Ηράκλειτος, Θερβάντες, Σωκράτης, Σαίξπηρ...

...Θα επρεπε, να σου δοθει η ευκαιρια να συναντησεις

τους μεγαλους λογοτεχνες ποιητες και φιλοσοφους του αιωνα

Να εισαι ο συντονιστης τους σε μια συζητηση διχως ορια
Σε εναν πυργο καπου στα Καρπαθια
Με ενα τεραστιο τζακι και εναν ευρυμαθη μπατλερ

Να σερβιρει θεσπεσια εδεσματα τα οποια εχεις εσυ επιβλεψει
Να συνομιλεις με τον Σωκρατη και το Ηρακλειτο, τον Ντοστογιεβσκι και τον
Φλωμπερ, τον Ουγκω και τον Μολιερο, τον Σαιξπηρ και τον Κολριτζ με το Κουμπλα Χαν του,
Τον Ελιοτ, τον Τζους και τον Θερβαντες, τον Τσεχωφ και τον Καβαφη, τον Αδωνι, τον Λαμπεντουζα και τον Ραμπελαι, τον Βοκκακιο και τον Ορατιο, τον Δαντη και τον Καλντερον....

Τον Νιτσε, τον Αουερμπαχ και τον Χομπσμπαουμ, τον Πεσσοα και τον Μπρεχτ , τον Σεφερη, τον Ελυτη και τον Τβαιχ
Τον Βολταιρο αλλα και τον Αινσταιν
Να ψαξεις τις εικονες του Σταλινγκραντ
Να αλλαξεις με τις απαντησεις σου...απαντησεις τους, τον Ρου της Ιστοριας
Να δυναμωσεις τα Λουλουδια της Ιστοριας στη Χιροσιμα
..........
Θεωρητικα παραφραστικα και λογοτεχνικα παντα
................
................
Καφες σκουρος για το τελος, μπραντυ ετων, πουρο, επιβλητικο ντεκορ, αθανατες στιγμες
Καταπιεσμενες Δυναμεις Αριστειας μεσα μας, οπως καποτε μου ειπε ο Τσουκαλας
Στελνω, αντιπρωτονια σε βορειο σελας

Κεπλερ σε κορυφη κοσμου, την Κ2 στο Καρακορουμ
Ιαπωνια με κερασια και αμυγδαλα
Ιρλανδικες αγριες ακτες
Κοχυλια και μια Ισπανικη Μονομαχια Δυναμης
Γλαρος Ιωναθαν
Μ.

Ελληνική DBpedia

Το τμήμα Μαθηματικών του ΑΠΘ, μέσω του προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Επιστήμη του Διαδικτύου δημιούργησε και παρουσιάζει για πρώτη φορά παγκοσμίως ένα καινοτόμο σύστημα που επιτρέπει την πλήρη επέκταση της Αγγλικής DBpedia σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Η DBpedia (http://dbpedia.org/) επιτρέπει τον εμπλουτισμό, την πλοήγηση και τη διασύνδεση του περιεχομένου της Βικιπαιδίας, ώστε οι πληροφορίες να συνδέονται μεταξύ τους, όχι απλώς με λέξεις-κλειδιά, αλλά και σύμφωνα με την σημασία των λέξεων. Μέχρι τώρα αυτό ήταν εφικτό μόνο για την Αγγλική Βικιπαιδία και μερικώς για γλώσσες που χρησιμοποιούν Λατινικούς χαρακτήρες. Με το νέο σύστημα η DBpedia δύναται να λειτουργεί πλέον σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Η πρώτη εφαρμογή του νέου συστήματος ήταν η δημιουργία της Ελληνικής DBpedia (http://wiki.el.dbpedia.org/), η οποία μεταμορφώνει το περιεχόμενο της ελληνικής Βικιπαιδίας σε δομημένη γνώση, παγκόσμια διαθέσιμη, χωρίς αλλοίωση των Ελληνικών Χαρακτήρων. Αναπτύσσονται ήδη η Γερμανική, Ρωσική και Πολωνική και Σλοβακική εφαρμογή του συστήματος, σε συνεργασία με την ομάδα του Α.Π.Θ. και δημιουργήθηκε η Επιτροπή Διεθνοποίησης της DBpedia http://dbpedia.org/internationalization για την προώθηση του νέου συστήματος.

Η επιτυχία της ερευνητικής ομάδας του ΑΠΘ, με επικεφαλής τον διευθυντή του προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Επιστήμη του Διαδικτύου, καθηγητή Ιωάννη Αντωνίου, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στην πορεία ολοκλήρωσης του Σημασιολογικού Παγκόσμιου Ιστού.

Στον Παγκόσμιο Ιστό της Γνώσης, το λεγόμενο Semantic Web (3.0), γίνεται σημασιολογική επεξεργασία των πληροφοριών, μέσω κατάλληλα δομημένων οντολογιών, στοχεύοντας προς ένα Διαδίκτυο με Νοημοσύνη, όπου δε θα χανόμαστε στην ακατάσχετη και αδόμητη πληροφορία, ούτε θα πνιγόμαστε στα «πληροφοριακά σκουπίδια». Αυτό αποτελεί το μεγάλο στοίχημα του μέλλοντος.

Το πρώτο επίτευγμα προς αυτή την κατεύθυνση με δυνατότητες άμεσης πρακτικής εφαρμογής, είναι τα Συνδεδεμένα Δεδομένα (Linked Data) μέσω των οποίων το διαδίκτυο των Ιστοσελίδων μεταλλάσσεται σε ένα διαδίκτυο δεδομένων που επικοινωνούν σημασιολογικά.

Η Ελληνική DBpedia δραστηριοποιείται στο πλαίσιο της διεθνούς κοινότητας της DBpedia (http://dbpedia.org/), η οποία αποτελεί τον πυρήνα των Διασυνδεδεμένων Δεδομένων (http://richard.cyganiak.de/ 2007/10/lod/). Έως τώρα, η σύνδεση, η δημοσιοποίηση και η σημασιολογική επεξεργασία δεδομένων ήταν εφικτή μόνο για διευθύνσεις και επισημάνσεις σε λατινικούς χαρακτήρες. Η ανάγκη της πολυγλωσσίας του Web 3.0 ώστε να συμπεριλάβει γλώσσες με μη λατινικούς χαρακτήρες, ήταν η πρόκληση που αντιμετώπισε επιτυχώς η ερευνητική ομάδα του ΑΠΘ.

Η Ελληνική DBpedia είναι η πρώτη παγκοσμίως εφαρμογή του Web 3.0 που αντιμετώπισε επιτυχώς το πρόβλημα της διεθνοποίησής του. Επίσης, αποτελεί μια πρακτικά υλοποιήσιμη πρόταση προς την Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού (World Wide Web Consortium), για την ενσωμάτωση στο Web 3.0 όλων των γλωσσών με μη λατινικούς χαρακτήρες. Οι αλγόριθμοι και το λογισμικό που αναπτύχθηκαν στο Τμήμα Μαθηματικών του Α.Π.Θ. είναι συμβατοί με κάθε φυσική γλώσσα.

Η επιστημονική ομάδα του ΑΠΘ για την Ελληνική DBpedia αποτελείται από τον μεταπτυχιακό φοιτητή κ. Δ. Κοντοκώστα, τον Επιστημονικό Συνεργάτη και Διδάσκοντα Δρ. Χ. Μπράτσα και τους Καθηγητές Ι. Αντωνίου και Γ. Μητακίδη. Το πρώτο βήμα προς αυτό το επίτευγμα ήταν η ομαδική εργασία των μεταπτυχιακών φοιτητών Σ. Αλεξίου, Α. Καραλή, Γ. Καρβουνά, Δ. Κοντοκώστα και Π. Ξανθοπούλου.

naftemporiki.gr

ο Θρύλος λέει για έναν...

...άθεο καθηγητή της φιλοσοφίας που συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;

Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Αρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Ποιός τα δημιούργησε;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις πέντε αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;

Φοιτ.: Οχι, κύριε.

Καθ.: Εχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Εχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;

Φοιτ.: ...Οχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;

Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου... Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Οχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;

Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα, αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το σκοτάδι είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως... Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα, και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.

Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;

Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική. Σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της...

... Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Αρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;

Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η πίστη».

Κυκλοφορεί στις λεωφόρους του Διαδικτύου και το παραθέτω για δύο λόγους. Για την εξαιρετική επιχειρηματολογία, με τα επαγωγικά συµπεράσµατα που προκύπτουν από την εµπειρική βάση της προβληµατικής κατάστασης. Και γιατί ο εφησυχασμός της βεβαιότητας δεν ταιριάζει σε νέους. ….Αλλωστε, οι επιστημονικές θεωρίες δεν συνιστούν απόλυτες αλήθειες, αλλά απλές περιγραφές του κόσμου.

Υ.Γ. Θρυλείται ότι ο νεαρός φοιτητής ήταν ο Αλβέρτος Αϊνστάιν.

My Μπόρχες...

Ένα αιθεριο ελαφι δεν το εχει δει ποτε κανεις
Απλως το ερωτευεσαι
………………….
Αλογο της θαλασσας θα βρεις , όπως μου ειπε ο Βιργιλιος, γυρω από την Ολυσικονα πολιτεια
…………………
υπαρχουν δυο αργεντινες περιγραφες του Λυκανθρωπου
………………….
Το Α Μπαο Α Κου, είναι ένα πλασμα που μυριζει ροδακινο στον Πυργο της Νικης στο Τσιτορ
……………
τα Αμπτου και Ανετ είναι δυο ψαρια που το ταξιδι τους δεν εχει τελος
……………
το Ανθρακιο ειναι στην ορυκτολογια ένα μικρο ρουμπινι που βρισκεται στο μυαλο των δρακων
………….
Ενας δρακος ζουσε κεινα τα χρονια στον μεγαλο Ροδανο, μεταξυ Αρλ και Αβινιον, όπως μου ειπε ο Ιακωβος Ντε Βοραζιν
…………
Βαρρακ σημαινει αστραπη στους ισλαμικους μυθους
…………….
Ο Βασιλισκος, το φιδι, δημιουργησε την ερημο
……………..
αν χαμογελας σα τη γατα του Τσεσιρ , σημαινει ότι χαμογελας σαρδονια
…………………
η Γιουγουωρκη ηταν ένα ιπταμενο κοριτσι
…………………..
στο Γλεντι των Φιδιων τον εβδομο αιωνα, κυριαρχουσε η μουσικη ενός αυλου
………………
το Γκολεμ ηταν ενας τεχνητος ανθρωπος
……………..τον μυστικο τυπο για τη δημιουργια του
τον φυλαξε ο Ελεαζαρ της Βορμς
…………………
οι Γνωμοι είναι ξωτικα των πεδιαδων και των λοφων
……………………..
στο μαργαριταρι που κρεμεται από τον λαιμο ενός δρακοντα κρυβεται και η δυναμη του
……………..
το μαργαριταρι όμως, είναι ένα δακρυ
ουσιαστικα, είναι η αξιοποιηση του πονου ενός οστρακου, καθως ενας κοκκος αμμου εισχωρει μεσα σε αυτό
…………………
οι δρακοντες των θαλασσων κατοικουν σε υπερλαμπρα παλατια
………………….
Οι αριστοκρατικοί Ελοι ζουν σε κηπους και τρεφονται με καρπους
…………………….
Ένα λουλουδι , αγνωστο , κυνηγημενο, γινεται σκονη
Και δεν προκειται να ανθισει στη γη προτου περασουν πολλες χιλιαδες χρονια
…………………..
το Ζαραταν είναι ένα ζωντανο νησι
………………………………
το Αλικαντο είναι νυχτοβιο πουλι που αναζητα την τροφη του στη Χιλη, σε φλεβες χρυσου και αργυρου
…………….
Ο Λιους φανταστηκε ένα ζωο που το ελεγαν Περελανδρα
…………………….
Ο Εντγκαρ Αλαν Ποε σχεδιασε κοραλλια στην Ανταρκτικη
Στις νοτιες μαλιστα περιοχες βρηκαν ένα εκπληκτικο νερο
Μειγμα αραβικης γομας , χρωμα πορφυρο, τονοι ιριδιζοντος μεταξωτου
……………….
Ολη η μαζα του υγρου χωριζονταν σε ευδιακριτες φλεβες, καθεμια με τη δικη της αποχρωση
……………
στον Μαινομενο Ορλανδο, περιεχεται μια λεπτομερης περιγραφη του Ιππογρυπα
………………
τα Ριφαια Ορη είναι περα από τις παγωμενες θαλασσες
και το Σεισμοψαρο, ένα χελι 700 μιλιων
κρατα στη ραχη του την Ιαπωνια
………………………
οι Κενταυροι είναι γονοι του Ιξιωνα
…………….
Οι κηλιδες της Σεληνης λενε πως σχηματιζουν το περιγραμμα ενός ανθρωπου
……………..
οι Νεραιδες είναι τα πιο ομορφα μικρο πλασματα
…………….
Οι Νισνα ζουν στις εσχατιες της Κινας
…….
Οι Νορνες στη Σκανδιναυια
………..
οι Ολετηρες ζουσαν αρχικα στην Ατλαντιδα
…………….
Το Σιμουργκ είναι το αθανατο πουλι στο δεντρο της γνωσης
………..

οι Απόφοιτοι του 2ου Γυμνασίου Λυκείου

Την  Τετάρτη 13 Απριλίου και ώρα 6:30μ.μ. ο Σύλλογος Αποφοίτων του
2ου Γυμνασίου Λυκείου θα συγκεντρωθεί στο ΘΕΑΤΡΟ του 2ου Γυμνασίου-Λυκείου προκειμένου να αποκτήσει  Δ.Σ.

Όσοι μπορούν να παρευρεθούν, θα βοηθήσουν στο να συγκροτηθεί ένα διοικητικό συμβούλιο
που θα συμβάλλει περαιτέρω στη διατήρηση της μνήμης και της ιστορίας του συλλόγου.

Κόκκινη Βασίλισσα

Κοιτωντας τα αστερια, βλεπεις φως εντονο αλλά και αμυδρό.

Ακολουθεις την καμπυλη μαζας-λαμπροτητας, τους Κηφείδες, αυτούς τους παλλόμενους μεταβλητούς αστερες, με τους αμυδρούς μπροστά τους να αφηνουν ένα λεπτο μηνισκο που φαινεται ανατολικα ή δυτικα…

Συχνα κοιτωντας το στερεωμα του ουρανου, βλεπεις ένα παρελθον, αφου το φως αυτό μπορει να μην υπαρχει πλεον όταν φτανει στα δικα σας ματια

Το φτερουγισμα μιας πεταλουδας στη μια πλευρα του Ατλαντικου, μπορει να προκαλεσει τυφωνα στην άλλη…

Συναντησα, στο ταξιδι μου τυχαια, τον Ερνστ Μαχ, διαπνεοταν παντα από την επιθυμια να συνταιριάσει τη φυσικη με την ψυχολογια.

Μου μιλησε για την αισθηση του προσανατολισμου στο χωρο, που ειχε διαφυγει του Αριστοτελη, απλως πηδας από έναν βατηρα συζητωντας με τη βαρυτητα που ενιοτε τη χανεις…

Στη συζητηση μπαινει και ο Καρλ Ποππερ.

Η συνηθης επιστημη, του προκαλουσε πληξη με τον εγκοσμιο χαρακτηρα της, ακριβως όπως οι περισσοτεροι επιστημονες πληττουν με την ασαφεια της φιλοσοφιας.

Για να είναι επιστημονικη μια προταση πρεπει να μπορει να διαψευσθει.

Ο Αρισταρχος και ο Κοπερνικος  μιλησαν για έναν ακινητο ηλιο και μια κινουμενη γη, κατι που δεν ενδιεφερε τον Ποππερ ουτε με τη σημερινη εκδοχη.

Τον ενδιεφερε πρωτίστως η τόλμη της εικασιας. Ηταν τολμηρη, επειδη ερχόταν σε συγκρουση με ολες τις κοινά αποδεκτές απόψεις της εποχης και τα φαινομενικά δεδομενα των αισθησεων.

Και ηταν και τολμηρή, επειδη δεν ειχαν υπόψη  τους καποιο πραγματοποιήσιμο κρισιμο πειραμα.

Πινει έναν σκετο καφε και μου λεει κατι αξιοπεριεργο.

Κεπλερ, Αινσταιν, Νευτωνας, δεν καταφεραν ποτε να εκπληρωσουν το επιστημονικο τους ονειρο. Ή εστω το μεταφυσικο.

Μεχρι το τελος της ζωης τους εξακολουθούσαν να εργαζονται για το οραμα τους

Εγω, μου λεει ο Ποππερ, ειμαι ταγμενος στην τολμη των προβλεψεων, πλευρών του κόσμου.

Εκεινης της τολμης που διακινδυνευει πραγματικα κατι, να υποβληθει σε δοκιμασια, να αναιρεθει ισως, να συγκρουστει με την πραγματικοτητα.

Ανεβαινω τωρα στο μυθο χιλιαδων ετων με τον αερα, το νερο και τη φωτια και την οσμή εκεινης της αιθέριας ουσίας που περιβάλλει τα παντα.

Με το ιπταμενο χαλι, προσπερνώ τον Μπεικον, τη θερμοτητα και το θειαφι, τις αναθυμιασεις και τον Ερνστ Σταλ, το φλογιστον και ένα κερι που βεβαια δεν καιει στο κενο…

Προχωρω χαιρετωντας Καβεντις και Πρισλυ και χαιρετω την επινοητικότητα του Λαβουαζιε.

Κανω μια στάση εκ νεου στην Αφρικη με τα ματια των θεων, στα ειδωλα της φυλής.

Μα τι θελεις να πεις; ρωτω τον Φρανσις Μπεικον.

Ας πουμε ότι τα αίτια μπορουν να αποκαλυφθουν επαγωγικα…

Καλυτερα να τεμαχιζουμε τη φυση σε μέρη παρα να την αναλυουμε σε αφηρημένες έννοιες

Εκεινο το κώνειο του Σωκρατη, εχει μια διάδοχη σειρα σκεψεων, μου λεει

Η βραδυτητα, η ανεπαρκεια, οι πλανες των αισθησεων…

Και ο Φεινμαν να προσπαθει να καταλαβει, γιατι ο χρονος περνά από το παρελθον και όχι αντιστροφα

Συνεχίζεται...

Θαλασσινά Άλογα

Λένε πως

Οι ιστοριες που μας αποκοιμιζουν είναι αυτές που μας κρατουν ξυπνιους

Λενε, στην πλατωνικη φιλοσοφια, πως
Η Ατλαντίδα του Τιμαιου και του Κριτια,  υπήρξε μια θαλασσοκράτειρα
Είλκε την καταγωγη της από τους ερωτες του Ποσειδώνος και της νυμφης Κλειτους
Που με τη σειρα της χαρισε στον βασιλια 5 ζευγη διδυμων που θα γινονταν οι πρωτοι 10 βασιλεις της

Από αυτό το νησι μπορουσε καποιος να περασει στα αλλα νησια και από εκεινα , στην απεναντι ηπειρο που ηταν γυρω από εκεινον τον πραγματικο ωκεανο(ΟΛΚΟΣ Πιερ Βινταλ Νακε ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ)

Η Ατλαντιδα βεβαια είναι ο κοσμος της ιστοριας όπως φαινομενικα την εννοει ο Πλάτων , δηλαδη ο κόσμος της συγχρονης ετερότητας.

Η περιγραφη της διαγράφεται στον Τίμαιο και σκιαγραφείται στον Κριτία.
Κάθε ιστορια όμως για τον Πλατωνα εμπεριεχει το ψεμα

Και στην Ατλαντιδα για παραδειγμα η ετερότητα αναπτυσσεται τουλαχιστον ελευθερα
………………….
Η μονή των Ακοιμήτων βρισκεται στην Κωνσταντινουπολη
Εκει, περα, Αυτοι που αγρυπνουν με προσευχη μερα και νυχτα προς τον θεο
…………………………………
Και παραπανω βορεια Γκρηνουιτς

Εκει στης Νεσση  τα νερα , στην Σκωτιας τα μερη
Ακουγεται ποιηση γης
Σε ομιχλωδες τοπιο

Η ποιηση αλλωστε ενας δρακοντας είναι
Λενε οι θρυλοι , Ενας νεαρος αντρας μαθητευσε κοντα σε δασκαλο
Να μαθει μια τεχνη
Πώς να τεμαχιζεις έναν δρακοντα

Και σαν την εμαθε
Απορια γεννηθηκε μεγαλη

Μα που θα βρω έναν; Κολπα παγιδες τεχνασματα ολοι θα  προσπαθουν
Για να τον πιασουν

Επειδη υπαρχουν πολλοι τροποι να πιάσεις έναν δρακοντα

«Όταν οι άνεμοι της αλλαγής φυσούν, κάποιοι άνθρωποι σηκώνουν φράχτες ψηλούς για να προφυλαχτούν. Κάποιοι άλλοι στήνουν ανεμόμυλους, για να εισπράττουν την ενέργεια τους»


Εκει πιο κατω, στη γη κοντα, φτανεις στη θαλασσα
Παιρνεις τη νοητη γραμμη του οριζοντα στον 41ο παραλληλο, περνας τις συσταδες των μωβ κοραλλιων, και ψαχνεις να βρεις το Αλογο της θαλασσας

Πχ τα Θαλασσινα Αλογα
Γκριζα , λευκα και ουρανου γαλαζιο το χρωμα τους
Εχεις δει;
Είναι σπανιο
Εμφανιζονται για ένα χρυσο μηλο
Ενώ οι γοργονες για τον Αλεξανδρο
Τον μεγα Βασιλέα
…………………………..
 

Εσπερινός

Κοιτωντας τον Αθω ένα βραδι
Πανω σε φουσκωτο
Στα λιγα μετρα από την ακτη
Απολυτη σιγη θαλασσας
……………
Η νυχτα εχασε την αιγλη της, δεν είναι αρχαια
Υπο την εννοια
Της πρωτης μερας και της πρωτης νυχτας της Δημιουργίας

Στον Αθω όμως, εξακολουθει να υπαρχει

Σε κάθε γωνια του κόσμου, με συγκεντρωμενους τοσους ανθρωπους, η νυχτα, χρονο με το χρονο, χανει κομματια του εαυτου της

Κομμάτια από το βασιλειο της

Παλαιοτερα, κάθε που η υδρογειος σφαιρα εγερνε, ας πουμε ανατολικα
η ημερα κερδιζε ένα βημα που το εχανε αμεσως πισω της, καθως το παραχωρουσε στο σκοταδι

Σημερα όμως ολο και περισσοτερο φως , ασπρο, κρυο αναισθητο θαρρεις, σβηνει την προαιωνια διαχωριστικη γραμμη,

Το λυκοφως από το λυκαυγες εχει μια σχετικη διαφορα που όμως τεινει να εκλειψει
Η νυχτα  περασε στις χωρες της δυσης και της ορθοδοξης ανατολης παντα με λιγους ελαχιστους φθογγους όπως ολες οι μεγαλες θεμελιακες εννοιες της υπαρξης

Στον Αθω, αδειαζεις την κουραση
αν εισαι μεσα του
είναι μοναδικο
αν τον βλεπεις σε αποσταση αναπνοης
ισως εξισου

Τοτε, νυχτα νοτια του ορους
σε παραλληλα στρωματα επαφης,
βλεπεις τις χαραδρες του βουνου να γεμιζουν σκοταδι, και τα αστερια να βοηθανε στην ιστορηση της κορυφογραμμης

Αλλά και σε ολο το πλατος του πελαγους μεχρι την Πολη
μπορει καποιος μαλιστα να δει μεχρι και τη σιωπη

Επειδη, αν το διανοητικο επιπεδο ενός ανθρωπου είναι αντιστροφως αναλογο της ποσοτητας των θορυβων που προκαλει, τοτε τα μπαλκονια του Αθω, όχι μονο τα μεγαλοπρεπα της Σιμωνοπετρας αλλα και τα πιο ταπεινα στον Πυργο του Μυλοποταμου, βρισκονται σε δυσθεωρητα υψη σοφιας

Τη νυχτα, ακομα και την πιο σκοτεινη, ακομη και με τα ματια μισοκλειστα , μπορεις να δεις όλα εκεινα τα θαυματα του Ορους και του πελαγους, που την ημερα τα τσακιζει το φως της Ασπρης θαλασσας

Στα σκληρα βραχια, μπορεις να ξεχωρισεις το μικροσκοπικο αρχιτεκτονημα του κοχυλιου να επιβιωνει κανοντας τις δικες του υπεροχες σκεψεις, χωρις να χανει τιποτα από τη δυναμη και την ομορφια του , ακομα και όταν λυωνει υπο το βαρυ ποδοπατημα των αγαρηνων…

Μπορεις παντα τη νυχτα να κοιταξεις καταματα όλα τα αγριμια όλα τα πουλια και ολες τις μικρες σαυρες που γεννηθηκαν αμετρητα χιλιαδες χρονια πριν, πριν τον …Κατακλυσμο και τα πηγαδια των ματιων τους εχουν μεγαλυτερο βαθος από τα νερα στον Καβο Φονια , οπου μπορεις να υπολογισεις με ακριβεια και τις ηλικιες ολων των αστρων

Και στο πελαγος, αναμεσα σε Λημνο και Σαμοθρακη, ακολουθεις το καραβι του Δαιμονογιαννη, που ηταν Γιαννες και Μονογιαννες όταν ξεκινησε από τη Μαυρη θαλασσα , που την ονομασε Ευξεινη, για να την καλοπιασει τη μισανθρωπη

Θα γινει λοιπον Ευδαιμονογιαννης όταν θα φτασει ικανοπλοος και θαλαττουργος στα νερα της Μονεμβασιας και τα σωθικα του θα γλυκαθουν
Καθως ψηλα στο βραχο θα κοιτα την παραμυθητικη μαρτυρια της Αγιας Σοφιας.

Τη νυχτα στο Αγιο Ορος, μπορεις ξεκαθαρα να δεις να καταφθανει από την πατριδα των Ιβηρων, η ατελειωτη μελωδια για να συναντησει το νευμα των κυματων

Να στηριχθει στις χαμηλες βαριες φωνες των Σερβων και των Βουλγαρων , να υποφερουν τον σχεδον θανασιμο συναισθηματισμο της Ρωσικης αρμονιας  που κατακλυζει την οικουμενη ολακερη
Όταν δοξολογει την Μπογκοροντισσα

Ενιοτε όμως θα δεις ολες τις φωνες κάθε μια με το δικο της χρωμα

Το βαθυ κοκκινο, το χρυσαφι, το λαμπερο γαλαζιο , το φωτεινο κιτρινο , να συνυφαινουν τελετουργικα το τοξο που θα φανει στη νεφελη , σημειο διαθηκης, και το τοξο αυτό
Ακουμπωντας τις δυο του ακρες στο σκοταδι της θαλασσας, και στο σκοταδι του βουνου, χαμηλωνει ταπεινα για να περπατησει πανω του αναλαφρα το Τεριρεμ του Σιμωνοπετριτη μοναχου

Η τραπεζα λιτη
Κοκκινο κρασι και λαχανικα , όπως μου λενε
Σκορπισμενο ειπαμε το αποδειπνο
Τα νυσταγμενα κυκλαμινα, αντιλαμβανονται την Πορταιτισσα
Καθως βαινει νοερα προς τη θαλασσα
…………………
Στο Ορος βασιλευει η σιωπη
νυχτα και μερα
τη νυχτα ισως περισσοτερο
……………….

Φιλοπαίγμων Μύθος

Σαν ένα ματσάκι από λέξεις η ποίηση. Τις συλλέγει από το μικρό θερμοκήπιό του ένας μονόλογος που χρόνια ονειρεύεται να τις προσφέρει σε μιαν επικοινωνία με την οποία είναι αιώνες ερωτευμένος, χωρίς να έχει λάβει σαφή δείγματα ανταποκρίσεως εκ μέρους της.(…)

Σαν μια εκδρομή η ποίηση, αρκετά έξω, μακριά από την πυκνοκατοικημένη γλώσσα. Πας εκεί εντελώς μόνος, στρώνεις κάτω ένα μεγάλο λευκό χαρτί, το στερεώνεις με ένα υπομονετικό μολύβι, και περιμένεις. Μήπως η ετοιμασία σου προσελκύσει εκείνες τις σαύρες - λέξεις που τρέχοντας περνούν και με τη θαυμαστή προσαρμοστικότητά τους πάνε και κρύβονται στο άλλο χρώμα κάθε φορά, του άλλου νοήματος, μέσω του οποίου και διαφεύγουν. Υπερκινητικές οι λέξεις. Περιμένεις, ώρες, μήνες, μπορεί και χρόνια, μήπως και τις μαγνητίσει αυτή η κατάλευκη άγραφη λιχουδιά που τους έχεις απλώσει. (…)

Σαν μια φωλιά φυγής η ποίηση. Χτισμένη σε αιχμηρό ύψος, ώστε να είναι δυσπρόσιτη στην αρπαχτική περιέργεια να θέλει κανείς να δει καθαρά το εντός της επωαζόμενο. Την αποτελεσματική προστασία της απόκρυψης την παρέχει η αφαίρεση. Η τέχνη επαγρυπνά. Δια της ελλειπτικότητας. Ισορροπώντας στο ένα της πόδι. Γράφοντας αφαιρούμε.(…)

Ένα αγωνιώδες ερώτημα, που συχνά τίθεται, είναι αν στην εποχή μας ωφελεί η ποίηση.

Πιστεύω ότι βοηθάει, όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σ' ένα έρημο καταργημένο ξωκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους. Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της. Ωφελεί, υπερκόσμια, εκείνον που την ασκεί και μόνον κατά τη διάρκεια της άσκησης, επειδή τότε μόνο τον βγάζει από το σώμα του, τον σταθεροποιεί σε μιαν αιώρηση απ' όπου αυτός παρακαλουθεί, σαν σε χειρουργείο, τον προσωρινό θάνατο της μικρότητάς του. Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία. Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο. "

Κική Δημουλά

 

Kubla Khan

Kubla Khan by Samuel Coleridge
In Xanadu did Kubla Khan
A stately pleasure-dome decree:
Where Alph, the sacred river, ran
Through caverns measureless to man
Down to a sunless sea.

So twice five miles of fertile ground
With walls and towers were girdled round:
And there were gardens bright with sinuous rills,
Where blossomed many an incense-bearing tree;
And here were forests ancient as the hills,
Enfolding sunny spots of greenery.

But oh! that deep romantic chasm which slanted
Down the green hill athwart a cedarn cover!
A savage place! as holy and enchanted
As e'er beneath a waning moon was haunted
By woman wailing for her demon-lover!
And from this chasm, with ceaseless turmoil seething,
As if this earth in fast thick pants were breathing,
A mighty fountain momently was forced:
Amid whose swift half-intermitted burst
Huge fragments vaulted like rebounding hail,
Or chaffy grain beneath the thresher's flail:
And 'mid these dancing rocks at once and ever
It flung up momently the sacred river.
Five miles meandering with a mazy motion
Through wood and dale the sacred river ran,
Then reached the caverns measureless to man,
And sank in tumult to a lifeless ocean:
And 'mid this tumult Kubla heard from far
Ancestral voices prophesying war!

The shadow of the dome of pleasure
Floated midway on the waves;
Where was heard the mingled measure
From the fountain and the caves.
It was a miracle of rare device,
A sunny pleasure-dome with caves of ice!

A damsel with a dulcimer
In a vision once I saw:
It was an Abyssinian maid,
And on her dulcimer she played,
Singing of Mount Abora.
Could I revive within me
Her symphony and song,
To such a deep delight 'twould win me
That with music loud and long
I would build that dome in air,
That sunny dome! those caves of ice!
And all who heard should see them there,
And all should cry, Beware! Beware!
His flashing eyes, his floating hair!
Weave a circle round him thrice,
And close your eyes with holy dread,
For he on honey-dew hath fed
And drunk the milk of Paradise.