the Heritage of the European Literature

Wide-ranging and imaginative, this volume provides an incisive guide to the rich heritage of European literature. The book gives a lively account of major figures and texts as well as previously marginalised writers, assessing their relevance to the broad European tradition and the social, political and intellectual issues which shaped it.

Structured around the major literary movements of the period - Romanticism, Realism and Naturalism, Modernism, the Literature of Political Engagement and Postmodernism - the book will be invaluable to all students of modern literature and European cultural history. Each chapter concludes with a detailed chronology of the major literary texts of each movement, covering fiction, drama and poetry. A detailed, annotated bibliography also guides the student through the seminal works of critical scholarship in the field.

Martin Travers

Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ

του Αρχιμ.Παντελεήμονος Αραθύμου, Αρχιγραμματέως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Μέλους της Διορθοδόξου Επιτροπής Βιοηθικής.


Η ραγδαία ανάπτυξη των βιολογικών επιστημών και η δυνατότητα παρέμβασης του ανθρώπου σε διάφορες βιολογικές διαδικασίες έκαναν απαραίτητη την ανάπτυξη ενός νέου γνωστικού αντικειμένου, αυτού της Βιοηθικής. Βιοηθική είναι ο κλάδος εκείνος της επιστήμης που ασχολείται με τα ηθικά προβλήματα που προέκυψαν από τις νέες ανακαλύψεις της Βιολογίας και τις εφαρμογές της Γενετικής Μηχανικής και σχετίζονται με τον χειρισμό του γενετικού υλικού.

Από τη φύση της η Βιοηθική είναι το σημείο τομής διαφορετικών επιστημονικών πεδίων της Βιολογίας που περιλαμβάνουν τη Γενετική, τη Βιοτεχνολογία, τη Βιοϊατρική ενώ εμπλέκονται και τελείως διαφορετικοί γνωστικοί τομείς όπως η Νομική και η Θεολογία. Και τούτο διότι τα νέα αυτά επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα εγγίζουν την ιερότητα της ζωής και την μοναδικότητα του ανθρωπίνου προσώπου.

Υπό αυτό το πρίσμα η Σύναξη των Σεπτών Προκαθημένων των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία συνεκλήθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Οκτώβριο του έτους 2008, απεφάσισε την συγκρότηση Διορθοδόξου Επιτροπής Βιοηθικής «προς μελέτην των θεμάτων βιοηθικής, επί των οποίων ο κόσμος αναμένει και την τοποθέτησιν της Ορθοδοξίας»( Μήνυμα των Προκαθημένων).

Σε υλοποίηση αυτής της Αποφάσεως συνήλθε σε πρώτη συνεδρία η Διορθόδοξη Επιτροπή Βιοηθικής στην Ορθόδοξη Ακαδημίας Κρήτης από 23ης έως 27ης Μαΐου ε.ε., με την συμμετοχή εκπροσώπων όλων των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Των εργασιών της Διορθοδόξου Επιτροπής προήδρευσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης, Ακαδημαϊκός, εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Καθήκοντα Γραμματέως άσκησε ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου κ. Μακάριος Γρινιεζάκης.

Η Επιτροπή, υπό την πεπνυμένη προεδρία του Σεβ.Μητροπολίτου Περγάμου κ.Ιωάννου, ασχολήθηκε με τις αρχές και τα κριτήρια που πρέπει να διέπουν την ορθόδοξη Βιοηθική, ως και με την επιλογή του θέματος και των εισηγητών που θα το θέσουν προς διαπραγμάτευση στην επόμενη συνάντηση (Ιούνιος 2012).

Επίσης αποφασίσθηκε να εξετάζεται σε κάθε συνάντηση της Επιτροπής ένα συγκεκριμένο ζήτημα βιοηθικής, το οποίο θα επιλέγεται κατά προτεραιότητα ανάλογα με τις ποιμαντικές, εκκλησιολογικές, θεολογικές και κοινωνικές ανάγκες. Τρία υπήρξαν τα κριτήρια επιλογής θέματος :

α) Η επικαιρότητα

β) Η ενδεχομένως μεγαλύτερη εμπειρία και ετοιμότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε κάποια θέματα βιοηθικής

γ) Η ποιμαντική πίεση που ασκείται στις Εκκλησίες από τις κατά τόπους ιδιαίτερες συνθήκες.

Με βάση τα προαναφερθέντα κριτήρια και δεδομένου ότι το ζήτημα της αναπαραγωγής αποτελεί ένα από τα πλέον ζωτικά και φλέγοντα θέματα, το οποίο δημιουργεί μείζονα βιοηθικά διλήμματα στην Ποιμαντική της Εκκλησίας, η Επιτροπή αποφάσισε στην επόμενη συνάντησή της να μελετήσει το πολυσύνθετο θέμα : «Η ΒΙΟΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ» το οποίο έχει τις εξής κύριες παραμέτρους:

α) τεχνητή γονιμοποίηση,

β) προγενετικός έλεγχος,

γ) παρενθετική μητρότητα,

δ) κλωνοποίηση και

ε) έρευνα και χρήση εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων.

Ουσιαστικά λοιπόν η Επιτροπή καλείται να γνωμοδοτήσει το λιγότερο επί πέντε θεμάτων σε διάστημα ενός έτους.

Κατά γενική ομολογία, η όλη οργάνωση της ενάρξεως των εργασιών της Διορθοδόξου Επιτροπής Βιοηθικής υπήρξε από πάσης απόψεως αρίστη και αξία του εξαιρέτου ιστορικού αυτού γεγονότος, όπως και της παραδόσεως του  Πανσέπτου Οικουμενικού Θρόνου, ο Οποίος ανέλαβε την ευθύνη της διοργανώσεως και φιλοξενίας της εναρκτηρίου αυτής συναντήσεως.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος, Πρόεδρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης, παρίστατο καθημερινώς με ευγένεια και πολλή αγάπη, παρέθεσε δε επίσημο δείπνο προς τιμή των συνέδρων, στο οποίο παρεκάθησαν ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος και οι περισσότεροι συνοδικοί Μητροπολίτες της μεγαλονήσου.

Με ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη οφείλουμε να σημειώσουμε τη σπουδαιότητα την οποία είχε για την ομαλή διεξαγωγή των εργασιών της συναντήσεως η διαρκής παρουσία και η άοκνη μέριμνα του Γραμματέως της Διορθοδόξου Επιτροπής, Πανο σ. Αρχιμ.κ. Μακαρίου Γρινιεζάκη, ως και η ολοπρόθυμη εξυπηρέτηση των διακονούντων στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης.

Το κλίμα που επικράτησε κατά τις συνεδριάσεις χαρακτηρίσθηκε γενικά από διάθεση συνεργασίας, ενότητας, ειλικρίνειας και αμοιβαίου σεβασμού. Καμμία πλευρά δεν επιχείρησε να επιβάλλει τις απόψεις της επί της άλλης.

Ταπεινά φρονούμε ότι η πρώτη αυτή διάσκεψη της Διορθοδόξου Επιτροπής Βιοηθικής επέτυχε πλήρως. Επιπλέον, διά της πρώτης αυτής συναντήσεως, οι βάσεις που τέθηκαν για τη διεξαγωγή του διαλόγου, τόσο από άποψη θεολογικής θεματολογίας, όσο και από άποψη τρόπου διεξαγωγής του προκειμένου έργου υπήρξαν απολύτως ικανοποιητικές και γεννούν βάσιμες προσδοκίες για την λυσιτελή επίτευξη των στόχων της Επιτροπής.

Κατακλείοντες ευγνωμονούμε, μαζί με τον διακεκριμένο επιστήμονα Δρ.Γρηγόριο Λιάντα, Επίκουρο Καθηγητή της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, τον Μακαριώτατο Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρο Β’, τον Σεπτό Πατέρα και Ευεργέτη μας, διότι εμπιστεύθηκε στην αναξιότητά μας την εκπροσώπηση του παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής στην ιστορική πρώτη συνάντηση της Διορθοδόξου Επιτροπής Βιοηθικής.

National Library, Open Books

National Library of Pakistan is a legal depository for all published literary heritage of Pakistan . It serves as top most knowledge resource centre of the nation as well as fountain head of Library developments in the country. The library strives to develop significant collection of human knowledge, comprehensive collection of national literary heritsage and deliver excellent Library services for promotion of knowledge based society in Pakistan . The Library is responsible for National bibliographic control and preserves the literary heritage of the country for the use of present as well as future generations. A vast collection of publications about Pakistan, its culture, people and books authored by Pakistanis living abroad forms a major portion of National Library of Pakistan's main collection. A significant part of collection consists on manuscripts and rare books. National Library of Pakistan is an active member of many library communities in the world such as PLA, IFLA, CDNL and CDNLAO.

National Library of Pakistan serves as depository of some international organizations like Asian development bank, International labor organization, and US department of Publications etc. The Library is National ISBN Agency for Pakistani Publications.

http://www.nlp.gov.pk/

The Art to Ispahan

Avec l’installation de la capitale à Ispahan à la fin du XVIe siècle, le kitab khana royal déménage. Se développe alors une importante activité de peinture et de calligraphie, dominée par la figure de Reza ’Abbassi (v. 1565 - v. 1635), l’un des rares artistes protégés par Shah ’Abbas. Cette école marque une rupture complète avec les œuvres produites antérieurement : à la place de grands manuscrits illustrés sont réalisées des pages d’albums (moraqqa'), destinées à être collectionnées.

De nouvelles techniques sont employées, notamment le dessin à la plume et les lavis légers. Le style est tout d’abord largement marqué par l’influence de Reza ’Abbassi : la peinture typique représente un personnage en pied, anonyme, à la silhouette élégante et longiligne. Mais dans la seconde moitié du XVIIe siècle, les artistes d’Ispahan subissent de nombreuses influences européennes et mogholes. Leur peinture évolue vers une forte européanisation, avec notamment l’arrivée de la perspective et un traitement renouvelé des volumes.

L’école de peinture d’Ispahan à l’époque qajare est parfois considérée comme la meilleure d’Iran et la ville est un grand centre de production de qalamdān (boîtes laquées en papier mâché, généralement destinées à contenir des calames).

Meggie's Theme

THE THORN BIRDS

Music by Henry Mancini
Lyrics by Will Jennings

You know I will follow
Anywhere the heart goes
I will go until I know
All life can be

Love can hurt when you go
Anywhere the heart goes
Don't you know it isn't easy
Being me
I hold you inside where my love never dies
And you will always live somewhere in me

If you want to follow
Anywhere the heart goes
I will be here when you want me
Any way you want me
And good years bad years
Would all fall away
If I knew that your heart
Would follow my heart
Someday...

M.

Out Of Africa

Karen Blixen Museum was once the centre piece of a farm at the foot of the Ngong Hills owned by Danish Author Karen and her Swedish Husband, Baron Bror von Blixen Fincke. Located 10km from the city centre, the Museum belongs to a different time period in the history of Kenya. The farm house gained international fame with the release of the movie ‘Out of Africa’ an Oscar winning film based on Karen’s an autobiography by the same title.

The Museum is open to the Public every day (9.30 am to 6pm) including weekends and public holidays. Visitors are encouraged to be at the Museum by 5.30.  Guided tours are offered continuously.  A museum shop offers handicrafts, posters and postcards, the Movie ‘Out of Africa’, books and other Kenyan souvenirs.  The grounds may be rented for wedding receptions, corporate functions and other events.

Baroness Karen BlixenThe Museum was built in 1912 by Swedish Engineer Ake Sjogren. Karen and her husband bought the Museum house in 1917 and it become the farm house for their 4500 acre farm, of which 600 acres was used for coffee farming.  The house was sporadically occupied until purchased in 1964 by the Danish government and given to the Kenyan government as an independence gift.

The government set up a college of nutrition and the Museum was initially used as the principal’s house. In 1985 the shooting of a movie based on Karen’s autobiography began and the National Museums of Kenya expressed acquired the house for the purpose of establishing a Museum. The Museum was opened in 1986.

Distant View of Karen BlixenKaren also known by her pen name Isak Dinesen was born at Rungstedlund in Denmark on 17th of April 1885 as the second child of Wilhelm and Ingeborg Dinesen’s five children. She came to Africa in 1914 to marry her half cousin and carry out dairy farming in the then British Colony of Kenya. Her husband had however changed his mind and wanted to farm coffee. Her uncle Aage Westenholz financed the farm and members of both families were share holders. The coffee farm did not do well, suffering various tragedies including factory fire and continuous bad harvest. After her divorce, Karen was left to run the financially troubled farm on her own, a daunting task for a woman of that generation. She fell in love with an English man, Denis Finch Hatton, and his death in Tsavo in 1930 coupled with the failed farming left Karen little choice but to return to Denmark. She turned to writing as a career following her departure from Africa and published to increasing acclaim such works as Seven Gothic Tales(1934) Out of Africa(1937) and Babette Feat (1950).  She died on her family estate, Rungsted, in 1962 at the age of 77.

The Karen Blixen house meets three of thecustomary criteria for  historical significance.  First, it isassociated with the broad historical pattern of European settlement andcultivation of East Africa. Second, it is associated with the life of aperson significant to our past as the home of  Baroness Karen Blixenfrom 1917 -1931.  As such, it served as the setting and basis of herwell known book Out of Africa, written under the pseudonym Isak Dinesenand as a gathering place for other well known personalities of theperiod.  Third, the building embodies the distinctive characteristicsof its type, period and method of construction.  The house'sarchitecture is typical of late 19th century bungalow architecture,including the spacious rooms, horizontal layout verandas, tile roof andstone construction typical of scores of residences built throughoutEuropean suburbs of Nairobi in early decades.

Thechronology of the house begins with its construction in 1912 by thewealthy Swedish civil engineer, later honorary Swedish consul to Kenya, Ake Sjogren.  It served as the main residence on his Swedo-Africancoffee company , an estate of over 6,000 acres.  The house was soonvisited while on safari by the Danish count Mojen Frijs, who upon hisreturn to Denmark persuaded his cousin to seek their fortune in Kenya.Baron Blixen acquired part of the estate in 1913 and the remainder in1916.    Karen Blixen called the house "Bogani" or "Mbogani" meaning ahouse in the woods, and occupied it until 1931.


By 1985, with renewed interest in Karen Blixen occasioned by the filmproduction of Out of Africa, an agreement was reach with the collagefor the house to become part of the National Museums of Kenya. Manypieces of furniture that Karen Blixen sold to Lady McMillan on herdeparture were acquired back and constitute part of the exhibition inthe Museum. The Museum house remains a serene environment that seems tobelong to the past, surrounded by a tranquil garden and indigenousforest, with a splendid view of Karen’s beloved Ngong Hills. Shehonours the hills with the phrase ‘I had a farm in Africa at the footof the Ngong Hills’.


For further information contact.
The Curator (Ms. Damaris Rotich)
Karen Blixen Museum
P.O Box 40658- 00100 GPO, Nairobi.
Tel: 020- 8002139


 

In Gjirokastër...In this City

Without a doubt, this is the best book by an Albanian author that I’ve ever read. Is that trivially because it was my first? Only time will tell…

Ismail Kadare’s ‘Chronicle in Stone’ is the tale of a city, more than anything else. The city, Gjirokastër, is a city whose buildings are constructed primarily of stone. Living in this city is a strange fellow named Xivo Gavo, who keeps a chronicle of everything that happens in (and to) the city. Thus, we have the “chronicle” “in” “stone” (get it?).

Fortunately, we’re not subjected entirely to the point of view of the chronicler, whose work, appearing in snippets between chapters, is uninteresting, at best. In his place, we learn of the fate of hoary Gjirokastër through the small adventures of a young, nameless boy, likely patterned after the author himself. In this way, we get to see life amidst the horrors of World War II through the eyes of a child. If this sounds fascinating, I apologize for misleading you.

The main problem with ‘Chronicle in Stone’ is that the writing itself is rather unexciting. Kadare makes a few attempts to set up something interesting, and some of the inner musings of the narrator show promise (e.g. when, in the first chapter, he personifies the rain, imagining that each drop “plummet[s] into a deep prison”, which is the cistern below their house), but the inconsistency of these authorial in(ter?)ventions keeps them from becoming patterns the reader can latch onto. Consequently, when they reappear (such as the occasional and ultimately pointless references to Macbeth), the reader is left to wonder what meaning, if any, is to be taken away. All in all, the hand of the author is ever-present, and rarely is the reader allowed to get “lost” in the story.

The plot, by and large, moves between conversations between characters about the status of the city or the other characters. There’s nothing wrong with this, per se, but many of the characters are simply undercharacterized. For example, I dare you to read this book and say anything about the narrator’s father and mother. Do they have names? I can’t honestly say. We learn a fair bit about his grandmothers, his grandfather, his neighbors, some of his friends, and some miscellaneous characters about the town. Of the characters we’re introduced to, there are two types: those that are interesting (the narrator; Suzana, a young girl with whom the narrator begins to experiment romantically; Ilir, the narrator’s friend and coconspirator), and those that can be described as “the one that…” (e.g. Kako Pino is the one that does brides’ make-up and constantly claims it’s “the end of the world”; Javer is the one that aspires to be a radical; Nazo’s daughter-in-law is the one that’s pretty; Qani Kekezi is the one that dissects cats, etc.). The result is a mess of characters that do little to distinguish themselves tangled up with a host of mere caricatures.

So, the big question is this: What are we left with? Oddly enough, what you get is a surprisingly realistic–and effective–portrayal of an ancient city at the mercy of foreign powers. In a way, the relative lack of literary devices lends authenticity to some of the more bizarre and disturbing moments in the book. When, for example, an English plane is shot down, and the crowd parades through the streets with the pilot’s severed arm, as a reader, I didn’t think, “Wow, what a bizarre episode this author has created”: that happened. The townspeople’s varied reactions to being occupied first by the Italians, then by the Greeks (and then the Italians, and then the Greeks, and then the Italians, ad infinitum), and finally the Germans, are too realistic to be treated as merely fiction. What we have, then, in ‘Chronicle in Stone’, is an account of a little-discussed society ravaged by war.

The last six decades have supplied us with innumerable stories of the second World War from France, Germany, Japan, the US, Italy, North Africa, China–but Albania? Who outside of Albania even knew they were in it! As such, ‘Chronicle in Stone’ fills a void, and is a worthy addition to the rich literary landscape of World War II–and, for that reason, worth reading.

David Peterson

Cocoon, in Ice

Ghostly Illumination designed by Sofia Borges and Danika Voorhees enhances the sensory potentials of the Orthodox church through the strategic alignment of spatial boundaries. Through a series of pulls and pinches, spaces that once maintained rigid edge conditions begin to erode. This spatial erosion provides for a more dynamic and engaged experience for the user as sight lines collapse and extend and programmatic hierarchy dissolves, allowing for wider range of opportunities to intermingle between the priests and their patrons.

Inspired by the meandering nature of traditional Orthodox services, Ghostly Illumination heightens the fluidity of the interior through increased spatial and visual connectivity. The dynamic surfaces of the church negotiate between abstraction and figure, channeling the Orthodox onion dome (or eternal flame) as a central yet illusory figure. Appearing in both interior and exterior surface conditions, the figure emerges, flickers, and fades in an ongoing dialogue between icon and the ephemeral.

e Volo

Hals in Rijksmuseum Amsterdam

Hals is best known for his portraits, mainly of wealthy citizens, like Pieter van den Broecke and Isaac Massa, whom he painted three times. He also painted large group portraits, many of which showed civil guards. He was a Baroque painter who practiced an intimate realism with a radically free approach. His pictures illustrate the various strata of society; banquets or meetings of officers, sharpshooters, guildsmen, admirals, generals, burgomasters, merchants, lawyers, and clerks, itinerant players and singers, gentlefolk, fishwives and tavern heroes.

In group portraits, such as the Archers of St. Hadrian, Hals captures each character in a different manner. The faces are not idealized and are clearly distinguishable, with their personalities revealed in a variety of poses and facial expressions.

He studied under the painter and historian Karel van Mander (Hals owned some paintings by van Mander that were amongst the items sold to pay his bakery debt in 1652).

Hals was fond of daylight and silvery sheen, while Rembrandt used golden glow effects based upon artificial contrasts of low light in immeasurable gloom. Both men were painters of touch, but of touch on different keys — Rembrandt was the bass, Hals the treble. Hals seized, with rare intuition, a moment in the life of his subjects. What nature displayed in that moment he reproduced thoroughly in a delicate scale of color, and with mastery over every form of expression. He became so clever that exact tone, light and shade, and modeling were obtained with a few marked and fluid strokes of the brush.

Open Minds to Art

Established in 2003 with the aid of a generous grant from the Andrew W. Mellon Foundation, the Research Forum is located at the heart of the Courtauld. The Research Forum offers an extensive programme of lectures, conferences, workshops and seminars supporting advanced inquiry in the history of art, conservation and museum studies.

Committed to inspiring dialogue and collaboration between sections of the Institute, the Research Forum has also created links with a wide range of national and international partners through jointly organised events and through its invitations to visiting professors, curators and conservators. Building contacts among researchers of all generations, the Forum seeks to enrich their experience of art history by facilitating debate and discussion. The Research Forum offers an extensive programme of lectures, conferences, workshops and seminars supporting advanced inquiry in the history of art, conservation and museum studies. Details of the Research Forum’s activities, fellowships and grants can be found by following the links below. You can also subscribe to the Research Forum’s email list by sending an email to researchforum@courtauld.ac.uk.




 

Φιλολογία στο Ταράς Σεβτσένκο

Το Ινστιτούτο Φιλολογίας του Εθνικού Πανεπιστημίου Κιέβου «Ταράς Σεβτσένκο» από κοινού με το Ινστιτούτο της Ουκρανικής Γλώσσας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας και την Ελληνική Πρεσβεία στην Ουκρανία διοργανώνει Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Η πνευματική κληρονομιά του καθηγητή Α. Ο. Μπιλέτσκυ στο φως των νεώτερων εξελίξεων της επιστημονικής γνώσεως» με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννησή του. Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στις 21 Οκτωβρίου 2011.

Στις 20 Μαΐου 1999 στο πλαίσιο του Ινστιτούτου Φιλολογίας του Εθνικού Πανεπιστημίου «Ταράς Σεβτσένκο» του Κιέβου ιδρύθηκε η Έδρα Ελληνικών Σπουδών για την κατάρτιση φιλόλογων-ελληνιστών και διερμηνέων.

Είναι γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο αυτό η εκμάθηση της νέας ελληνικής ως δεύτερης ξένης γλώσσας ξεκίνησε το 1958 από τους επιφανείς ελληνιστές – καθηγητή Ανδρέα Μπιλέτσκυ και υφηγήτρια Τετιάνα Τσερνισόβα στο πλαίσιο της Έδρας Κλασικών Σπουδών. Με την πρωτοβουλία των σπουδαίων αυτών φιλολόγων ξεκίνησε και η μετάφραση έργων των Ελλήνων συγγραφέων στα ουκρανικά και των έργων του Ταράς Σεβτσένκο, της Λέσια Ουκραΐνκα και του Ιβάν Φρανκό στα νέα ελληνικά.

Τώρα οι φοιτητές του Τμήματος Δυτικής Φιλολογίας μαθαίνουν τα νέα ελληνικά ως πρώτη ή δεύτερη ξένη γλώσσα. Η Διευθύντρια της Έδρας είναι καθηγήτρια Νίνα Κλιμένκο, η γλωσσολόγος και ουκρανολόγος που επί πολλά χρόνια μελετά τις ελληνο-ουκρανικές γλωσσικές επαφές, μεταφράζει από τα νέα ελληνικά. Την ελληνική διδάσκουν επίσης ο γλωσσολόγος, συγγραφέας και μεταφραστής καθηγητής Αλέξανδρος Πονομαρίβ, ο υφηγητής Ευγένιος Τσερνούχιν, οι λέκτορες Ιρήνα Τιταρένκο, Ταράς Μπόΐκο, Ανδρέας Σαβένκο και Σβετλάνα Περεπλιότσικοβα.

Οι καθηγητές της Έδρας παραδίδουν τα κάτωθι μαθήματα: πρακτική εξάσκηση, θεωρητική γραμματική, θεωρητική φωνητική, λεξικολογία, υφολογία, συγκριτική γραμματική της νέας ελληνικής και της ουκρανικής γλώσσας, οι αρχές της ειδικότητας, χωρογραφία, επιχειρηματική ορολογία, γνωστικές επιστήμες, συγκριτική λεξικολογία της ουκρανικής και της νέας ελληνικής γλώσσας κ.α.

Οι καθηγητές της Έδρας μελετούν τα εξής θέματα: ελληνο-ουκρανικές γλωσσικές επαφές (καθηγητής Πονομαρίβ Α.Δ.), συγκριτικές έρευνες της ελληνικής και της ουκρανικής γλώσσας, λειτουργική και δομική γραμματική (καθηγήτρια Κλιμένκο Ν.Θ.), θεωρία και πρακτική μετάφρασης (διδάσκοντες Περεπλιότσικοβα Σ.Ε., Σαβένκο Α.Α., Τιταρένκο Ι.Β., Μπόΐκο Τ.Α.). Ο υφηγητής Ευγένιος Τσερνούχιν μελετά τα ελληνικά χειρόγραφα που διατηρούνται στην Εθνική Βιβλιοθήκη «Βλαδίμηρος Βερνάτσκυ» της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας.

greece.kiev.ua

Museum of Nature in Canada

The Canadian Museum of Nature (French: Musée Canadien de la nature) is a natural history museum in Ottawa, Ontario, Canada. Its collections, which were started by the Geological Survey of Canada in 1856, include all aspects of the intersection of human society and nature, from gardening to gene-splicing.The Museum is affiliated with the Canadian Museums Association, the Canadian Heritage Information Network, and the Virtual Museum of Canada.

The building, known as the Victoria Memorial Museum Building, was built in former farm fields known as Appin Place, the estate of the Scottish-born merchant, William Stewart. The neighbourhood became known as Stewarton and residential development started in the area during the 1870s. The government purchased the land in 1905 hoping to develop the site as a sort of 'end piece' to complement the stone structure of the Canadian Parliament Buildings at the opposite end of Metcalfe Street, on Parliament Hill.

Nighttime view of new Queen's Lantern, built where old tower stood. This massive stone structure is an excellent example of early 20th-century architecture in Ottawa, and was built for $1,250,000 by architect David Ewart who is responsible for many similar structures around the city.The construction of the building involved the importing of 300 skilled stone masons from Scotland. The architectural style is sometimes described as Scottish baronial. Ewart was sent to Britain to study the architecture of Hampton Court and Windsor Castle, which greatly influenced his design of this building.

Unfortunately, because of the presence of unstable Leda clay in the geology of the site, a tall tower that was situated at the front of the building had to be taken down in 1915 due to settling and the concern that the foundation could not support the weight. The unstable site forced some workers to stop working, as shifting foundations in the basement shot bricks and stones out from the walls, hitting some construction workers.

A major renovation of all parts of the building began in 2004 and was completed in 2010, including a lighter-weight glass "lantern" taking the place of the tower removed in 1915. For most of the duration of the renovation, parts of the building were still open to the public, but the entire building was closed temporarily on 26 April 2010 for final changes. The newly renovated museum re-opened again on 22 May 2010, and the lantern structure was christened the "Queens' Lantern" in honour of both Elizabeth II, who visited the building on her 2010 royal tour, and Queen Victoria.

The Art of War

Κάθε πόλεμος βασίζεται στο κατά πόσον ο ένας αντίπαλος καταφέρνει να εξαπατήσει τον άλλον με μεγαλύτερη επιτυχία. Η επίδειξη αδυναμίας είναι συχνά ένα μεγάλο όπλο που τις περισσότερες φορές καταφέρνει να παραπλανήσει τους αντιπάλους και να τους κάνει να αισθανθούν υπεροχή. Όσο περισσότερο προσποιούμαστε αδυναμία και υποχωρητική διάθεση τόσο ο αντίπαλος υπερεκτιμά τις ικανότητες και τις επιτυχίες του. Στην πραγματικότητα όμως σιγά - σιγά αποδυναμώνεται και εξαντλείται με αποτέλεσμα., όταν εμείς αντεπιτεθούμε δεν είναι προετοιμασμένος γι' αυτό ούτε και το αναμένει. Η τακτική της εξαπάτησης του αντιπάλου είναι χρέος του πολεμιστή καθώς στον πόλεμο δεν ισχύει καμιά από τις συμβάσεις της ειρήνης.
Είπαν κάποιες φωνές πως η ειρήνη είναι ένα τέχνασμα της πολεμικής στρατηγικής κι ουσιαστικά δεν υπάρχει. Είπαν άλλες φωνές πάλι ότι αν θέλουμε ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τον πόλεμο. Ο καλύτερος τρόπος εδραίωσης της ειρήνης είναι η καλή γνώση των πολεμικών τακτικών, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο. Όσο περισσότερο σεβόμαστε εκείνον που έχουμε απέναντί μας, τόσο πιο προσεκτικά τον αντιμετωπίζουμε. Ο σεβασμός στον αντίπαλο είναι το μυστικό κλειδί που καθορίζει τη στάση μας. Η αλαζονεία, που από τους αρχαίους Έλληνες αποκαλέστηκε «ύβρις», επισύρει αργά ή γρήγορα την καταστροφή του αλαζόνα.

Το έργο του κινέζου Σουν Τζου «Η τέχνη του πολέμου», θεωρητικού της στρατηγικής, έχει διαβαστεί από πάρα πολλές γενιές επίδοξων στρατηγών, σύγχρονων μάνατζερς και προπονητών αθλητικών ομάδων. Πρόκειται για ένα δοκίμιο περί της «τέχνης του πολέμου», που δημιουργήθηκε πριν από 2.500 χρόνια κι όμως παραμένει εξαιρετικά σύγχρονο. Σύμφωνα με τους κινέζους ερευνητές που αποκατέστησαν το έργο του Σουν Τζου, τα κείμενα αυτά βρέθηκαν το 1972 σε τάφους που χρονολογούνται γύρω στο 140 - 118 π. Χ. και ήταν γραμμένα πάνω σε λωρίδες από μπαμπού. Σύμφωνα άλλωστε και με τις πρώτες ανακοινώσεις που πραγματοποιήθηκαν, τα αποσπάσματα που βρέθηκαν δεν ανήκαν σε έναν μόνο συγγραφέα. Αναφορά στο αρχαίο αυτό δοκίμιο έγινε από την ελληνική έκδοση του έργου του B. H. Liddell Hart “Stragedy” (ΓΕΣ 1963). Το έργο της αποκατάστασης και ανασύνθεσης του έργου αυτού φαίνεται πως ολοκληρώθηκε το 1991 σε αγγλική έκδοση, σχολιασμένο από το συγγραφέα James Clavell.

Μας ξαφνιάζει ενίοτε η αναφορά στον πόλεμο, μας προβληματίζει πολύ περισσότερο η αναφορά στην τέχνη που μπορεί να τον διέπει. Έχουμε συχνά συνδεδεμένο στο νου μας τον πόλεμο με τον θάνατο, με την καταστροφή που τον διαδέχεται και με τον ανθρώπινο πόνο, που κάθε πόλεμος προκαλεί. Ο πόλεμος είναι εν γένει μια έννοια συνδεδεμένη με την κατάκτηση, με την καταπάτηση δικαιωμάτων των ανθρώπων. Διαβάζουμε στο κείμενο του Σουν Τζου: «Σε όλη την ιστορία δεν υπάρχει περίπτωση μιας χώρας που να ωφελήθηκε από έναν παρατεταμένο πόλεμο». Και πιο κάτω: «Μόνο κάποιος που γνωρίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα ενός μακροχρόνιου πολέμου, μπορεί να κατανοήσει τη μεγάλη σπουδαιότητα της γρήγορης λήξης του.»
ΣΟΥΝ ΤΖΟΥ
Η Τέχνη του Πολέμου

Australia in Literature's Hand

The National Library of Australia is the country's largest reference library. Our role is to ensure that documentary resources of national significance relating to Australia and the Australian people, as well as significant non-Australian library materials, are collected, preserved and made accessible either through the Library itself or through collaborative arrangements with other libraries and information providers.

By offering a strong national focus in all that we do and cooperating with others who share our goals, the Library contributes to the continuing vitality of Australia’s culture and heritage.
http://www.nla.gov.au/
.

Ληστές σε παράφραση...

Ο Ντικ Τάρπιν, "κρυμμένος σε μια σπηλιά στο δάσος του Έπινγκ". Γκραβούρα του J. Smith.

Η μελέτη Bandits του Έρικ Χομπσμπάουμ, που εκδόθηκε το 1969, αποτέλεσε ένα βιβλίο-σταθμό.

Μέσα από τις σελίδες τους μια μεγάλη γκάμα κοινωνικών ληστών και των εξεγερμένων παράνομων προβάλλει ορμητικά στο προσκήνιο της ιστορικής μελέτης (από τους βαλκάνιους χαϊδούκους και τους ινδούς δακοΐτες μέχρι τους μπαντίτι του ιταλικού Νότου, τους μπαντολέρος της Ανδαλουσίας, τους ρώσους ρασμπόινικι, τους συμμορίτες της Κίνας, τους μεξικανούς και τους περουβιανούς παράνομους, τους ληστές των ταξιδιωτών στην Ευρώπη και τους ντεσπεράντος της Άγριας Δύσης, τους αυστραλούς μπουσρέιντζερς, τους βραζιλιάνους κανγκασέιρος και τους απαλλοτριωτές τραπεζών), εγκαινιάζοντας ένα νέο ρεύμα στις ιστορικές σπουδές. Το 2000 κυκλοφορεί η τέταρτη, αναθεωρημένη και επαυξημένη έκδοση του έργου, όπου ο συγγραφέας έχει λάβει υπόψη του τις νεότερες έρευνες αλλά και τις κριτικές που δέχτηκε.

Η νέα αυτή έκδοση κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Θεμέλιο. Αναδημοσιεύουμε σήμερα ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το όγδοο κεφάλαιο του κλασικού αυτού έργου, από τα “Ενθέματα”.

O ληστής πρέπει να διαλέξει αν θα γίνει κακοποιός ή επαναστάτης. Η κοινωνική ληστεία από τη φύση της αμφισβητεί, σε επίπεδο αρχής, την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων της ταξικής κοινωνίας και την πολιτική της λειτουργία, όποιοι και να ‘ναι οι συμβιβασμοί της με αυτά στην πράξη. Στο βαθμό που αποτελεί φαινόμενο κοινωνικής διαμαρτυρίας, μπορεί να θεωρηθεί προάγγελος ή εν δυνάμει υποκινητής της εξέγερσης.

Ως προς αυτό διαφέρει ριζικά από το συνηθισμένο υπόκοσμο του εγκλήματος, απέναντι στον οποίο είχαμε ήδη κάποιες ευκαιρίες να τον αντιπαραβάλλουμε. Ο υπόκοσμος (όπως υποδηλώνει και η ονομασία του) είναι μια αντι-κοινωνία, που υφίσταται αντιστρέφοντας τις αξίες του «φυσιολογικού» κόσμου, κατά τα άλλα όμως παρασιτεί σε βάρος του. Ένας επαναστατικός κόσμος είναι κι αυτός «φυσιολογικός» κόσμος, με εξαίρεση ίσως κάποιες ιδιαίτερα αποκαλυψιακές στιγμές, οπότε ακόμα και οι αντικοινωνικοί κακοποιοί παρουσιάζουν παροξυσμό πατριωτισμού ή επαναστατική έξαψη. Επομένως, για τον αληθινό υπόκοσμο, οι επαναστάσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά ασυνήθιστα καλές ευκαιρίες για εγκλήματα. Δεν υπάρχουν εν­δείξεις ότι ο ιδιαίτερα πλούσιος υπόκοσμος του Παρισιού προ­μήθευσε αγωνιστές ή οπαδούς στις γαλλικές επαναστάσεις του 18ου και του 19ου αιώνα, μολονότι το 1871 οι πόρνες ήταν σα­φώς υπέρ της Κομμούνας: αλλά, ως τάξη, ήταν μάλλον θύματα εκμετάλλευσης παρά εγκληματίες. Οι εγκληματικές συμμορίες που μάστιζαν την ύπαιθρο της Γαλλίας και της Ρηνανίας μετά το 1790 δεν ήταν επαναστατικά φαινόμενα αλλά συμπτώματα κοινωνικής αταξίας. Ο υπόκοσμος μπαίνει στην ιστορία των ε­παναστάσεων μόνο στο βαθμό που οι classes dangereuses ζουν πλάι στις classes laborieuses, ιδιαίτερα σε μερικές συνοικίες της πόλης, και επειδή οι αρχές αντιμετωπίζουν τους εξεγερμένους ως εγκληματίες και παράνομους — σε επίπεδο αρχής, όμως, η διάκριση είναι ξεκάθαρη.

Οι ληστές, από την άλλη, μοιράζονται τις αξίες και τις επι­διώξεις του αγροτικού κόσμου και, σαν παράνομοι και στασια­στές, είναι συνήθως ευαίσθητοι στα επαναστατικά του ξεσπά­σματα. Ως άνθρωποι που έχουν ήδη κερδίσει την ελευθερία τους μπορεί να περιφρονούν συνήθως την αδρανή και παθητική μά­ζα, ακριβώς όμως σε στιγμές επανάστασης αυτή η παθητικότη­τα εξαφανίζεται. Πολυάριθμοι χωρικοί γίνονται, ληστές. Στους ουκρανικούς ξεσηκωμούς του 16ου και 17ου αιώνα, οι αγρότες δήλωναν κοζάκοι. Το 1860-1861 οι αγροτικές αντάρτικες μονά­δες συγκροτήθηκαν γύρω από ληστρικές συμμορίες, και με α­νάλογο τρόπο: οι τοπικοί αρχηγοί συμμοριών τράβηξαν κοντά τους, μαζικά, αποστρατευμένους στρατιώτες των Βουρβώνων, λιποτάχτες, όσους ήθελαν ν’ αποφύγουν τη στρατιωτική θητεία, δραπέτες φυλακών, ανθρώπους που φοβούνταν διώξεις για πράξεις κοινωνικής διαμαρτυρίας κατά τη γαριβαλδινή απε­λευθέρωση, χωρικούς και ορεσίβιους που γύρευαν ελευθερία, εκδίκηση, λάφυρα, ή έναν συνδυασμό όλων αυτών. Όπως η συ­νηθισμένη παράνομη συμμορία, οι μονάδες αυτές προσπάθησαν αρχικά να συγκροτηθούν στα περίχωρα των οικισμών απ’ όπου αντλούσαν τα μέλη τους, να εγκαταστήσουν μια βάση στα κοντινά βουνά ή δάση, και ξεκίνησαν τη δράση τους με ενέργειες που δύσκολα ξεχώριζαν από τις πράξεις των κοινών ληστών. Μόνο που το κοινωνικό πλαίσιο ήταν τώρα διαφορετικό. Στη μειοψηφία των ανυπόταχτων είχε προσχωρήσει τώρα και η πλειοψηφία. Κοντολογίς, για να παραθέσουμε έναν ολλανδό μελετητή της Ινδονησίας, σε τέτοιες στιγμές «η ληστρική συμμορία συσχετίζεται με άλλες ομάδες και εκδηλώνεται με αυτό το προσωπείο, ενώ ομάδες που ξεκίνησαν με πιο έντιμα ιδανικά παίρνουν ληστρικό χαρακτήρα». [...]

Είναι ασυνήθιστο να γίνει η ληστεία επαναστατι­κό κίνημα και να κυριαρχήσει σε αυτό. Όπως έχουμε δει, υπάρχουν τέτοιοι περιορισμοί, και τεχνικοί και ιδεολογικοί, που την κάνουν ακατάλληλη για κάτι παραπάνω από πρόσκαιρες ενέργειες λίγων δεκάδων ενόπλων, και η εσωτερική της οργάνωση δεν προσφέρει κανένα πρότυπο που να μπορεί να γενικευτεί σε ολόκληρη την κοινωνία. Ακόμα και οι κοζάκοι, που ανέπτυξαν αρκετά μεγάλες και δομημένες μόνιμες κοινό­τητες, και πολύ σημαντικές κινητοποιήσεις για τις εκστρατείες τους, πρόσφεραν μόνο ηγέτες και όχι μοντέλα στις μεγάλες α­γροτικές εξεγέρσεις: τις καθοδήγησαν σαν «τσάροι του λαού», όχι σαν αταμάνοι. Η ληστεία είναι λοιπόν πιθανότερο να προ­σχωρήσει σε αγροτικές επαναστάσεις απλώς σαν μια όψη μιας πολύμορφης κινητοποίησης, και έχοντας συνείδηση ότι αποτε­λεί υποδεέστερη μορφή, με εξαίρεση ένα σημείο: προμηθεύει πολεμιστές και πολέμαρχους. Πριν την επανάσταση μπορεί να είναι, για να παραθέσω τα λόγια ενός άξιου ιστορικού της α­γροτικής αναταραχής στην Ινδονησία, «ένα χωνευτήρι απ’ όπου αναδύονται η θρησκευτική αναβίωση από τη μία και η εξέγερση από την άλλη». Όταν ξεσπάει η επανάσταση, οι ληστές μπορεί να σμίξουν με το γενικό χιλιαστικό ξεσηκωμό: «Οι ομάδες των Rampok ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια, και γρήγορα τις ακο­λουθούσαν περιπλανώμενες ομάδες του πληθυσμού, κυριευμέ­νες από την προσδοκία ενός Μαχντί ή της χιλιετίας». (Πρόκει­ται για περιγραφή του γιαβανέζικου κινήματος μετά την ήττα των Γιαπωνέζων στα 1945). Ωστόσο, χωρίς τον αναμενόμενο Μεσσία, το χαρισματικό ηγέτη ή το «δίκαιο βασιλιά» (ή οποι­ονδήποτε που να διεκδικεί το στέμμα του), ή -για να παραμεί­νουμε στο ινδονησιακό παράδειγμα- τους εθνικιστές διανοού­μενους πίσω από τον Σουκάρνο, που προσκολλήθηκαν σ’ αυτό το κίνημα, τέτοια φαινόμενα είναι πιθανότερο να υποχωρήσουν αφήνοντας πίσω τους, το πολύ, κάποιες ενέργειες οπισθοφυλα­κής από ξεκομμένους αντάρτες.

Οι ληστές δυσκολεύονται περισσότερο να αφομοιωθούν σε σύγχρονα κινήματα κοινωνικής και πολιτικής επανάστασης που δε στρέφονται, κατά κύριο λόγο, ενάντια σε ξένους. Όχι πάντως επειδή έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να κατανοήσουν, τουλάχιστον καταρχήν, τα συνθήματα για ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, για γη και ελευθερία, για δημοκρατία και κομμουνισμό, αν αυτά διατυπωθούν σε γλώσσα που να τους είναι οικεία. Απεναντίας, αυτά τους φαίνονταν προφανείς αλήθειες και το μόνο που τους εντυπωσίαζε ήταν ότι υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να τις εκφράσουν με τις σωστές λέξεις. «Η αλήθεια γαργαλάει του καθενός τα ρουθούνια», λέει ο Σουρόβκοφ, ο άγριος κοζάκος, μόλις ακούει τον Ισαάκ Μπαμπέλ να διαβάζει κάποιο λόγο του Λένιν απ’ την Πράβδα. «Το θέμα είναι πώς να την ξεδιαλέξεις απ’ το σωρό. Τούτος όμως πάει κατευθείαν απάνω της, σαν την κότα που τσιμπάει το σπυρί». Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι προφανείς αλήθειες συνδυάζονται με ανθρώπους της πόλης, μορφωμένους, μικροευγενείς, με την αντίθεση στο Θεό και στον τσάρο, δηλαδή με δυνάμεις συνήθως εχθρικές ή ακατανόητες για τους καθυστερημένους χωρικούς.

Ωστόσο, η σύνδεση μπορεί να γίνει. 0 μεγάλος Πάντσο Βίλλα στρατολογήθηκε από τους ανθρώπους του Μαδέρο στη Μεξι­κάνικη Επανάσταση κι έγινε ένας θαυμάσιος στρατηγός του ε­παναστατικού στρατού. Από όλους τους επαγγελματίες ληστές του δυτικού κόσμου, είναι ίσως εκείνος που είχε την πιο αξιο­πρόσεχτη επαναστατική σταδιοδρομία. Όταν τον επισκέφτη­καν οι απεσταλμένοι του Μαδέρο πείστηκε αμέσως, καθώς μά­λιστα ήταν ο μόνος τοπικός ληστής που εκείνοι ήθελαν να στρα­τολογήσουν στην υπόθεση, παρόλο που δεν είχε δείξει προηγου­μένως κάποιο ενδιαφέρον για την πολιτική. Ο Μαδέρο ήταν άν­θρωπος πλούσιος και μορφωμένος. Αν αυτός ήταν με τη μεριά του λαού, αυτό αποδείκνυε ότι ήταν ανιδιοτελής και η υπόθεση του αγνή. Άνθρωπος του λαού ο ίδιος κι άνθρωπος της τιμής, και καθώς μια τέτοια πρόσκληση τιμούσε την υπόληψή του στο χώρο της ληστείας, πώς μπορούσε να διστάσει να θέσει τους ά­ντρες του και τα όπλα τους στη διάθεση της επανάστασης;

Λιγότερο γνωστοί ληστές μπορεί να προσχώρησαν στην υ­πόθεση της επανάστασης για παρόμοιους λόγους. Όχι επειδή κατανοούσαν τις περιπλοκές της δημοκρατικής, σοσιαλιστικής ή αναρχικής θεωρίας (αν και η τελευταία έχει λίγες περιπλο­κές), αλλά επειδή η υπόθεση του λαού και των φτωχών ήταν αυτονόητα δίκαιη, και οι επαναστάτες αποδείκνυαν την αξιο­πιστία τους με την ανιδιοτέλεια, την αυτοθυσία και την αφοσίωσή τους — με άλλα λόγια με την προσωπική τους συμπερι­φορά. Να γιατί η στρατιωτική θητεία και η φυλακή, οι χώροι ό­που είναι πιο πιθανό να συναντηθούν σε συνθήκες ισότητας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης ληστές και σύγχρονοι επαναστάτες, είδαν πολλές πολιτικές μεταστροφές. Τα χρονικά της σύγχρο­νης σαρδηνικής ληστείας παρουσιάζουν πολλά παραδείγματα.

Και να γιατί εκείνοι που το 1861 έγιναν αρχηγοί των υπέρ των Βουρβώνων συμμοριών ήταν συχνά οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν ακολουθήσει το λάβαρο του Γαριβάλδη, που έμοιαζε, μιλούσε και έπραττε σαν «αληθινός απελευθερωτής του λαού»...

Ε.Η

Les Misérables Hugo

...Valjean manages to escape, only to be recaptured and sentenced to death. This was commuted by the king to penal servitude for life. While being sent to the prison at Toulon, a military port, Valjean saves a sailor about to fall from the ship's rigging. The crowd begins to call "This man must be pardoned!" but when the authorities reject the crowd's pleas, Valjean fakes a slip and falls into the ocean to escape, relying on the belief that he has drowned.

Valjean arrives at Montfermeil on Christmas Eve. He finds Cosette fetching water in the woods alone and walks with her to the inn. After ordering a meal, he observes the Thénardiers’ abusive treatment of her. He also witnesses their pampered daughters Éponine and Azelma treating Cosette badly as well when they tell on her to their mother for holding their abandoned doll. Upon seeing this, Valjean goes out and returns a moment later holding an expensive new doll. He offers it to Cosette. At first, she is unable to comprehend that the doll really is for her, but then happily takes it. This results in Mme. Thénardier becoming furious with Valjean, while Thénardier dismisses it, informing her that he can do as he wishes as long as he pays them. It also causes Éponine and Azelma to become envious of Cosette.

The next morning on Christmas Day, Valjean informs the Thénardiers that he wants to take Cosette with him. Mme. Thénardier immediately accepts, while Thénardier pretends to have love and concern for Cosette and how reluctant he is to give her up. Valjean pays 1,500 francs to them, and he and Cosette leave the inn. However, Thénardier, hoping to swindle more out of Valjean, runs after them, holding the 1,500 francs, and tells Valjean he wants Cosette back. He informs Valjean that he cannot release Cosette without a note from the mother. Valjean hands Thénardier a letter, which is signed by Fantine. Thénardier then orders Valjean to pay a thousand crowns, but Valjean and Cosette leave. Thénardier regrets to himself that he did not bring his gun, and turns back toward home.

Valjean and Cosette flee to Paris. Valjean rents new lodgings at Gorbeau House, and he and Cosette live there happily. However, Javert discovers Valjean's lodgings there a few months later.
Valjean takes Cosette and they try to escape from Javert. They soon successfully find shelter in the Petit-Picpus convent with the help of Fauchelevent, the man whom Valjean rescued and who is a gardener for the convent. Valjean also becomes a gardener and Cosette becomes a student.

RiverSide Museum of Transport

Zaha Hadid Architects announced the completion of the Glasgow Riverside Museum of Transport. The building has received instant praise by architecture critics and the press.

The historical development of the Clyde and the city is a unique legacy; with the site situated where the Kelvin flows into the Clyde the building can flow from the city to the river. In doing so it can symbolise a dynamic relationship where the museum is the voice of both, linking the two sides and allowing the museum to be the transition from one to the other. By doing so the museum places itself in the very context of its origin and encourages connectivity between its exhibits and their wider context.

The building would be a tunnel-like shed, which is open at opposite ends to the city and the Clyde. In doing so it becomes porous to its context on either side. However, the connection from one to the other is where the building diverts to create a journey away from the external context into the world of the exhibits. Here the interior path becomes a mediator between the city and the river which can either be hermetic or porous depending on the exhibition layout. Thus the museum positions itself symbolically and functionally as open and fluid with its engagement of context and content.

e Volo
 

Persian Letters, Persian Manners

INTRODUCTION
1721

I am not about to write a dedication, nor do I solicit protection for this work. It will be read, if it is good; and if it is bad, I am not anxious that it should be read.

I have issued these first letters in order to gauge the public taste; in my portfolio I have a goodly number more which I may hereafter publish.

This, however, depends upon my remaining unknown: let my name once be published and I cease to write. I know a lady who walks well enough, but who limps if she is watched.Surely the blemishes of my book are sufficient to make it needless that I should submit those of my person to the critics. Were I known, it would be said, “His book is at odds with his character; he might have employed his time to better purpose; it is not worthy of a serious man.” Critics are never at a loss for such remarks, because there goes no great expense of brains to the making of them.

The Persians who wrote those letters lodged at my house, and we spent our time together: they looked upon me as a man belonging to another world, and so they concealed nothing from me.  Indeed, people so far from home could hardly be said to have secrets. They showed me most of their letters, and I copied them.  I also intercepted some, mortifying to Persian vanity and jealously, which they had been particularly careful to conceal from me.

I am therefore nothing more than a translator: all my endeavor has been to adapt the work to our taste and manners.  I have relieved the reader as much as possible of Asiatic phraseology, and have spared him an infinitude of sublime expressions which would have driven him wild.

Nor does my service to him end there. I have curtailed those tedious compliments of which the Orientals are lavish as ourselves; and I have omitted a great many trifling matters which barely survive exposure to the light, and ought never to emerge from the obscurity proper to “small beer.”

Had most of those who have given the world collections of letters done likewise, their words would have disappeared in the editing.  One thing has often astonished me, and that is, that these Persians seemed often to have as intimate an acquaintance as I myself with the manners and customs of our nation, an acquaintance extending to the most minute particulars and not un-possessed of many points which have escaped the observation of more than one German traveler in France.  This I attribute to the long stay which they made, without taking it into consideration how much easier it is for an Asiatic to become acquainted with the manners and customs of The French in one year, than it would be for a Frenchman to become acquainted with the manners and customs of the Asiatics in four, the former being as communicative as the latter are reserved.

Use and wont permits every translator, and even the most illiterate commentator, to adorn the beginning of his version, or of his parody, with a panegyric on the original, and to extol its usefulness, its merit, and its excellence.  It should not be very difficult to divine why I have not done so. One very excellent reason may be given: it would simply be adding tediousness to what is in itself necessarily tedious, namely, a preface.

M.

Με τη ματιά της Θεολογικής του Πρέσοβ...

Συνέδριο με θέμα "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" θα οργανώσει η Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Πρέσοβ στη Σλοβακία, από 26 μέχρι 30 Ιουνίου 2011.

Τα θέματα του συνεδρίου είναι:

•Ο καθορισμός μεθόδων στη διδασκαλία Ελληνικής Γλώσσας ως δεύτερης (ξένης) γλώσσας
•Η λειτουργία των Εδρών Νεοελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού και των Κέντρων Ελληνικών Σπουδών (εκτός Ελλάδας) και τα Προγράμματα Ελληνικών Σπουδών (προοπτικές – προτάσεις)
•Το Βυζάντιο και οι Σλάβοι, αφετηρία ελληνοσλοβακικής προσέγγισης
•Η Ελληνική Γλώσσα στην Αγία Γραφή και στα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας

http://www.eens.org/?page_id=68&event_id=18

Prešov has a long-established tradition of education and academic excellence.The University of Prešov has been a stabile constituent of the Slovak higher education space for a longer period of time. Some of its faculties have been here for more than a half of a century, other for several decades and in case of the younger ones – just several years. A wide time horizon of its presence at the Slovak intellectual scene has been a proof of a deep necessity to take care of education and the intellectual cultivation of young people generations who present not only the strength of traditions and beliefs of our ancestors but also a hope facing the future. From its very beginnings, the University of Prešov has provided the highest standards of academic education to both Slovak and foreign students across a wide range of studies in the fields of humanities, natural, theological, and managerial sciences, health and sports.

Street address: Námestie legionárov 3, 080 01 Prešov, Slovakia
Telephone: 421 (0) 51 756 3110
Fax: 421 (0) 51 756 3147
E-mail: zelink@unipo.sk
Website: http:/­/­www.unipo.sk
Proprietor: Ministry of Education, Science, Research and Sport of the Slovak Republic - Directorate General of Higher Education
Contact: Professor Dr René Matlovič Rector
Telephone: 421 (0) 51 773 2054
 

1802, René

René, a desperately unhappy young Frenchman, seeks refuge among the Natchez people of Louisiana. It is a long time before he is persuaded to reveal the cause of his melancholy. He tells of his lonely childhood in his father's castle in Brittany. His mother died giving birth to him and since his father is a remote, forbidding figure, René takes refuge in an intense friendship with his sister Amélie and in long, solitary walks in the countryside around the castle.

When René's father dies and his brother inherits the family home, he decides to travel. He visits the ruins of ancient Greece and Rome which inspire him with melancholy reflections. He travels to Scotland to view the places mentioned by the bard Ossian and to the famous sights of Italy. Nothing satisfies him: "The ancient world had no certainty, the modern world had no beauty." He returns to France and finds society corrupt and irreligious. His sister Amélie inexplicably seems to avoid him too. As René explains:

"I soon found myself more isolated in my own land, than I had been in a foreign country. For a while I wanted to fling myself into a world which said nothing to me and which did not understand me. My soul, not yet worn out by any passion, sought an object to which it might be attached; but I realised I was giving more than I received. It was not elevated language or deep feelings that were asked of me. My only task was to shrink my soul and bring it down to society's level."

Disgusted, René withdraws from society and lives in an obscure part of the city. But this reclusive life soon bores him too. He decides to move to the countryside but he finds no happiness there: "Alas, I was alone, alone on the earth. A secret languor was taking hold of my body. The disgust for life I had felt since childhood came back with renewed force. Soon my heart no longer provided food for my mind, and the only thing I felt in my existence was a deep ennui."

René decides to kill himself, but when his sister learns of his plan, the two are joyfully reunited. But there is no happy ending. Amélie seems to be pining for something. One day, René finds she has gone, leaving a letter saying she wants to become a nun but giving no explanation why. René goes to witness her initiation ceremony where she reveals she has joined the convent because she wants to overcome her incestuous love for him. Devastated by this confession, René decides to leave Europe forever and travel to America. After spending some time with the Indians, he receives a letter announcing his sister's death. The novella concludes by revealing shortly after René told his tale, he was killed in a battle between the Natchez and the French.

in Chateaubriand's Mind