Υπάρχει κάτι στο μπλε που δεν εξηγείται εύκολα. Δεν ζητά προσοχή, κι όμως την κρατά. Δεν φωνάζει, δεν επιβάλλεται, δεν διεκδικεί χώρο· κι όμως γεμίζει ολόκληρους ορίζοντες.
Το μπλε είναι η σιωπή της θάλασσας πριν από το πρώτο κύμα. Είναι ο ουρανός λίγο πριν πέσει το φως. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος σταματά να κοιτά γύρω του και αρχίζει να κοιτά μέσα του.
Έχει μέσα του βάθος, αλλά όχι σκοτάδι. Απόσταση, αλλά όχι ψυχρότητα. Μυστήριο, αλλά όχι φόβο.
Το μπλε δεν είναι απλώς χρώμα. Είναι κατάσταση. Είναι καθαρότητα σκέψης. Είναι εμπιστοσύνη. Είναι ελευθερία που δεν χρειάζεται να αποδειχθεί.
Ίσως γι’ αυτό όσοι αγαπούν πραγματικά το μπλε, δεν αγαπούν ένα χρώμα.
Αγαπούν έναν τρόπο να υπάρχουν.
ΜΚ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου