε
Είναι ένα από τα πιο διακριτικά και ανομολόγητα ειδύλλια στην Παγκόσμια
Ιστορια
…………………………..
Στην αληθεια αυτή λοιπον,

η Ομορφια είναι επικίνδυνη
τη Σοφία πρεπει να την κερδίσεις
η Αγαπη είναι δικη σου επιλογη

και η ευχη,

Ειθε να εχεις μια καρδιά γεμάτη αγαπη
ειθε να υπαρχει πάντα κατι που θελεις να το μαθεις
κατι που να θελεις να το κανεις και ένα μερος που να θελεις να πας
ένα προσωπο που να θελεις να συναντησεις
…………….
Να βρισκεις την ευτυχία στα μικρα πραγματα
Αυτά δινουν στη μεγαλη ευτυχια την ευκαιρια να σε πλησιασει αθορυβα

Να διακινδυνευεις και να προσπαθεις
Να διακινδυνευεις και να δινεις
Να διακινδυνευεις και να αγαπας

Ειθε να μυριζεις καραμελας αρωμα, πευκο, κανελλα, φρυγανισμενο ψωμι, σοκολατα και καφε, ρετσινι και μαστιχα, πορτοκαλι και μυρτιλλα, νωπο χωμα και βροχη, γλυκοριζα και γαρυφαλλο
…………………..
Καποτε, ξερεις, λενε, πως ένα τριανταφυλλο ονειρευοταν μερα νυχτα ότι του κρατουσαν συντροφια οι μελισσες, όμως καμια δεν πηγαινε στα πεταλα του
ένα βραδι καθως περνουσε ο καιρος, το φεγγαρι το ρωτησε

Δεν εχεις κουραστει να τις περιμενεις και να μην ερχονται;
Ισως, ειπε το λουλουδι
Πρεπει όμως να συνεχισω να παλευω

Γιατι; ρωτησε το φεγγαρι
Επειδη αν δεν ανοιξω, θα μαραθω
……………..
ο Χρονος δεν αλλαζει τον ανθρωπο
η Αγαπη τον αλλαζει
……………………………….
Η ευτυχια δεν είναι ο σκοπος αλλα ο ιδιος ο δρομος
Δεν είναι αναπαυλα, είναι προσπαθεια που πετυχαινει ή αποτυχια που ξεπερνιεται
Η ευτυχια δεν βρισκεται στο Είναι ή στο Έχειν
Αλλα στη δραση και την αγαπη.

Που δεν εκπίπτει.
Μ.
 

Η Ζητιάνα του Λοκάρνο

Η "Ζητιάνα του Λοκάρνο" αποτελεί το πιο σύντομο από τα εννέα διηγήματα
του γερμανού πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Χάινριχ φον Κλάιστ, τα
οποία λόγω της μεγάλης τους έκτασης χαρακτηρίζονται συνήθως νουβέλες.
Πρόκειται για μια "μοναδική", όπως έχει ονομαστεί, "περίπτωση"
πεζογραφίας -"εκτός τόπου και χρόνου" στην εποχή της και χωρίς
μεταγενέστερους μιμητές- που στηρίζεται σε μια εκκεντρική αφηγηματική
τεχνική και σ' ένα εξίσου εκκεντρικό περιεχόμενο.

Ο αφηγητής στις νουβέλες του Κλάιστ εξιστορεί με απάθεια, ψυχρότητα
αλλά και εξαιρετική ακρίβεια, ακραία ανθρώπινα περιστατικά και οριακές
ψυχικές καταστάσεις, που εξωθούνται στα άκρα "ως την ψύχωση, την
παραφροσύνη και τον θάνατο" με την παρέμβαση σκοτεινών εξω-κοσμικών
δυνάμεων. Το υπερφυσικό στοιχείο γίνεται αντιληπτό ως μια αρχέγονη
δύναμη παραλόγου, που ανατρέπει τους νόμους της φύσης και της
ανθρώπινης λογικής, για να αποκαταστήσει, όπως φαίνεται στη "Ζητιάνα
του Λοκάρνο", μια διαταραγμένη ηθική ισορροπία.

Έτσι, ο τρόμος που προκαλούν οι ιστορίες του Κλάιστ δεν προέρχεται
τόσο από την παρουσία της υπερφυσικής μορφής όσο από τη διαπίστωση του
αδιεξόδου της ανθρώπινης λογικής και της εξουδετέρωσης της ανθρώπινης
βούλησης μπροστά σε μιαν απροσδιόριστη αμείλικτη νομοτέλεια.
Έξι διηγήματα, αντιπροσωπευτικά διαφόρων κατηγοριών φανταστικής
πεζογραφίας, που μπορούν να συσχετιστούν με τη "Ζητιάνα του Λοκάρνο",
για να προσδιοριστεί ουσιαστικότερα η λειτουργία του φανταστικού στο
διήγημα του Κλάιστ. Tο διήγημα του Κ. Π. Καβάφη "Eις το φως της
ημέρας" αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα "αμιγούς" φανταστικής
ιστορίας, στην οποία είναι εμφανής ο δισταγμός του αναγνώστη απέναντι
στο υπερφυσικό. Το διήγημα του Νίκου Νικολαΐδη "Μεταθάνατο"  αποτελεί
μια παράλληλη θεματικά ιστορία με αυτή του Κλάιστ, σχετικά με την
εμφάνιση του φαντάσματος μιας φτωχής γυναίκας, που ο ήρωας του
διηγήματος σκότωσε κατά λάθος. Το διήγημα του Ε. Α. Πόε "Η πτώση του
οίκου των Ώσερ" είναι μια "παράξενη", απλώς, ιστορία, όπου τα
υπερφυσικά συμβάντα εξηγούνται τελικά με τη λογική. Δύο αλληγορικά
φανταστικά διηγήματα, τον "Oυίλιαμ Ουίλσον" του Πόε, μια ιστορία που
περιέχει ρητές ενδείξεις για την αλληγορική της ανάγνωση, και τη
"Μύτη" του Νικολάι Γκόγκολ, που αναγγέλλει τη λογοτεχνία του
υπερφυσικού του 20ου αιώνα, καθώς προτείνει ως αλληγορική σημασία του
κειμένου τη μη-σημασία της αλληγορίας. Το διήγημα του Όσκαρ Γουάιλντ
"To φάντασμα του Κάντερβιλ" , αποτελεί παρωδία του φανταστικού:
εξιστορεί τις ταπεινώσεις του φαντάσματος ενός πύργου, οι ιδιοκτήτες
του οποίου δεν παίρνουν στα σοβαρά την "τρομερή" παρουσία του. Τέλος,
στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ "Στοιχειωμένο σπίτι",  το υπερφυσικό
δεν συγκροτεί φανταστική αφήγηση αλλά διαχέεται ως εντύπωση στον
εσωτερικό μονόλογο της ηρωίδας.

"H ζητιάνα του Λοκάρνο" μπορεί να συσχετιστεί και με ειδικότερες
φανταστικές αφηγηματικές κατηγορίες, σύγχρονές της ιστορικά, όπως
είναι το γοτθικό μυθιστόρημα και το ρομαντικό παραμύθι, δύο είδη που
αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του ρομαντισμού στα τέλη του 18ου και στις
αρχές του 19ου αιώνα. Το διήγημα του Κλάιστ μοιράζεται με το γοτθικό
μυθιστόρημα τα κύρια στοιχεία του τυπικού του διάκοσμου, όπως είναι η
σκοτεινή ατμόσφαιρα των στοιχειωμένων πύργων με τα μυστηριώδη ανήλιαγα
δωμάτια και τις εφιαλτικές φασματικές φιγούρες, που εμφανίζονται για
να αποδώσουν δικαιοσύνη...

ΠΥΛΗ

Το Στερέωμα μέσα από μια άδεια κονσέρβα...

Τη μέρα αν βάλω στον ήλιο έναν καθρέφτη και ρίξω το φως στα γύρω δέντρα θα μιμηθώ την αντανάκλαση του φωτός στη Σελήνη, αφού η Σελήνη δεν έχει δικό της φως.

Ψηλά ανάμεσα στον Τοξότη και τον Υδροχόο, περιφέρεται στον Ουρανό ο Αιγόκερως.
Οι Αζτέκοι τον φαντάζονταν σαν φάλαινα, οι Ινδοί σαν αντιλόπη και οι Έλληνες τον αποκαλούσαν η Πύλη των Θεών, ενώ για τους Ασσύριους ήταν μπαρμπούνι.

Το γνωστότερο ίσως αστέρι του Κόσμου είναι το Αστέρι του Βορρά ή Πολικός Αστέρας, παρόλο που έχει ένα σωρό άλλα ονόματα. Για τους Ναβάχο είναι το Αστέρι που δεν Κινείται.
Για τους Κινέζους είναι ο μεγάλος αυτοκράτορας του Ουρανού.

Από καταβολής κόσμου, ο άνθρωπος ατενίζει το στερέωμα για να καταλάβει που βρίσκεται.
Όταν ήμουν μικρή έπαιρνα μια άδεια κονσέρβα και σκέπαζα τη μια πλευρά της με αλουμινόχαρτο και άνοιγα τρύπες με την καρφίτσα στο σχήμα κάποιου αστερισμού.

Στην άλλη πλευρά άναβα έναν φακό και είχα το δικό μου προσωπικό πλανητάριο.
Πόσοι ταξιδευτές δεν περίμεναν να νυχτώσει για να τους δείξει το δρόμο το Αστέρι του Βορρά.!

Μ.Κ
Η Ιστορία των Αισθήσεων

Όλα κύκλος είναι...

Το λεπτό Άρωμα της Αγάπης...
Απλώθηκε όταν οι Σάββας Γιαγτζόγλου και Σούλα Καραμεσίνη πρότειναν να ανεβάσουν το θεατρικό έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».
Έργο με απόφοιτους της Ελληνογαλλικής Σχολής Καλαμαρί, αφιερωμένο στον Χρήστο Καζάκο.
Στην προσφορά αγάπης απαντάς ανεπιφύλακτα ναι με αγάπη...

Σήμερα στις 7 το απόγευμα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία, μια καταπληκτική παράσταση, με φόντο τον Λόρκα... μέσα σε ένα άνυδρο Ισπανικό Χωριό, ένα δράμα που εκτυλλίσεται στο Σπίτι της Μπερνάντα.

Η λαική ψυχή της Ανδαλουσιανής Γης...
Τα έσοδα θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.

Σακουρά, Κοκορό

Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε πει:

Ξεκίνησα το ταξίδι μου στην Ιαπωνία ξέροντας μόνο δύο λέξεις.

Το άνθος κερασιάς, που λέγεται Σακουρά και την καρδιά, που λέγεται στα ιαπωνικά Κοκορό.

Για αρχή, ίσως αρκούν.

Θεωρητικά τα άνθη κερασιάς και η καρδιά είναι τόποι που ανθεί ο έρωτας. Τα πρώτα ρίχνουν τις σκιές τους πάνω στους ερωτευμένους και το άρωμά τους στα μονοπάτια τους. Η καρδιά είναι το παν.Κυριολεκτικά και αλληγορικά, εκεί ξεκινά η αγάπη και τα συναισθήματα. Εκεί τελειώνει, σαν ο παλμογράφος δείξει ευθεία γραμμή.

Στους θρύλους του κόσμου, λαοί του κόσμου. Εκφάνσεις και εκφράσεις έρωτα και ερωτισμού. Τέχνη λέξεων και αρώματα. Στην Ιαπωνία μάλιστα οι κερασιές ανθίζουν υπέροχα. Σαν τις δικές μας επαναστάτριες αμυγδαλιές. Μόνο που φέτος οι άνθρωποι εκεί δεν θα ερωτευτούν, κι αν ερωτευτούν δεν θα το δείξουν. Οι τραγωδίες ξεπερνούν τον έρωτα. Μετά όμως, η μαγική του συνταγή, τις ξεπερνά, σαν τον χρόνο τον αέναο, που γιατρεύει.
Σε άλλες μεριές και θωριές του κόσμου, άλλοι άνθρωποι πολεμούν, άλλοι χάνουν πατρίδες, άλλοι ανθίζουν σαν λουλούδια και άλλοι σιωπούν βουβά.Κι άλλοι πολλοί, μιλούν για οικονομική κρίση.Ζουν εντός της.Την πολεμούν.Την αντιμετωπίζουν ή λυγίζουν.

Στις θωριές αυτές τις τελευταίες, επικρατεί γκρίνια και μιζέρια. Λέξεις χωρίς αξία πανανθρώπινη. Λέξεις που δεν μας αρμόζουν. Σαν πλαστά τιμολόγια που οδηγούν σε ανθρώπινα ρήγματα.

Ο δικός μας γαλάζιος πλανήτης νοσεί.

Θυμωμένα σύννεφα, μελλοντικές βροχές που θα ξεσπάσουν, φλέβες ανορυγμένης γης, άνθρωποι σε αέναη κίνηση.

Από ψηλά ωστόσο, η θέα είναι διαφορετική. Επιτεύγματα, ομορφιά, χρώματα, θαύματα...που γεννούν ελπίδα, έρωτα, γένεση και φως.

Το βέλος ενός μικρού συμβολικού Θεού, ανθίσταται και αποζημιώνει.

Ενεργοποιεί τα μόριά μας, να επιζήσουμε, να γελάσουμε, να αφουγκραστούμε τη ζωή σε κάθε της έκφραση. Να χτυπά η καρδιά δυνατά, ασταμάτητα, ακούραστα.

Ο λόγος να πραγματώνεται ως διάλογος

Η επιβίωση να καθορίζεται από τη συμβίωση

Η κοινωνία με την επικοινωνία

Ο άνθρωπος με την ανθρωπιά

Κλείστε τα μάτια και δείτε... εικόνες για ανάσες, συναισθήματα και θάλασσες. Εικόνες ζωής ανεξίτηλες.

Ευτυχία και λάμψη σε κάθε ηλικία στην οποία βρισκόμαστε, προσωπικές στιγμές έντονες και πάθος, κρασί και μυρωδιές, ταξίδια, αγέρηδες και αστέρια, στη στέγη του πλανήτη, όλοι εμείς,

ένας κόσμος εκθαμβωτικός που όμως πέφτει...

Και όταν πέφτουμε, πρέπει να μάθουμε να σηκωνόμαστε

Από τον έρωτα αντλούμε όλες μας τις δυνάμεις

Παραδόξως όμως, εκεί εναποθέτουμε και όλες μας τις αδυναμίες

Κλείνω με τον προφητικό Α.Σικελιανό

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»

μα «αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...

μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,

τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός...»

νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,

νά που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!...



Οι άνθρωποι θα ερωτεύονται...

MK-K στο περιοδικό Κ του Καλαμαρί

Πατριαρχική Σχολή Αλεξάνδρειας

Την  26η Μαΐου ε.ε. στην Ιερά Πατριαρχική Μονή του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας, η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’ προεξήρχε της τελετής απονομής των πτυχίων των αποφοίτων αφρικανών σπουδαστών της Πατριαρχικής Σχολής "Αγιος Αθανάσιος" για τον ακαδημαϊκό κύκλο 2009-2011.

Η τελετή ξεκίνησε με εκκλησιαστικούς ύμνους που με περισσή δεξιότητα απέδωσαν οι απόφοιτοι. Ακολούθως ο Μακαριώτατος πήρε το λόγο, εξαίροντας τον καταρτισμό ανθρώπινου δυναμικού και μάλιστα με ειδικά προσόντα ως όρο απαραίτητο προκειμένου η Αγιωτάτη Εκκλησία του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, να ανταποκριθεί στις αυξημένες ποιμαντικές και ανθρωπιστικές ανάγκες της αφρικανικής ηπείρου.

Στους αποφοίτους της Σχολής απηύθυνε συμβουλές και υποθήκες πατρικές, αλλά και επαίνους για τη φιλότιμη προσπάθεια τους. Τους ζήτησε να φανούν αντάξιοι της υψηλής ευθύνης που εμπερικλείει η ιεραποστολική διακονία και τους διαβεβαίωσε ότι θα βρίσκεται πάντοτε στο πλευρό τους, πατέρας και σταθερός συμπαραστάτης στον επίμοχθο αγώνα τους. Τους παρότρυνε να εφαρμόσουν στην πράξη την ευαγγελική περικοπή "πορευθέντες εις τόν κόσμο άπαντα, κηρύξατε τό ευαγγέλιον πάση τη κτίσει", ενώ τους κάλεσε, επιστρέφοντας στις πατρίδες τους, να μη λησμονήσουν ότι η καρδιά της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αφρικής χτυπά στο Ιερό Κέντρο της Αλεξάνδρειας, στο παλαίφατο Πατριαρχείο.

Ο Μακαριώτατος επεφύλαξε ξεχωριστό έπαινο προς τον Σχολάρχη, τον Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Νάρκισσο Γκάμο, τον Ηγούμενο της Μονής του Αγίου Σάββα, τον Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Μελέτιο Κούμανη και το διδακτικό προσωπικό της Πατριαρχικής Σχολής για τον καταβληθέντα κόπο και τον θερμουργό ζήλο με τον οποίο συνέδραμαν τους αποφοίτους στην εκπλήρωση των εκπαιδευτικών τους στόχων.

Εξ αυτής της αφορμής η ΑΘΜ εξέφρασε ευγνώμονες ευχαριστίες, διά του τιμώντος την εκδήλωση Εντιμ. Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια κ. Γεωργίου Διακοφωτάκη, προς την Ελληνική Πολιτεία και ιδιαιτέρως προς το Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για την πολύτιμη συμβολή τους στην εύρρυθμη λειτουργία της Σχολής.

Επιπροσθέτως, ευχαρίστησε το ευσεβές ποίμνιο για τη στοργή που επέδειξε προς τον υπό της Πατρι αρχικής Σχολής εκπροσωπούμενο υψηλό προορισμό και την αγάπη του προς τους οικοτρόφους σπουδαστές της, η οποία συχνά εκφράστηκε διά προσφορών εκ του περισσεύματος ή του υστερήματος του.

Μετά την απονομή των πτυχίων ακολούθησε εόρτια δεξίωση, ενώ επίσημο γεύμα παρατέθηκε προς τιμήν των αποφοίτων στην τράπεζα της Μονής.

Θαλασσινές Ιστορίες..

...Ο γλάρος Ιωνάθαν πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του μόνος αλλά πέταξε πολύ μακριά, πέρα κι από τους Μακρινούς Βράχους.

Η μεγάλη του θλίψη δεν οφειλόταν τόσο στη μοναξιά όσο στο ότι οι άλλοι γλάροι δε θέλησαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε.

Είχαν αρνηθεί να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν.
Εκείνος πάλι, κάθε μέρα, μάθαινε και πιο πολλά.

Έμαθε να κοιμάται στον αέρα και χαράζοντας μια νυκτερινή πορεία δια μέσου του θαλασσινού ανέμου, κάλυπτε εκατό μίλια από το ηλιοβασίλεμα μέχρι το χάραμα.
Θα αρχίσεις να πλησιάζεις τον παράδεισο, Ιωνάθαν, τη στιγμή πού θα πλησιάσεις την τέλεια ταχύτητα.Κι αυτό δεν σημαίνει να πετάς χίλια μίλια την ώρα ή ένα εκατομμύριο ή να πετάς με την ταχύτητα του φωτός.

Γιατί ο κάθε αριθμός είναι ένα όριο και η τελειότητα δέν έχει όρια.

Μπορούμε να μάθουμε να είμαστε ελεύθεροι. Να μάθουμε να πετάμε...

Ιωνάθαν, Ρ.Μπαχ

Εκδηλώσεις, Βιβλίο, Ποίηση, Λογοτεχνία

Αναγόρευση του Ντίνου Χριστιανόπουλου σε επίτιμο διδάκτορα (01/06/2011)

Αναγόρευση του λογοτέχνη, κριτικού, βιβλιογράφου και εκδότη Ντίνου Χριστιανόπουλου σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας του Α.Π.Θ. Η αναγόρευση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 1η Ιουνίου 2011 (ώρα 11 π.μ.), στην αίθουσα τελετών του παλαιού κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής.

Εκδήλωση για τον Καζαντζάκη στο Βουκουρέστι

Εκδήλωση για τον Νίκο Καζαντζάκη διοργάνωσαν στο Βουκουρέστι η "Διεθνής Εταιρεία Φίλων του Νίκου Καζαντζάκη" και ο εκδοτικός οίκος "Ομόνοια", στην έδρα της Ένωσης Ελλήνων Ρουμανίας.

Διάλεξη του Ανδρέα Γ. Λίτου: "Γιάννης Ρίτσος. Οι παραδοσιακές χριστιανικές καταβολές στην ποίησή του" (30/05/2011)

Η Εταιρεία Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος σας προσκαλεί στη διάλεξη του Δρ Ανδρέα Γ. Λίτου με θέμα: "Γιάννης Ρίτσος. Οι παραδοσιακές χριστιανικές καταβολές στην ποίησή του" που θα γίνει τη Δευτέρα 30 Μαΐου 2011, στις 7.30μ.μ., στην αίθουσα της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκης, οδός Βενιζέλου 30, 3ος όροφος.

Δι-ημερίδα: "Γλώσσα, γραμματισμός και λογοτεχνία σε σχολικά και εξωσχολικά πλαίσια" (27-28/05/2011)

Δι-ημερίδα με θέμα "Γλώσσα, γραμματισμός και λογοτεχνία σε σχολικά και εξωσχολικά πλαίσια" διοργανώνεται στην Παιδαγωγική Σχολή του Α.Π.Θ. από το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης ( Π.Τ.Δ.Ε.) -Κατεύθυνση της Διδακτικής της Γλώσσας. H Δι-ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 27 Μαΐου 2011 και ώρα 17.00 και το Σάββατο 28 Μαΐου 2011 και ώρα 9.15, στον Πύργο της Παιδαγωγικής Σχολής στο Α.Π.Θ.

Αφιέρωμα για τα 60 χρόνια από το θάνατο του Γ. Ξενόπουλου

Η Αντιδημαρχία Πολιτισμού Παιδείας και Τουρισμού και η Διεύθυνση Βιβλιοθηκών του Δήμου Θεσσαλονίκης τιμούν τα 60 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου μας λογοτέχνη Γρηγόριου Ξενόπουλου. Ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με την κινητή Έκθεση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου θα φιλοξενηθεί στις Περιφερειακές Βιβλιοθήκες του Δήμου μας.

Διαλέξεις της Μ. Σπυροπούλου-Θεοδωρίδου για τον Παπαδιαμάντη (30/05/2011 & 06/06/2011)

Εκατό χρόνια από το θάνατο του  διηγηματογράφου, η φιλόλογος Μ. Σπυροπούλου-Θεοδωρίδου παρουσιάζει σε δύο διαλέξεις στοιχεία για την προσωπικότητα και το έργο του "'Αγιου των Ελληνικών Γραμμάτων". Οι διαλέξεις θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 30 Μαίου και τη Δευτέρα 6 Ιουνίου (ώρα 7 μ.μ.), στη Βορέειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Αμαρουσίου (Στέφανου Δραγούµη 30 και Μιλτιάδου, Μαρούσι).

Διάλεξη του Στ. Ροζάνη: Υπερρεαλισμός: ο απόγονος του Ρομαντισμού (30/05/2011)

Διάλεξη του ποιητή και δοκιμιογράφου Στ. Ροζάνη στο πλαίσιο του σεμιναρίου του για την επιρροή του ρομαντικού κινήματος στη σύγχρονη τέχνη. Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Φρυσίρα (Μονής Αστερίου 3, Πλάκα), τη Δευτέρα 30 Μαίου (7-8.30 μ.μ.).

Συζήτηση για τα βιβλία του Νίκου Καρακάση & το ψηφιακό βιβλίο στη λογοτεχνία (30/05/2011)

Ο συγγραφέας των βιβλίων «Βασιλιάς Ίκελος» και του free ebook «H σιωπή της πόλης» συνομιλεί για τα έργα του και την πραγματικότητα του ψηφιακού βιβλίου στη λογοτεχνία με τους Γ. Γλυκοφρύδη (συγγραφέας), Γ. Πλιώτας (υπεύθυνος των Βορειοδυτικών Εκδόσεων) και Λ. Tσιάβου (φιλόλογος). Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 30 Μαίου 2011 (ώρα 7.30 μ.μ.), στο Floral (Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων).

30ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (03-19/06/2011)

Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στην ιστορική παραλία του Λευκού Πύργου από τις 3 έως τις 19 Ιουνίου 2011 με τη συμμετοχή εκδοτών απ΄ όλη την Ελλάδα. Η διοργάνωση γίνεται από το Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας και το Κέντρο Πολιτισμού και Βιβλίου Νοτιοανατολικής Ευρώπης, σε συνεργασία με το Δήμο Θεσσαλονίκης, και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού. Η φετινή επετειακή διοργάνωση, είναι αφιερωμένη στον άγιο των ελληνικών γραμμάτων Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και στον λογοτέχνη Κώστα Βάρναλη.

Προκήρυξη θέσεων μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών

Η Γενική Συνέλευση Ειδικής Σύνθεσης του Τμήματος Φιλολογίας του Α.Π.Θ. αποφάσισε την προκήρυξη σαράντα οκτώ (48) θέσεων μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών για το πανεπιστημιακό έτος 2011-2012.

ΠΥΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Αποτυπωμένος Χρόνος

Το κυνήγι στα Δάση του Κρέσπο, η προσάραξη στον πορθμό του Τορρές, το Κοραλλένιο Κοιμητήρι, τα Μαργαριτοφόρα Δάση της Κευλάνης, τα Αραβικά Τούνελ, τα ηφαίστεια της Σαντορίνης, τα εκατομμύρια του όρμου του Βίγκο,η Ατλαντίδα.

Καμιά φορά αξίζει να δίνεις τη μάχη ακόμα και για να χάσεις.
Είναι μια δύναμη που δίνει η Ένωση. Την αντίφαση, τον Πόλεμο τη Συνενοχή.

Truth, does not bring back the dead. But it allows their voices to be heard.

Τα φεγγάρια που παλιώνουν τα τσακίζουμε και τα κάνουμε αστέρια.

Is she dead? She is what you would have her. She had a heart of a lion.

Θα έπρεπε να ζωγραφίζουμε ακόμα και τις μυρωδιές.

Ο μύθος λέει για κάποιο πουλί που αφήνει τη φωλιά του και ψάχνει για ένα
σουβλερό αγκάθι και δεν ησυχάζει αν δεν το βρει.Κι όταν το βρίσκει, καρφώνεται επάνω του
χωρίς να έχει επίγνωση του επερχόμενου θανάτου.
Και πεθαίνοντας μέσα από την ίδια του την αγωνία, προσπαθεί με το κελάηδημά του να ξεπεράσει τον κορυδαλλό και το αηδόνι.

Ένας ύμνος Θεσπέσιος με τίμημα την ίδια του τη ζωή. Και ο Θεός χαμογελά στους Ουρανούς Του.
Εμείς όμως, όταν μπήγουμε στα στήθια μας τα αγκάθια μας, ξέρουμε.Καταλαβαίνουμε. Και συνεχίζουμε ωστόσο πάντα να το κάνουμε.

Γιατί το Άριστο, αποχτιέται μόνο με μεγάλο πόνο.
Ή τουλάχιστον, έτσι λέει ο μύθος.

Thorn Birds
M.