Mauritanian Rock Art: A New Recording

The BA Calligraphy Center published Mauritanian Rock Art: A New Recording, written by distinguished Egyptian Scholar Dr. Hamdi Abbas Abd-El-Moneim.

The book is an attempt to apply new methods and techniques for recording rock art in North-West Africa. The author aims to show the work not as isolated figures but as groups of interrelated figures as well as introduce Mauritanian rock art to the readers, and show the significant role of this sort of archaeological material in studying the history of the region before the appearance of written records.
Mauritanian Rock Art: A New Recording is available for sale at the Bibliotheca Alexandrina Bookshop.

B.A

Φιλίες Ανθρώπων, Αραβουργήματα

Το διάσημο και δυσεύρετο Αναγνωστικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης
του Γ.Ζούκη  ξεκινάει με το «Πιστεύω τω φίλω …»

Πιστεύω¹ τῷ φίλῳ. Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις².
῾Ο φίλος τὸν φίλον ἐν πόνοις³ καὶ κινδύνοις οὐ λείπει. Τοῖς
τῶν φίλων λόγοις ἀεὶ πιστεύομεν. Εἰ⁴κινδυνεύετε, ὦ
φίλοι, τοὺς τῶν ἀνθρώπων τρόπους⁵ γιγνώσκετε· οἱ μὲν
γὰρ ἄπιστοι φίλοι οὐ μετέχουσι⁶ τοῦ κινδύνου, οἱ δὲ πιστοὶ
συγκινδυνεύουσι τοῖς φίλοις. Πιστοῖς φίλοις μᾶλλον⁷ ἢ
χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ πιστεύομεν. Οἱ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐν
κινδύνοις ἀεὶ ἀγαθὸν ἔχουσι θυμόν⁸· τῷ γὰρ θεῷ πιστεύουσιν.
῏Ω φίλε, ὁ θεὸς τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους οὐ λείπει. Πολλοὶ
ἄνθρωποι τῷ πλούτῳ μᾶλλον ἢ τῷ θεῷ πιστεύουσι.

Αφιερώνεται στον κ.Σ.Μ και την κα Ζ.Μ

Θερμές Ευχαριστίες στην κα Αναστασία Τζιβανοπούλου

Μ.

Οιδίποδας, Σφίγγα, Εικασίες...

Στις 22 Αυγούστου 2006, τέσσερις χιλιάδες μαθηματικοί συνέρρευσαν στη Μαδρίτη για να παρακολουθήσουν το 25ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών, και να παρευρεθούν στην απονομή του Μεταλλίου Φιλντς (το "Νόμπελ" των μαθηματικών). Το βραβείο θα απένειμε ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος σ' έναν μυστηριώδη ρώσο μαθηματικό από την Αγία Πετρούπολη, τον Γκριγκόρι Πέρελμαν, για το μνημειώδες επίτευγμά του: την απόδειξη της Εικασίας του Πουανκαρέ. Όμως, αυτή η εκκεντρική ιδιοφυΐα ουδέποτε εμφανίστηκε· αγνόησε τους πάντες· ακόμη και το έπαθλο: ένα εκατομμύριο δολάρια.

Η ιστορία ξεκινά το 1904, όταν ο γάλλος σοφός και εξαιρετικός μαθηματικός Ανρί Πουανκαρέ επινόησε ένα πολύ απλό πρόβλημα: Φανταστείτε ένα μυρμήγκι να περιφέρεται ανέμελο σε μια μεγάλη επιφάνεια. Πώς θα μπορούσε να "γνωρίζει" εάν η επιφάνεια είναι επίπεδη, σφαιρική, ή άλλου είδους; Το μυρμήγκι θα έπρεπε να "ανυψωθεί" στο χώρο, ώστε να την παρατηρήσει από ψηλά. Άραγε, υπάρχει τρόπος να αποδείξουμε ότι το σχήμα μιας επιφάνειας είναι σφαιρικό χωρίς καν να το δούμε;

Ο Πουανκαρέ έδωσε μια εξαιρετική απόδειξη σ' αυτόν το γρίφο, όμως σύντομα κατάλαβε ότι ήταν ατελής. Έκτοτε, η εικασία του έγινε το Άγιο Δισκοπότηρο για τους μαθηματικούς όλου του κόσμου. Εάν κατάφερναν να την αποδείξουν, θα μπορούσαν να κατανοήσουν σε βάθος πώς είναι οι χώροι των ανώτερων διαστάσεων, και πιθανότατα να αποφανθούν για το σχήμα που έχει το Σύμπαν μας.

Το μεγαλύτερο μαθηματικό πρόβλημα της εποχής, -το οποίο ανήκει στον πυρήνα του νέου κλάδου της τοπολογίας, που ουσιαστικά ίδρυσε ο Πουανκαρέ- παρέμενε ανεπίλυτο μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν ο παράξενος ρώσος ερημίτης "ανέβασε" την απόδειξή του στο Διαδίκτυο, "τρέλανε" ολόκληρη τη μαθηματική κοινότητα, και μετέτρεψε την εικασία σε θεώρημα.

Φανταστείτε τον Οιδίποδα να λύνει το αίνιγμα της Σφίγγας μόνο και μόνο για να αρνηθεί το στέμμα που του δίνεται ως έπαθλο. Μια σύγχρονη εκδοχή αυτού του αλλόκοτου γεγονότος αποτελεί τη ραχοκοκαλιά αυτής της μαθηματικής περιπέτειας.

Ένας σημαντικός μαθηματικός των αρχών του 20ού αιώνα, εκατό χρόνια δραματικών ανατροπών, ένας πάμφτωχος εκκεντρικός ήρωας του 2003, και ένα έπαθλο ενός εκατομμυρίου δολαρίων...

Ατονικό, Μονοτονικό...Δύναμη, Πόλεμος, Συνενοχή

Ο Οδυσσέας με τη Ναυσικά
Κατά τον Γκαιτε
Είναι ένα από τα πιο διακριτικά και ανομολόγητα ειδύλλια στην Παγκόσμια
Ιστορια
…………………………..
Στην αληθεια αυτή λοιπον,

η Ομορφια είναι επικίνδυνη
τη Σοφία πρεπει να την κερδίσεις
η Αγαπη είναι δικη σου επιλογη

και η ευχη,

Ειθε να εχεις μια καρδιά γεμάτη αγαπη
ειθε να υπαρχει πάντα κατι που θελεις να το μαθεις
κατι που να θελεις να το κανεις και ένα μερος που να θελεις να πας
ένα προσωπο που να θελεις να συναντησεις
…………….
Να βρισκεις την ευτυχία στα μικρα πραγματα
Αυτά δινουν στη μεγαλη ευτυχια την ευκαιρια να σε πλησιασει αθορυβα

Να διακινδυνευεις και να προσπαθεις
Να διακινδυνευεις και να δινεις
Να διακινδυνευεις και να αγαπας

Ειθε να μυριζεις καραμελας αρωμα, πευκο, κανελλα, φρυγανισμενο ψωμι, σοκολατα και καφε, ρετσινι και μαστιχα, πορτοκαλι και μυρτιλλα, νωπο χωμα και βροχη, γλυκοριζα και γαρυφαλλο
…………………..
Καποτε, ξερεις, λενε, πως ένα τριανταφυλλο ονειρευοταν μερα νυχτα ότι του κρατουσαν συντροφια οι μελισσες, όμως καμια δεν πηγαινε στα πεταλα του
ένα βραδι καθως περνουσε ο καιρος, το φεγγαρι το ρωτησε

Δεν εχεις κουραστει να τις περιμενεις και να μην ερχονται;
Ισως, ειπε το λουλουδι
Πρεπει όμως να συνεχισω να παλευω

Γιατι; ρωτησε το φεγγαρι
Επειδη αν δεν ανοιξω, θα μαραθω
……………..
ο Χρονος δεν αλλαζει τον ανθρωπο
η Αγαπη τον αλλαζει
……………………………….
Η ευτυχια δεν είναι ο σκοπος αλλα ο ιδιος ο δρομος
Δεν είναι αναπαυλα, είναι προσπαθεια που πετυχαινει ή αποτυχια που ξεπερνιεται
Η ευτυχια δεν βρισκεται στο Είναι ή στο Έχειν
Αλλα στη δραση και την αγαπη.

Που δεν εκπίπτει.
Μ.
 

Η Ζητιάνα του Λοκάρνο

Η "Ζητιάνα του Λοκάρνο" αποτελεί το πιο σύντομο από τα εννέα διηγήματα
του γερμανού πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Χάινριχ φον Κλάιστ, τα
οποία λόγω της μεγάλης τους έκτασης χαρακτηρίζονται συνήθως νουβέλες.
Πρόκειται για μια "μοναδική", όπως έχει ονομαστεί, "περίπτωση"
πεζογραφίας -"εκτός τόπου και χρόνου" στην εποχή της και χωρίς
μεταγενέστερους μιμητές- που στηρίζεται σε μια εκκεντρική αφηγηματική
τεχνική και σ' ένα εξίσου εκκεντρικό περιεχόμενο.

Ο αφηγητής στις νουβέλες του Κλάιστ εξιστορεί με απάθεια, ψυχρότητα
αλλά και εξαιρετική ακρίβεια, ακραία ανθρώπινα περιστατικά και οριακές
ψυχικές καταστάσεις, που εξωθούνται στα άκρα "ως την ψύχωση, την
παραφροσύνη και τον θάνατο" με την παρέμβαση σκοτεινών εξω-κοσμικών
δυνάμεων. Το υπερφυσικό στοιχείο γίνεται αντιληπτό ως μια αρχέγονη
δύναμη παραλόγου, που ανατρέπει τους νόμους της φύσης και της
ανθρώπινης λογικής, για να αποκαταστήσει, όπως φαίνεται στη "Ζητιάνα
του Λοκάρνο", μια διαταραγμένη ηθική ισορροπία.

Έτσι, ο τρόμος που προκαλούν οι ιστορίες του Κλάιστ δεν προέρχεται
τόσο από την παρουσία της υπερφυσικής μορφής όσο από τη διαπίστωση του
αδιεξόδου της ανθρώπινης λογικής και της εξουδετέρωσης της ανθρώπινης
βούλησης μπροστά σε μιαν απροσδιόριστη αμείλικτη νομοτέλεια.
Έξι διηγήματα, αντιπροσωπευτικά διαφόρων κατηγοριών φανταστικής
πεζογραφίας, που μπορούν να συσχετιστούν με τη "Ζητιάνα του Λοκάρνο",
για να προσδιοριστεί ουσιαστικότερα η λειτουργία του φανταστικού στο
διήγημα του Κλάιστ. Tο διήγημα του Κ. Π. Καβάφη "Eις το φως της
ημέρας" αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα "αμιγούς" φανταστικής
ιστορίας, στην οποία είναι εμφανής ο δισταγμός του αναγνώστη απέναντι
στο υπερφυσικό. Το διήγημα του Νίκου Νικολαΐδη "Μεταθάνατο"  αποτελεί
μια παράλληλη θεματικά ιστορία με αυτή του Κλάιστ, σχετικά με την
εμφάνιση του φαντάσματος μιας φτωχής γυναίκας, που ο ήρωας του
διηγήματος σκότωσε κατά λάθος. Το διήγημα του Ε. Α. Πόε "Η πτώση του
οίκου των Ώσερ" είναι μια "παράξενη", απλώς, ιστορία, όπου τα
υπερφυσικά συμβάντα εξηγούνται τελικά με τη λογική. Δύο αλληγορικά
φανταστικά διηγήματα, τον "Oυίλιαμ Ουίλσον" του Πόε, μια ιστορία που
περιέχει ρητές ενδείξεις για την αλληγορική της ανάγνωση, και τη
"Μύτη" του Νικολάι Γκόγκολ, που αναγγέλλει τη λογοτεχνία του
υπερφυσικού του 20ου αιώνα, καθώς προτείνει ως αλληγορική σημασία του
κειμένου τη μη-σημασία της αλληγορίας. Το διήγημα του Όσκαρ Γουάιλντ
"To φάντασμα του Κάντερβιλ" , αποτελεί παρωδία του φανταστικού:
εξιστορεί τις ταπεινώσεις του φαντάσματος ενός πύργου, οι ιδιοκτήτες
του οποίου δεν παίρνουν στα σοβαρά την "τρομερή" παρουσία του. Τέλος,
στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ "Στοιχειωμένο σπίτι",  το υπερφυσικό
δεν συγκροτεί φανταστική αφήγηση αλλά διαχέεται ως εντύπωση στον
εσωτερικό μονόλογο της ηρωίδας.

"H ζητιάνα του Λοκάρνο" μπορεί να συσχετιστεί και με ειδικότερες
φανταστικές αφηγηματικές κατηγορίες, σύγχρονές της ιστορικά, όπως
είναι το γοτθικό μυθιστόρημα και το ρομαντικό παραμύθι, δύο είδη που
αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του ρομαντισμού στα τέλη του 18ου και στις
αρχές του 19ου αιώνα. Το διήγημα του Κλάιστ μοιράζεται με το γοτθικό
μυθιστόρημα τα κύρια στοιχεία του τυπικού του διάκοσμου, όπως είναι η
σκοτεινή ατμόσφαιρα των στοιχειωμένων πύργων με τα μυστηριώδη ανήλιαγα
δωμάτια και τις εφιαλτικές φασματικές φιγούρες, που εμφανίζονται για
να αποδώσουν δικαιοσύνη...

ΠΥΛΗ

Το Στερέωμα μέσα από μια άδεια κονσέρβα...

Τη μέρα αν βάλω στον ήλιο έναν καθρέφτη και ρίξω το φως στα γύρω δέντρα θα μιμηθώ την αντανάκλαση του φωτός στη Σελήνη, αφού η Σελήνη δεν έχει δικό της φως.

Ψηλά ανάμεσα στον Τοξότη και τον Υδροχόο, περιφέρεται στον Ουρανό ο Αιγόκερως.
Οι Αζτέκοι τον φαντάζονταν σαν φάλαινα, οι Ινδοί σαν αντιλόπη και οι Έλληνες τον αποκαλούσαν η Πύλη των Θεών, ενώ για τους Ασσύριους ήταν μπαρμπούνι.

Το γνωστότερο ίσως αστέρι του Κόσμου είναι το Αστέρι του Βορρά ή Πολικός Αστέρας, παρόλο που έχει ένα σωρό άλλα ονόματα. Για τους Ναβάχο είναι το Αστέρι που δεν Κινείται.
Για τους Κινέζους είναι ο μεγάλος αυτοκράτορας του Ουρανού.

Από καταβολής κόσμου, ο άνθρωπος ατενίζει το στερέωμα για να καταλάβει που βρίσκεται.
Όταν ήμουν μικρή έπαιρνα μια άδεια κονσέρβα και σκέπαζα τη μια πλευρά της με αλουμινόχαρτο και άνοιγα τρύπες με την καρφίτσα στο σχήμα κάποιου αστερισμού.

Στην άλλη πλευρά άναβα έναν φακό και είχα το δικό μου προσωπικό πλανητάριο.
Πόσοι ταξιδευτές δεν περίμεναν να νυχτώσει για να τους δείξει το δρόμο το Αστέρι του Βορρά.!

Μ.Κ
Η Ιστορία των Αισθήσεων

Όλα κύκλος είναι...

Το λεπτό Άρωμα της Αγάπης...
Απλώθηκε όταν οι Σάββας Γιαγτζόγλου και Σούλα Καραμεσίνη πρότειναν να ανεβάσουν το θεατρικό έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».
Έργο με απόφοιτους της Ελληνογαλλικής Σχολής Καλαμαρί, αφιερωμένο στον Χρήστο Καζάκο.
Στην προσφορά αγάπης απαντάς ανεπιφύλακτα ναι με αγάπη...

Σήμερα στις 7 το απόγευμα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία, μια καταπληκτική παράσταση, με φόντο τον Λόρκα... μέσα σε ένα άνυδρο Ισπανικό Χωριό, ένα δράμα που εκτυλλίσεται στο Σπίτι της Μπερνάντα.

Η λαική ψυχή της Ανδαλουσιανής Γης...
Τα έσοδα θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.

Σακουρά, Κοκορό

Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε πει:

Ξεκίνησα το ταξίδι μου στην Ιαπωνία ξέροντας μόνο δύο λέξεις.

Το άνθος κερασιάς, που λέγεται Σακουρά και την καρδιά, που λέγεται στα ιαπωνικά Κοκορό.

Για αρχή, ίσως αρκούν.

Θεωρητικά τα άνθη κερασιάς και η καρδιά είναι τόποι που ανθεί ο έρωτας. Τα πρώτα ρίχνουν τις σκιές τους πάνω στους ερωτευμένους και το άρωμά τους στα μονοπάτια τους. Η καρδιά είναι το παν.Κυριολεκτικά και αλληγορικά, εκεί ξεκινά η αγάπη και τα συναισθήματα. Εκεί τελειώνει, σαν ο παλμογράφος δείξει ευθεία γραμμή.

Στους θρύλους του κόσμου, λαοί του κόσμου. Εκφάνσεις και εκφράσεις έρωτα και ερωτισμού. Τέχνη λέξεων και αρώματα. Στην Ιαπωνία μάλιστα οι κερασιές ανθίζουν υπέροχα. Σαν τις δικές μας επαναστάτριες αμυγδαλιές. Μόνο που φέτος οι άνθρωποι εκεί δεν θα ερωτευτούν, κι αν ερωτευτούν δεν θα το δείξουν. Οι τραγωδίες ξεπερνούν τον έρωτα. Μετά όμως, η μαγική του συνταγή, τις ξεπερνά, σαν τον χρόνο τον αέναο, που γιατρεύει.
Σε άλλες μεριές και θωριές του κόσμου, άλλοι άνθρωποι πολεμούν, άλλοι χάνουν πατρίδες, άλλοι ανθίζουν σαν λουλούδια και άλλοι σιωπούν βουβά.Κι άλλοι πολλοί, μιλούν για οικονομική κρίση.Ζουν εντός της.Την πολεμούν.Την αντιμετωπίζουν ή λυγίζουν.

Στις θωριές αυτές τις τελευταίες, επικρατεί γκρίνια και μιζέρια. Λέξεις χωρίς αξία πανανθρώπινη. Λέξεις που δεν μας αρμόζουν. Σαν πλαστά τιμολόγια που οδηγούν σε ανθρώπινα ρήγματα.

Ο δικός μας γαλάζιος πλανήτης νοσεί.

Θυμωμένα σύννεφα, μελλοντικές βροχές που θα ξεσπάσουν, φλέβες ανορυγμένης γης, άνθρωποι σε αέναη κίνηση.

Από ψηλά ωστόσο, η θέα είναι διαφορετική. Επιτεύγματα, ομορφιά, χρώματα, θαύματα...που γεννούν ελπίδα, έρωτα, γένεση και φως.

Το βέλος ενός μικρού συμβολικού Θεού, ανθίσταται και αποζημιώνει.

Ενεργοποιεί τα μόριά μας, να επιζήσουμε, να γελάσουμε, να αφουγκραστούμε τη ζωή σε κάθε της έκφραση. Να χτυπά η καρδιά δυνατά, ασταμάτητα, ακούραστα.

Ο λόγος να πραγματώνεται ως διάλογος

Η επιβίωση να καθορίζεται από τη συμβίωση

Η κοινωνία με την επικοινωνία

Ο άνθρωπος με την ανθρωπιά

Κλείστε τα μάτια και δείτε... εικόνες για ανάσες, συναισθήματα και θάλασσες. Εικόνες ζωής ανεξίτηλες.

Ευτυχία και λάμψη σε κάθε ηλικία στην οποία βρισκόμαστε, προσωπικές στιγμές έντονες και πάθος, κρασί και μυρωδιές, ταξίδια, αγέρηδες και αστέρια, στη στέγη του πλανήτη, όλοι εμείς,

ένας κόσμος εκθαμβωτικός που όμως πέφτει...

Και όταν πέφτουμε, πρέπει να μάθουμε να σηκωνόμαστε

Από τον έρωτα αντλούμε όλες μας τις δυνάμεις

Παραδόξως όμως, εκεί εναποθέτουμε και όλες μας τις αδυναμίες

Κλείνω με τον προφητικό Α.Σικελιανό

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»

μα «αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...

μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,

τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός...»

νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,

νά που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!...



Οι άνθρωποι θα ερωτεύονται...

MK-K στο περιοδικό Κ του Καλαμαρί

Πατριαρχική Σχολή Αλεξάνδρειας

Την  26η Μαΐου ε.ε. στην Ιερά Πατριαρχική Μονή του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας, η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’ προεξήρχε της τελετής απονομής των πτυχίων των αποφοίτων αφρικανών σπουδαστών της Πατριαρχικής Σχολής "Αγιος Αθανάσιος" για τον ακαδημαϊκό κύκλο 2009-2011.

Η τελετή ξεκίνησε με εκκλησιαστικούς ύμνους που με περισσή δεξιότητα απέδωσαν οι απόφοιτοι. Ακολούθως ο Μακαριώτατος πήρε το λόγο, εξαίροντας τον καταρτισμό ανθρώπινου δυναμικού και μάλιστα με ειδικά προσόντα ως όρο απαραίτητο προκειμένου η Αγιωτάτη Εκκλησία του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, να ανταποκριθεί στις αυξημένες ποιμαντικές και ανθρωπιστικές ανάγκες της αφρικανικής ηπείρου.

Στους αποφοίτους της Σχολής απηύθυνε συμβουλές και υποθήκες πατρικές, αλλά και επαίνους για τη φιλότιμη προσπάθεια τους. Τους ζήτησε να φανούν αντάξιοι της υψηλής ευθύνης που εμπερικλείει η ιεραποστολική διακονία και τους διαβεβαίωσε ότι θα βρίσκεται πάντοτε στο πλευρό τους, πατέρας και σταθερός συμπαραστάτης στον επίμοχθο αγώνα τους. Τους παρότρυνε να εφαρμόσουν στην πράξη την ευαγγελική περικοπή "πορευθέντες εις τόν κόσμο άπαντα, κηρύξατε τό ευαγγέλιον πάση τη κτίσει", ενώ τους κάλεσε, επιστρέφοντας στις πατρίδες τους, να μη λησμονήσουν ότι η καρδιά της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αφρικής χτυπά στο Ιερό Κέντρο της Αλεξάνδρειας, στο παλαίφατο Πατριαρχείο.

Ο Μακαριώτατος επεφύλαξε ξεχωριστό έπαινο προς τον Σχολάρχη, τον Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Νάρκισσο Γκάμο, τον Ηγούμενο της Μονής του Αγίου Σάββα, τον Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Μελέτιο Κούμανη και το διδακτικό προσωπικό της Πατριαρχικής Σχολής για τον καταβληθέντα κόπο και τον θερμουργό ζήλο με τον οποίο συνέδραμαν τους αποφοίτους στην εκπλήρωση των εκπαιδευτικών τους στόχων.

Εξ αυτής της αφορμής η ΑΘΜ εξέφρασε ευγνώμονες ευχαριστίες, διά του τιμώντος την εκδήλωση Εντιμ. Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια κ. Γεωργίου Διακοφωτάκη, προς την Ελληνική Πολιτεία και ιδιαιτέρως προς το Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για την πολύτιμη συμβολή τους στην εύρρυθμη λειτουργία της Σχολής.

Επιπροσθέτως, ευχαρίστησε το ευσεβές ποίμνιο για τη στοργή που επέδειξε προς τον υπό της Πατρι αρχικής Σχολής εκπροσωπούμενο υψηλό προορισμό και την αγάπη του προς τους οικοτρόφους σπουδαστές της, η οποία συχνά εκφράστηκε διά προσφορών εκ του περισσεύματος ή του υστερήματος του.

Μετά την απονομή των πτυχίων ακολούθησε εόρτια δεξίωση, ενώ επίσημο γεύμα παρατέθηκε προς τιμήν των αποφοίτων στην τράπεζα της Μονής.

Θαλασσινές Ιστορίες..

...Ο γλάρος Ιωνάθαν πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του μόνος αλλά πέταξε πολύ μακριά, πέρα κι από τους Μακρινούς Βράχους.

Η μεγάλη του θλίψη δεν οφειλόταν τόσο στη μοναξιά όσο στο ότι οι άλλοι γλάροι δε θέλησαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε.

Είχαν αρνηθεί να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν.
Εκείνος πάλι, κάθε μέρα, μάθαινε και πιο πολλά.

Έμαθε να κοιμάται στον αέρα και χαράζοντας μια νυκτερινή πορεία δια μέσου του θαλασσινού ανέμου, κάλυπτε εκατό μίλια από το ηλιοβασίλεμα μέχρι το χάραμα.
Θα αρχίσεις να πλησιάζεις τον παράδεισο, Ιωνάθαν, τη στιγμή πού θα πλησιάσεις την τέλεια ταχύτητα.Κι αυτό δεν σημαίνει να πετάς χίλια μίλια την ώρα ή ένα εκατομμύριο ή να πετάς με την ταχύτητα του φωτός.

Γιατί ο κάθε αριθμός είναι ένα όριο και η τελειότητα δέν έχει όρια.

Μπορούμε να μάθουμε να είμαστε ελεύθεροι. Να μάθουμε να πετάμε...

Ιωνάθαν, Ρ.Μπαχ