Φιλολογία στο Ταράς Σεβτσένκο

Το Ινστιτούτο Φιλολογίας του Εθνικού Πανεπιστημίου Κιέβου «Ταράς Σεβτσένκο» από κοινού με το Ινστιτούτο της Ουκρανικής Γλώσσας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας και την Ελληνική Πρεσβεία στην Ουκρανία διοργανώνει Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Η πνευματική κληρονομιά του καθηγητή Α. Ο. Μπιλέτσκυ στο φως των νεώτερων εξελίξεων της επιστημονικής γνώσεως» με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννησή του. Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στις 21 Οκτωβρίου 2011.

Στις 20 Μαΐου 1999 στο πλαίσιο του Ινστιτούτου Φιλολογίας του Εθνικού Πανεπιστημίου «Ταράς Σεβτσένκο» του Κιέβου ιδρύθηκε η Έδρα Ελληνικών Σπουδών για την κατάρτιση φιλόλογων-ελληνιστών και διερμηνέων.

Είναι γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο αυτό η εκμάθηση της νέας ελληνικής ως δεύτερης ξένης γλώσσας ξεκίνησε το 1958 από τους επιφανείς ελληνιστές – καθηγητή Ανδρέα Μπιλέτσκυ και υφηγήτρια Τετιάνα Τσερνισόβα στο πλαίσιο της Έδρας Κλασικών Σπουδών. Με την πρωτοβουλία των σπουδαίων αυτών φιλολόγων ξεκίνησε και η μετάφραση έργων των Ελλήνων συγγραφέων στα ουκρανικά και των έργων του Ταράς Σεβτσένκο, της Λέσια Ουκραΐνκα και του Ιβάν Φρανκό στα νέα ελληνικά.

Τώρα οι φοιτητές του Τμήματος Δυτικής Φιλολογίας μαθαίνουν τα νέα ελληνικά ως πρώτη ή δεύτερη ξένη γλώσσα. Η Διευθύντρια της Έδρας είναι καθηγήτρια Νίνα Κλιμένκο, η γλωσσολόγος και ουκρανολόγος που επί πολλά χρόνια μελετά τις ελληνο-ουκρανικές γλωσσικές επαφές, μεταφράζει από τα νέα ελληνικά. Την ελληνική διδάσκουν επίσης ο γλωσσολόγος, συγγραφέας και μεταφραστής καθηγητής Αλέξανδρος Πονομαρίβ, ο υφηγητής Ευγένιος Τσερνούχιν, οι λέκτορες Ιρήνα Τιταρένκο, Ταράς Μπόΐκο, Ανδρέας Σαβένκο και Σβετλάνα Περεπλιότσικοβα.

Οι καθηγητές της Έδρας παραδίδουν τα κάτωθι μαθήματα: πρακτική εξάσκηση, θεωρητική γραμματική, θεωρητική φωνητική, λεξικολογία, υφολογία, συγκριτική γραμματική της νέας ελληνικής και της ουκρανικής γλώσσας, οι αρχές της ειδικότητας, χωρογραφία, επιχειρηματική ορολογία, γνωστικές επιστήμες, συγκριτική λεξικολογία της ουκρανικής και της νέας ελληνικής γλώσσας κ.α.

Οι καθηγητές της Έδρας μελετούν τα εξής θέματα: ελληνο-ουκρανικές γλωσσικές επαφές (καθηγητής Πονομαρίβ Α.Δ.), συγκριτικές έρευνες της ελληνικής και της ουκρανικής γλώσσας, λειτουργική και δομική γραμματική (καθηγήτρια Κλιμένκο Ν.Θ.), θεωρία και πρακτική μετάφρασης (διδάσκοντες Περεπλιότσικοβα Σ.Ε., Σαβένκο Α.Α., Τιταρένκο Ι.Β., Μπόΐκο Τ.Α.). Ο υφηγητής Ευγένιος Τσερνούχιν μελετά τα ελληνικά χειρόγραφα που διατηρούνται στην Εθνική Βιβλιοθήκη «Βλαδίμηρος Βερνάτσκυ» της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας.

greece.kiev.ua

Museum of Nature in Canada

The Canadian Museum of Nature (French: Musée Canadien de la nature) is a natural history museum in Ottawa, Ontario, Canada. Its collections, which were started by the Geological Survey of Canada in 1856, include all aspects of the intersection of human society and nature, from gardening to gene-splicing.The Museum is affiliated with the Canadian Museums Association, the Canadian Heritage Information Network, and the Virtual Museum of Canada.

The building, known as the Victoria Memorial Museum Building, was built in former farm fields known as Appin Place, the estate of the Scottish-born merchant, William Stewart. The neighbourhood became known as Stewarton and residential development started in the area during the 1870s. The government purchased the land in 1905 hoping to develop the site as a sort of 'end piece' to complement the stone structure of the Canadian Parliament Buildings at the opposite end of Metcalfe Street, on Parliament Hill.

Nighttime view of new Queen's Lantern, built where old tower stood. This massive stone structure is an excellent example of early 20th-century architecture in Ottawa, and was built for $1,250,000 by architect David Ewart who is responsible for many similar structures around the city.The construction of the building involved the importing of 300 skilled stone masons from Scotland. The architectural style is sometimes described as Scottish baronial. Ewart was sent to Britain to study the architecture of Hampton Court and Windsor Castle, which greatly influenced his design of this building.

Unfortunately, because of the presence of unstable Leda clay in the geology of the site, a tall tower that was situated at the front of the building had to be taken down in 1915 due to settling and the concern that the foundation could not support the weight. The unstable site forced some workers to stop working, as shifting foundations in the basement shot bricks and stones out from the walls, hitting some construction workers.

A major renovation of all parts of the building began in 2004 and was completed in 2010, including a lighter-weight glass "lantern" taking the place of the tower removed in 1915. For most of the duration of the renovation, parts of the building were still open to the public, but the entire building was closed temporarily on 26 April 2010 for final changes. The newly renovated museum re-opened again on 22 May 2010, and the lantern structure was christened the "Queens' Lantern" in honour of both Elizabeth II, who visited the building on her 2010 royal tour, and Queen Victoria.

The Art of War

Κάθε πόλεμος βασίζεται στο κατά πόσον ο ένας αντίπαλος καταφέρνει να εξαπατήσει τον άλλον με μεγαλύτερη επιτυχία. Η επίδειξη αδυναμίας είναι συχνά ένα μεγάλο όπλο που τις περισσότερες φορές καταφέρνει να παραπλανήσει τους αντιπάλους και να τους κάνει να αισθανθούν υπεροχή. Όσο περισσότερο προσποιούμαστε αδυναμία και υποχωρητική διάθεση τόσο ο αντίπαλος υπερεκτιμά τις ικανότητες και τις επιτυχίες του. Στην πραγματικότητα όμως σιγά - σιγά αποδυναμώνεται και εξαντλείται με αποτέλεσμα., όταν εμείς αντεπιτεθούμε δεν είναι προετοιμασμένος γι' αυτό ούτε και το αναμένει. Η τακτική της εξαπάτησης του αντιπάλου είναι χρέος του πολεμιστή καθώς στον πόλεμο δεν ισχύει καμιά από τις συμβάσεις της ειρήνης.
Είπαν κάποιες φωνές πως η ειρήνη είναι ένα τέχνασμα της πολεμικής στρατηγικής κι ουσιαστικά δεν υπάρχει. Είπαν άλλες φωνές πάλι ότι αν θέλουμε ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τον πόλεμο. Ο καλύτερος τρόπος εδραίωσης της ειρήνης είναι η καλή γνώση των πολεμικών τακτικών, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο. Όσο περισσότερο σεβόμαστε εκείνον που έχουμε απέναντί μας, τόσο πιο προσεκτικά τον αντιμετωπίζουμε. Ο σεβασμός στον αντίπαλο είναι το μυστικό κλειδί που καθορίζει τη στάση μας. Η αλαζονεία, που από τους αρχαίους Έλληνες αποκαλέστηκε «ύβρις», επισύρει αργά ή γρήγορα την καταστροφή του αλαζόνα.

Το έργο του κινέζου Σουν Τζου «Η τέχνη του πολέμου», θεωρητικού της στρατηγικής, έχει διαβαστεί από πάρα πολλές γενιές επίδοξων στρατηγών, σύγχρονων μάνατζερς και προπονητών αθλητικών ομάδων. Πρόκειται για ένα δοκίμιο περί της «τέχνης του πολέμου», που δημιουργήθηκε πριν από 2.500 χρόνια κι όμως παραμένει εξαιρετικά σύγχρονο. Σύμφωνα με τους κινέζους ερευνητές που αποκατέστησαν το έργο του Σουν Τζου, τα κείμενα αυτά βρέθηκαν το 1972 σε τάφους που χρονολογούνται γύρω στο 140 - 118 π. Χ. και ήταν γραμμένα πάνω σε λωρίδες από μπαμπού. Σύμφωνα άλλωστε και με τις πρώτες ανακοινώσεις που πραγματοποιήθηκαν, τα αποσπάσματα που βρέθηκαν δεν ανήκαν σε έναν μόνο συγγραφέα. Αναφορά στο αρχαίο αυτό δοκίμιο έγινε από την ελληνική έκδοση του έργου του B. H. Liddell Hart “Stragedy” (ΓΕΣ 1963). Το έργο της αποκατάστασης και ανασύνθεσης του έργου αυτού φαίνεται πως ολοκληρώθηκε το 1991 σε αγγλική έκδοση, σχολιασμένο από το συγγραφέα James Clavell.

Μας ξαφνιάζει ενίοτε η αναφορά στον πόλεμο, μας προβληματίζει πολύ περισσότερο η αναφορά στην τέχνη που μπορεί να τον διέπει. Έχουμε συχνά συνδεδεμένο στο νου μας τον πόλεμο με τον θάνατο, με την καταστροφή που τον διαδέχεται και με τον ανθρώπινο πόνο, που κάθε πόλεμος προκαλεί. Ο πόλεμος είναι εν γένει μια έννοια συνδεδεμένη με την κατάκτηση, με την καταπάτηση δικαιωμάτων των ανθρώπων. Διαβάζουμε στο κείμενο του Σουν Τζου: «Σε όλη την ιστορία δεν υπάρχει περίπτωση μιας χώρας που να ωφελήθηκε από έναν παρατεταμένο πόλεμο». Και πιο κάτω: «Μόνο κάποιος που γνωρίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα ενός μακροχρόνιου πολέμου, μπορεί να κατανοήσει τη μεγάλη σπουδαιότητα της γρήγορης λήξης του.»
ΣΟΥΝ ΤΖΟΥ
Η Τέχνη του Πολέμου

Australia in Literature's Hand

The National Library of Australia is the country's largest reference library. Our role is to ensure that documentary resources of national significance relating to Australia and the Australian people, as well as significant non-Australian library materials, are collected, preserved and made accessible either through the Library itself or through collaborative arrangements with other libraries and information providers.

By offering a strong national focus in all that we do and cooperating with others who share our goals, the Library contributes to the continuing vitality of Australia’s culture and heritage.
http://www.nla.gov.au/
.

Ληστές σε παράφραση...

Ο Ντικ Τάρπιν, "κρυμμένος σε μια σπηλιά στο δάσος του Έπινγκ". Γκραβούρα του J. Smith.

Η μελέτη Bandits του Έρικ Χομπσμπάουμ, που εκδόθηκε το 1969, αποτέλεσε ένα βιβλίο-σταθμό.

Μέσα από τις σελίδες τους μια μεγάλη γκάμα κοινωνικών ληστών και των εξεγερμένων παράνομων προβάλλει ορμητικά στο προσκήνιο της ιστορικής μελέτης (από τους βαλκάνιους χαϊδούκους και τους ινδούς δακοΐτες μέχρι τους μπαντίτι του ιταλικού Νότου, τους μπαντολέρος της Ανδαλουσίας, τους ρώσους ρασμπόινικι, τους συμμορίτες της Κίνας, τους μεξικανούς και τους περουβιανούς παράνομους, τους ληστές των ταξιδιωτών στην Ευρώπη και τους ντεσπεράντος της Άγριας Δύσης, τους αυστραλούς μπουσρέιντζερς, τους βραζιλιάνους κανγκασέιρος και τους απαλλοτριωτές τραπεζών), εγκαινιάζοντας ένα νέο ρεύμα στις ιστορικές σπουδές. Το 2000 κυκλοφορεί η τέταρτη, αναθεωρημένη και επαυξημένη έκδοση του έργου, όπου ο συγγραφέας έχει λάβει υπόψη του τις νεότερες έρευνες αλλά και τις κριτικές που δέχτηκε.

Η νέα αυτή έκδοση κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Θεμέλιο. Αναδημοσιεύουμε σήμερα ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το όγδοο κεφάλαιο του κλασικού αυτού έργου, από τα “Ενθέματα”.

O ληστής πρέπει να διαλέξει αν θα γίνει κακοποιός ή επαναστάτης. Η κοινωνική ληστεία από τη φύση της αμφισβητεί, σε επίπεδο αρχής, την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων της ταξικής κοινωνίας και την πολιτική της λειτουργία, όποιοι και να ‘ναι οι συμβιβασμοί της με αυτά στην πράξη. Στο βαθμό που αποτελεί φαινόμενο κοινωνικής διαμαρτυρίας, μπορεί να θεωρηθεί προάγγελος ή εν δυνάμει υποκινητής της εξέγερσης.

Ως προς αυτό διαφέρει ριζικά από το συνηθισμένο υπόκοσμο του εγκλήματος, απέναντι στον οποίο είχαμε ήδη κάποιες ευκαιρίες να τον αντιπαραβάλλουμε. Ο υπόκοσμος (όπως υποδηλώνει και η ονομασία του) είναι μια αντι-κοινωνία, που υφίσταται αντιστρέφοντας τις αξίες του «φυσιολογικού» κόσμου, κατά τα άλλα όμως παρασιτεί σε βάρος του. Ένας επαναστατικός κόσμος είναι κι αυτός «φυσιολογικός» κόσμος, με εξαίρεση ίσως κάποιες ιδιαίτερα αποκαλυψιακές στιγμές, οπότε ακόμα και οι αντικοινωνικοί κακοποιοί παρουσιάζουν παροξυσμό πατριωτισμού ή επαναστατική έξαψη. Επομένως, για τον αληθινό υπόκοσμο, οι επαναστάσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά ασυνήθιστα καλές ευκαιρίες για εγκλήματα. Δεν υπάρχουν εν­δείξεις ότι ο ιδιαίτερα πλούσιος υπόκοσμος του Παρισιού προ­μήθευσε αγωνιστές ή οπαδούς στις γαλλικές επαναστάσεις του 18ου και του 19ου αιώνα, μολονότι το 1871 οι πόρνες ήταν σα­φώς υπέρ της Κομμούνας: αλλά, ως τάξη, ήταν μάλλον θύματα εκμετάλλευσης παρά εγκληματίες. Οι εγκληματικές συμμορίες που μάστιζαν την ύπαιθρο της Γαλλίας και της Ρηνανίας μετά το 1790 δεν ήταν επαναστατικά φαινόμενα αλλά συμπτώματα κοινωνικής αταξίας. Ο υπόκοσμος μπαίνει στην ιστορία των ε­παναστάσεων μόνο στο βαθμό που οι classes dangereuses ζουν πλάι στις classes laborieuses, ιδιαίτερα σε μερικές συνοικίες της πόλης, και επειδή οι αρχές αντιμετωπίζουν τους εξεγερμένους ως εγκληματίες και παράνομους — σε επίπεδο αρχής, όμως, η διάκριση είναι ξεκάθαρη.

Οι ληστές, από την άλλη, μοιράζονται τις αξίες και τις επι­διώξεις του αγροτικού κόσμου και, σαν παράνομοι και στασια­στές, είναι συνήθως ευαίσθητοι στα επαναστατικά του ξεσπά­σματα. Ως άνθρωποι που έχουν ήδη κερδίσει την ελευθερία τους μπορεί να περιφρονούν συνήθως την αδρανή και παθητική μά­ζα, ακριβώς όμως σε στιγμές επανάστασης αυτή η παθητικότη­τα εξαφανίζεται. Πολυάριθμοι χωρικοί γίνονται, ληστές. Στους ουκρανικούς ξεσηκωμούς του 16ου και 17ου αιώνα, οι αγρότες δήλωναν κοζάκοι. Το 1860-1861 οι αγροτικές αντάρτικες μονά­δες συγκροτήθηκαν γύρω από ληστρικές συμμορίες, και με α­νάλογο τρόπο: οι τοπικοί αρχηγοί συμμοριών τράβηξαν κοντά τους, μαζικά, αποστρατευμένους στρατιώτες των Βουρβώνων, λιποτάχτες, όσους ήθελαν ν’ αποφύγουν τη στρατιωτική θητεία, δραπέτες φυλακών, ανθρώπους που φοβούνταν διώξεις για πράξεις κοινωνικής διαμαρτυρίας κατά τη γαριβαλδινή απε­λευθέρωση, χωρικούς και ορεσίβιους που γύρευαν ελευθερία, εκδίκηση, λάφυρα, ή έναν συνδυασμό όλων αυτών. Όπως η συ­νηθισμένη παράνομη συμμορία, οι μονάδες αυτές προσπάθησαν αρχικά να συγκροτηθούν στα περίχωρα των οικισμών απ’ όπου αντλούσαν τα μέλη τους, να εγκαταστήσουν μια βάση στα κοντινά βουνά ή δάση, και ξεκίνησαν τη δράση τους με ενέργειες που δύσκολα ξεχώριζαν από τις πράξεις των κοινών ληστών. Μόνο που το κοινωνικό πλαίσιο ήταν τώρα διαφορετικό. Στη μειοψηφία των ανυπόταχτων είχε προσχωρήσει τώρα και η πλειοψηφία. Κοντολογίς, για να παραθέσουμε έναν ολλανδό μελετητή της Ινδονησίας, σε τέτοιες στιγμές «η ληστρική συμμορία συσχετίζεται με άλλες ομάδες και εκδηλώνεται με αυτό το προσωπείο, ενώ ομάδες που ξεκίνησαν με πιο έντιμα ιδανικά παίρνουν ληστρικό χαρακτήρα». [...]

Είναι ασυνήθιστο να γίνει η ληστεία επαναστατι­κό κίνημα και να κυριαρχήσει σε αυτό. Όπως έχουμε δει, υπάρχουν τέτοιοι περιορισμοί, και τεχνικοί και ιδεολογικοί, που την κάνουν ακατάλληλη για κάτι παραπάνω από πρόσκαιρες ενέργειες λίγων δεκάδων ενόπλων, και η εσωτερική της οργάνωση δεν προσφέρει κανένα πρότυπο που να μπορεί να γενικευτεί σε ολόκληρη την κοινωνία. Ακόμα και οι κοζάκοι, που ανέπτυξαν αρκετά μεγάλες και δομημένες μόνιμες κοινό­τητες, και πολύ σημαντικές κινητοποιήσεις για τις εκστρατείες τους, πρόσφεραν μόνο ηγέτες και όχι μοντέλα στις μεγάλες α­γροτικές εξεγέρσεις: τις καθοδήγησαν σαν «τσάροι του λαού», όχι σαν αταμάνοι. Η ληστεία είναι λοιπόν πιθανότερο να προ­σχωρήσει σε αγροτικές επαναστάσεις απλώς σαν μια όψη μιας πολύμορφης κινητοποίησης, και έχοντας συνείδηση ότι αποτε­λεί υποδεέστερη μορφή, με εξαίρεση ένα σημείο: προμηθεύει πολεμιστές και πολέμαρχους. Πριν την επανάσταση μπορεί να είναι, για να παραθέσω τα λόγια ενός άξιου ιστορικού της α­γροτικής αναταραχής στην Ινδονησία, «ένα χωνευτήρι απ’ όπου αναδύονται η θρησκευτική αναβίωση από τη μία και η εξέγερση από την άλλη». Όταν ξεσπάει η επανάσταση, οι ληστές μπορεί να σμίξουν με το γενικό χιλιαστικό ξεσηκωμό: «Οι ομάδες των Rampok ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια, και γρήγορα τις ακο­λουθούσαν περιπλανώμενες ομάδες του πληθυσμού, κυριευμέ­νες από την προσδοκία ενός Μαχντί ή της χιλιετίας». (Πρόκει­ται για περιγραφή του γιαβανέζικου κινήματος μετά την ήττα των Γιαπωνέζων στα 1945). Ωστόσο, χωρίς τον αναμενόμενο Μεσσία, το χαρισματικό ηγέτη ή το «δίκαιο βασιλιά» (ή οποι­ονδήποτε που να διεκδικεί το στέμμα του), ή -για να παραμεί­νουμε στο ινδονησιακό παράδειγμα- τους εθνικιστές διανοού­μενους πίσω από τον Σουκάρνο, που προσκολλήθηκαν σ’ αυτό το κίνημα, τέτοια φαινόμενα είναι πιθανότερο να υποχωρήσουν αφήνοντας πίσω τους, το πολύ, κάποιες ενέργειες οπισθοφυλα­κής από ξεκομμένους αντάρτες.

Οι ληστές δυσκολεύονται περισσότερο να αφομοιωθούν σε σύγχρονα κινήματα κοινωνικής και πολιτικής επανάστασης που δε στρέφονται, κατά κύριο λόγο, ενάντια σε ξένους. Όχι πάντως επειδή έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να κατανοήσουν, τουλάχιστον καταρχήν, τα συνθήματα για ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, για γη και ελευθερία, για δημοκρατία και κομμουνισμό, αν αυτά διατυπωθούν σε γλώσσα που να τους είναι οικεία. Απεναντίας, αυτά τους φαίνονταν προφανείς αλήθειες και το μόνο που τους εντυπωσίαζε ήταν ότι υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να τις εκφράσουν με τις σωστές λέξεις. «Η αλήθεια γαργαλάει του καθενός τα ρουθούνια», λέει ο Σουρόβκοφ, ο άγριος κοζάκος, μόλις ακούει τον Ισαάκ Μπαμπέλ να διαβάζει κάποιο λόγο του Λένιν απ’ την Πράβδα. «Το θέμα είναι πώς να την ξεδιαλέξεις απ’ το σωρό. Τούτος όμως πάει κατευθείαν απάνω της, σαν την κότα που τσιμπάει το σπυρί». Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι προφανείς αλήθειες συνδυάζονται με ανθρώπους της πόλης, μορφωμένους, μικροευγενείς, με την αντίθεση στο Θεό και στον τσάρο, δηλαδή με δυνάμεις συνήθως εχθρικές ή ακατανόητες για τους καθυστερημένους χωρικούς.

Ωστόσο, η σύνδεση μπορεί να γίνει. 0 μεγάλος Πάντσο Βίλλα στρατολογήθηκε από τους ανθρώπους του Μαδέρο στη Μεξι­κάνικη Επανάσταση κι έγινε ένας θαυμάσιος στρατηγός του ε­παναστατικού στρατού. Από όλους τους επαγγελματίες ληστές του δυτικού κόσμου, είναι ίσως εκείνος που είχε την πιο αξιο­πρόσεχτη επαναστατική σταδιοδρομία. Όταν τον επισκέφτη­καν οι απεσταλμένοι του Μαδέρο πείστηκε αμέσως, καθώς μά­λιστα ήταν ο μόνος τοπικός ληστής που εκείνοι ήθελαν να στρα­τολογήσουν στην υπόθεση, παρόλο που δεν είχε δείξει προηγου­μένως κάποιο ενδιαφέρον για την πολιτική. Ο Μαδέρο ήταν άν­θρωπος πλούσιος και μορφωμένος. Αν αυτός ήταν με τη μεριά του λαού, αυτό αποδείκνυε ότι ήταν ανιδιοτελής και η υπόθεση του αγνή. Άνθρωπος του λαού ο ίδιος κι άνθρωπος της τιμής, και καθώς μια τέτοια πρόσκληση τιμούσε την υπόληψή του στο χώρο της ληστείας, πώς μπορούσε να διστάσει να θέσει τους ά­ντρες του και τα όπλα τους στη διάθεση της επανάστασης;

Λιγότερο γνωστοί ληστές μπορεί να προσχώρησαν στην υ­πόθεση της επανάστασης για παρόμοιους λόγους. Όχι επειδή κατανοούσαν τις περιπλοκές της δημοκρατικής, σοσιαλιστικής ή αναρχικής θεωρίας (αν και η τελευταία έχει λίγες περιπλο­κές), αλλά επειδή η υπόθεση του λαού και των φτωχών ήταν αυτονόητα δίκαιη, και οι επαναστάτες αποδείκνυαν την αξιο­πιστία τους με την ανιδιοτέλεια, την αυτοθυσία και την αφοσίωσή τους — με άλλα λόγια με την προσωπική τους συμπερι­φορά. Να γιατί η στρατιωτική θητεία και η φυλακή, οι χώροι ό­που είναι πιο πιθανό να συναντηθούν σε συνθήκες ισότητας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης ληστές και σύγχρονοι επαναστάτες, είδαν πολλές πολιτικές μεταστροφές. Τα χρονικά της σύγχρο­νης σαρδηνικής ληστείας παρουσιάζουν πολλά παραδείγματα.

Και να γιατί εκείνοι που το 1861 έγιναν αρχηγοί των υπέρ των Βουρβώνων συμμοριών ήταν συχνά οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν ακολουθήσει το λάβαρο του Γαριβάλδη, που έμοιαζε, μιλούσε και έπραττε σαν «αληθινός απελευθερωτής του λαού»...

Ε.Η

Les Misérables Hugo

...Valjean manages to escape, only to be recaptured and sentenced to death. This was commuted by the king to penal servitude for life. While being sent to the prison at Toulon, a military port, Valjean saves a sailor about to fall from the ship's rigging. The crowd begins to call "This man must be pardoned!" but when the authorities reject the crowd's pleas, Valjean fakes a slip and falls into the ocean to escape, relying on the belief that he has drowned.

Valjean arrives at Montfermeil on Christmas Eve. He finds Cosette fetching water in the woods alone and walks with her to the inn. After ordering a meal, he observes the Thénardiers’ abusive treatment of her. He also witnesses their pampered daughters Éponine and Azelma treating Cosette badly as well when they tell on her to their mother for holding their abandoned doll. Upon seeing this, Valjean goes out and returns a moment later holding an expensive new doll. He offers it to Cosette. At first, she is unable to comprehend that the doll really is for her, but then happily takes it. This results in Mme. Thénardier becoming furious with Valjean, while Thénardier dismisses it, informing her that he can do as he wishes as long as he pays them. It also causes Éponine and Azelma to become envious of Cosette.

The next morning on Christmas Day, Valjean informs the Thénardiers that he wants to take Cosette with him. Mme. Thénardier immediately accepts, while Thénardier pretends to have love and concern for Cosette and how reluctant he is to give her up. Valjean pays 1,500 francs to them, and he and Cosette leave the inn. However, Thénardier, hoping to swindle more out of Valjean, runs after them, holding the 1,500 francs, and tells Valjean he wants Cosette back. He informs Valjean that he cannot release Cosette without a note from the mother. Valjean hands Thénardier a letter, which is signed by Fantine. Thénardier then orders Valjean to pay a thousand crowns, but Valjean and Cosette leave. Thénardier regrets to himself that he did not bring his gun, and turns back toward home.

Valjean and Cosette flee to Paris. Valjean rents new lodgings at Gorbeau House, and he and Cosette live there happily. However, Javert discovers Valjean's lodgings there a few months later.
Valjean takes Cosette and they try to escape from Javert. They soon successfully find shelter in the Petit-Picpus convent with the help of Fauchelevent, the man whom Valjean rescued and who is a gardener for the convent. Valjean also becomes a gardener and Cosette becomes a student.

RiverSide Museum of Transport

Zaha Hadid Architects announced the completion of the Glasgow Riverside Museum of Transport. The building has received instant praise by architecture critics and the press.

The historical development of the Clyde and the city is a unique legacy; with the site situated where the Kelvin flows into the Clyde the building can flow from the city to the river. In doing so it can symbolise a dynamic relationship where the museum is the voice of both, linking the two sides and allowing the museum to be the transition from one to the other. By doing so the museum places itself in the very context of its origin and encourages connectivity between its exhibits and their wider context.

The building would be a tunnel-like shed, which is open at opposite ends to the city and the Clyde. In doing so it becomes porous to its context on either side. However, the connection from one to the other is where the building diverts to create a journey away from the external context into the world of the exhibits. Here the interior path becomes a mediator between the city and the river which can either be hermetic or porous depending on the exhibition layout. Thus the museum positions itself symbolically and functionally as open and fluid with its engagement of context and content.

e Volo
 

Persian Letters, Persian Manners

INTRODUCTION
1721

I am not about to write a dedication, nor do I solicit protection for this work. It will be read, if it is good; and if it is bad, I am not anxious that it should be read.

I have issued these first letters in order to gauge the public taste; in my portfolio I have a goodly number more which I may hereafter publish.

This, however, depends upon my remaining unknown: let my name once be published and I cease to write. I know a lady who walks well enough, but who limps if she is watched.Surely the blemishes of my book are sufficient to make it needless that I should submit those of my person to the critics. Were I known, it would be said, “His book is at odds with his character; he might have employed his time to better purpose; it is not worthy of a serious man.” Critics are never at a loss for such remarks, because there goes no great expense of brains to the making of them.

The Persians who wrote those letters lodged at my house, and we spent our time together: they looked upon me as a man belonging to another world, and so they concealed nothing from me.  Indeed, people so far from home could hardly be said to have secrets. They showed me most of their letters, and I copied them.  I also intercepted some, mortifying to Persian vanity and jealously, which they had been particularly careful to conceal from me.

I am therefore nothing more than a translator: all my endeavor has been to adapt the work to our taste and manners.  I have relieved the reader as much as possible of Asiatic phraseology, and have spared him an infinitude of sublime expressions which would have driven him wild.

Nor does my service to him end there. I have curtailed those tedious compliments of which the Orientals are lavish as ourselves; and I have omitted a great many trifling matters which barely survive exposure to the light, and ought never to emerge from the obscurity proper to “small beer.”

Had most of those who have given the world collections of letters done likewise, their words would have disappeared in the editing.  One thing has often astonished me, and that is, that these Persians seemed often to have as intimate an acquaintance as I myself with the manners and customs of our nation, an acquaintance extending to the most minute particulars and not un-possessed of many points which have escaped the observation of more than one German traveler in France.  This I attribute to the long stay which they made, without taking it into consideration how much easier it is for an Asiatic to become acquainted with the manners and customs of The French in one year, than it would be for a Frenchman to become acquainted with the manners and customs of the Asiatics in four, the former being as communicative as the latter are reserved.

Use and wont permits every translator, and even the most illiterate commentator, to adorn the beginning of his version, or of his parody, with a panegyric on the original, and to extol its usefulness, its merit, and its excellence.  It should not be very difficult to divine why I have not done so. One very excellent reason may be given: it would simply be adding tediousness to what is in itself necessarily tedious, namely, a preface.

M.

Με τη ματιά της Θεολογικής του Πρέσοβ...

Συνέδριο με θέμα "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" θα οργανώσει η Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Πρέσοβ στη Σλοβακία, από 26 μέχρι 30 Ιουνίου 2011.

Τα θέματα του συνεδρίου είναι:

•Ο καθορισμός μεθόδων στη διδασκαλία Ελληνικής Γλώσσας ως δεύτερης (ξένης) γλώσσας
•Η λειτουργία των Εδρών Νεοελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού και των Κέντρων Ελληνικών Σπουδών (εκτός Ελλάδας) και τα Προγράμματα Ελληνικών Σπουδών (προοπτικές – προτάσεις)
•Το Βυζάντιο και οι Σλάβοι, αφετηρία ελληνοσλοβακικής προσέγγισης
•Η Ελληνική Γλώσσα στην Αγία Γραφή και στα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας

http://www.eens.org/?page_id=68&event_id=18

Prešov has a long-established tradition of education and academic excellence.The University of Prešov has been a stabile constituent of the Slovak higher education space for a longer period of time. Some of its faculties have been here for more than a half of a century, other for several decades and in case of the younger ones – just several years. A wide time horizon of its presence at the Slovak intellectual scene has been a proof of a deep necessity to take care of education and the intellectual cultivation of young people generations who present not only the strength of traditions and beliefs of our ancestors but also a hope facing the future. From its very beginnings, the University of Prešov has provided the highest standards of academic education to both Slovak and foreign students across a wide range of studies in the fields of humanities, natural, theological, and managerial sciences, health and sports.

Street address: Námestie legionárov 3, 080 01 Prešov, Slovakia
Telephone: 421 (0) 51 756 3110
Fax: 421 (0) 51 756 3147
E-mail: zelink@unipo.sk
Website: http:/­/­www.unipo.sk
Proprietor: Ministry of Education, Science, Research and Sport of the Slovak Republic - Directorate General of Higher Education
Contact: Professor Dr René Matlovič Rector
Telephone: 421 (0) 51 773 2054
 

1802, René

René, a desperately unhappy young Frenchman, seeks refuge among the Natchez people of Louisiana. It is a long time before he is persuaded to reveal the cause of his melancholy. He tells of his lonely childhood in his father's castle in Brittany. His mother died giving birth to him and since his father is a remote, forbidding figure, René takes refuge in an intense friendship with his sister Amélie and in long, solitary walks in the countryside around the castle.

When René's father dies and his brother inherits the family home, he decides to travel. He visits the ruins of ancient Greece and Rome which inspire him with melancholy reflections. He travels to Scotland to view the places mentioned by the bard Ossian and to the famous sights of Italy. Nothing satisfies him: "The ancient world had no certainty, the modern world had no beauty." He returns to France and finds society corrupt and irreligious. His sister Amélie inexplicably seems to avoid him too. As René explains:

"I soon found myself more isolated in my own land, than I had been in a foreign country. For a while I wanted to fling myself into a world which said nothing to me and which did not understand me. My soul, not yet worn out by any passion, sought an object to which it might be attached; but I realised I was giving more than I received. It was not elevated language or deep feelings that were asked of me. My only task was to shrink my soul and bring it down to society's level."

Disgusted, René withdraws from society and lives in an obscure part of the city. But this reclusive life soon bores him too. He decides to move to the countryside but he finds no happiness there: "Alas, I was alone, alone on the earth. A secret languor was taking hold of my body. The disgust for life I had felt since childhood came back with renewed force. Soon my heart no longer provided food for my mind, and the only thing I felt in my existence was a deep ennui."

René decides to kill himself, but when his sister learns of his plan, the two are joyfully reunited. But there is no happy ending. Amélie seems to be pining for something. One day, René finds she has gone, leaving a letter saying she wants to become a nun but giving no explanation why. René goes to witness her initiation ceremony where she reveals she has joined the convent because she wants to overcome her incestuous love for him. Devastated by this confession, René decides to leave Europe forever and travel to America. After spending some time with the Indians, he receives a letter announcing his sister's death. The novella concludes by revealing shortly after René told his tale, he was killed in a battle between the Natchez and the French.

in Chateaubriand's Mind

Μαγγελιανά Σύννεφα Λεκτικής Ενέργειας

Το 1935, κυκλοφόρησε στην Αργεντινή το βιβλίο που θα αποδεικνυόταν το δημοφιλέστερο απ' όλα όσα είχε ή έμελλε να εκδώσει ως το θάνατό του ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες: η "Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας" ("Historia universal de la infamia"), βασικός κορμός της οποίας ήταν επτά κείμενα, δημοσιευμένα στην εφημερίδα "Critica" μεταξύ 1933 και 1934, τα οποία πραγματεύονταν τον βίο και την πολιτεία επτά διαβόητων κακούργων της Ιστορίας.

Το 2004, ο Ουαλός συγγραφέας Ρις Χιουζ, αποφάσισε να... συμπληρώσει την πινακοθήκη του Μπόρχες, εν είδει κινηματογραφικού sequel, με άλλα επτά κακόφημα πορτρέτα και να τα εκδώσει υπό τον τίτλο "Νέα παγκόσμια ιστορία της ατιμίας" ("A New Universal History of Infamy"), συμπληρώνοντάς τα, κατά το καθαγιασμένο πρότυπο, με διηγήματα, παραβολές και παρωδίες με τον τρόπο του Μπόρχες.

Οικουμενική συνταγή για την Ιστορία τα Μαθηματικά και τη Λογική στην απύθμενη χύτρα του μεταμοντέρνου.

"Ο Χιουζ δίνει την εντύπωση πως είναι ευεπίφορος στη μετάλλαξη του έργου του, αφού κάτι ανάλογο έχει γίνει με την πορτογαλική μετάφραση-έκδοση δύο έργων του. Ισως αυτό να αποτελεί μέρος του παιχνιδιού του με τη λογοτεχνία, αλλά μάλλον αποκαλύπτει μια επιλογή θεωρητικής τάξεως: τη διαδικασία της συγκρότησης μιας μυθοπλασίας στη βάση ενός προϋπάρχοντος αφηγηματικού δεδομένου δεν την περιορίζει στο πλαίσιο των διακειμενικών σχέσεων ανάμεσα σε έργα που έχουν γραφεί από διαφορετικούς συγγραφείς, αλλά την επεκτείνει και σε ένα πλαίσιο σχέσεων που το έργο αναπτύσσει με αυτό το ίδιο - είτε μέσω της μετάφρασής του σε μια γλώσσα που αντιπροσωπεύει μια διαφορετική κουλτούρα από εκείνη του πρωτοτύπου είτε και μέσω μιας πιθανής επανέκδοσής του", enet.gr


ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΤΙΜΙΑΣ
Κύριος Συγγραφέας: ΧΙΟΥΖ ΡΙΣ- HUGHES RHYS Εκδοτικός Οίκος: ΠΟΛΙΣ
Έτος έκδοσης: 2007

O' Keeffe in a Painting

Georgia Totto O'Keeffe was born in Sun Prairie, Wisconsin on November 15, 1887, the second child and first daughter in a family that would eventually include two sons and five daughters.  Her parents were dairy farmers, but Georgia knew she was going to be an artist from early on.

Georgia graduated in 1905, and  continued her art studies at the School of the Art Institute of Chicago where she received top honors for her first year, but could not return for the second year, due to a serious bout with typhoid fever.  It wasn't until September 1907, that she was able to resume her studies, this time choosing New York's Art Student League, where she earned a scholarship for still life in the class of  William Merritt Chase.  During her time at the Art Student League, Georgia posed for classmate Eugene Speicher, who told her she might as well pose for him, as she would no doubt amount to nothing more than a teaching job at a girl's school. Despite the insulting remark, Georgia did pose for the portrait, and for many others by fellow students afterwards.  In the summer of 1908, on her  scholarship, she attended the Art Student League’s Outdoor School at Lake George, New York.

Georgia didn't return to the Art Student League in the fall.  She moved in with her aunt and uncle in Chicago, finding work as a commercial artist.  In 1912, Georgia was struck with Measles, and returns to Virginia to be with her family.  She later took a teaching job, replacing  Elizabeth Willis at the Chatham Episcopal Institute. The following summer, she resumed her studies, this time taking drawing classes at the University of Virginia, in Charlottesville.  That same year, Georgia heard of an available teaching position as drawing supervisor, in Amarillo, Texas, so she applied and was hired for the fall semester. 

She stayed in Texas until 1914, making frequent trips to Charlottesville to spend time with her family, and to continue teaching summer classes at the University of Virginia.  She later enrolled at Teachers College, Columbia University, where she stayed until she was offered a teaching position at Columbia College in South Carolina. She sends the drawings to a friend, Anita Pollitzer, who in turn takes them to Alfred Stieglitz's 291 gallery in Chicago.  Stieglitz is very impressed, and he decided to show the drawings without first consulting Georgia, which somewhat angered her, so she traveled to New York to have him take down the artwork, but following a brief confrontation, she agreed to let Stieglitz show her work, and thus began a relationship that was to result in her marrying the art curator and photographer.

Alfred Stieglitz was an important figure in the art world, He had studied engineering and photography in Berlin before returning to the U.S. to open the 291 gallery in 1902.  He is credited has having introduced America to the works of Rodin, Matisse, and Picasso.  For years, he fought to gain the acceptance of photography as an art form, publishing  "Camera Works" magazine.  It wasn't until 1917 that Stieglitz put on a solo showing of  Georgia O'Keeffe's watercolors at his 291 gallery, shortly afterwards, 291 closed, but Stieglitz was nonetheless satisfied.  In April, on her way back to Texas from a vacation in Colorado, she stopped by Santa Fe and found great inspiration in New Mexico’s vast skies and alien landscapes.

Stieglitz loved Georgia O'Keeffe, and had admiration for her talent. He more or less became her agent, selling her works to collectors at high prices, earning her the respect she deserved as a gifted artist.  Everybody wanted an O'Keeffe...  In 1923, Stieglitz held a major exhibit of Georgia O'Keeffe's work at the Anderson Galleries, over 100 paintings in various mediums were shown, in what was to be the first of many annual showings of her work.... She referred to landscape as "the faraway", and would travel its dusty roads in a Model A Ford, with the back seat removed so she could stop and set up her canvas to paint.

Commedia...in Art, in Life

La commedia dell'arte è nata in Italia nel XVI secolo e rimasta popolare sino al XVIII secolo. Non si trattava di un genere di rappresentazione teatrale, bensì di una diversa modalità di produzione degli spettacoli. Le rappresentazioni non erano basate su testi scritti ma dei canovacci detti anche scenari, i primi tempi erano tenute all'aperto con una scenografia fatta di pochi oggetti. Le compagnie erano composte da dieci persone: otto uomini e due donne. All'estero era conosciuta come "Commedia italiana".

La definizione di "arte", che significava "mestiere", veniva identificata anche con altri nomi: commedia all'improvviso, commedia a braccio o commedia degli Zanni.

La prima è la nascita dei teatri privati, specialmente a Venezia dove le famiglie nobili iniziano una politica di diffusione, all'interno della città, di nuovi spazi spettacolari dedicati alla recitazione di commedie e melodrammi a pagamento.

Per la prima volta le famiglie Tron e Michiel fecero costruire due "Stanze" per le commedie nella zona di San Cassiano, da cui i teatri presero il nome, che si trovava oltre Rialto, e per la prima volta (sicuramente dopo il 1581, com'è testimoniato da Francesco Sansovino, figlio dell'architetto Jacopo Sansovino[2]), i due teatri aprono anche al pubblico popolare, da sempre escluso dagli spettacoli eruditi, prodotti per i principi e le loro corti.

Sulla scia dei teatri di San Cassiano anche altre nobili famiglie veneziane si cimentarono nella costituzione di questa nuova industria, cosa che d'altra parte non stupisce visto la predisposizione mercantile ed imprenditoriale della città lagunare.

Anche i Vendramin e soprattutto la famiglia Grimani (che all'inizio del Settecento aveva monopolizzato l'intera, o quasi, industria degli spazi teatrali veneziani) fecero costruire altri teatri per le rappresentazioni dei comici dell'arte come il Teatro dei SS. Giovanni e Paolo nel sestiere periferico di Cannaregio, ma anche del San Moisè, del teatro San Luca e del Teatro Sant'Angelo costruiti sul Canal Grande, sintomo dell'importanza che i teatri a pagamento avevano acquistato all'inizio del Seicento non soltanto a Venezia.

La nascita dei teatri dette nuovo impulso all'arte dell'attore che da giocoliere di strada, saltatore di corda o buffone di corte che fosse cominciò a esibirsi in trame più complesse; per questo alcuni attori di strada cominciarono a strutturarsi in compagnie girovaghe: le "Fraternal Compagnie" dell'inizio si trasformarono in vere e proprie compagnie che partecipavano ai proventi di questa nuova industria.

In Italia, questo tipo di spettacolo sostituì tout court la commedia erudita del quattro-cinquecento, ma non soltanto questa: anche molte tragedie e pastorali, infatti, furono invase dalla presenza delle maschere.

Nel corso del XVII e XVIII secolo l'emigrazione dei comici in Francia divenne un fatto endemico. Dal teatro degli Italiani nacquero anche dei grandi attori che illumineranno l'arte del recitare in Francia alla fine del XVIII secolo. Fra gli esempi più importanti vi sono Madame de Clairon e Le Kain, e da questo deduciamo l'importanza che la commedia dell'arte ha avuto sul teatro francese. Che la commedia italiana fosse stata una specie di scuola teatrale è testimoniata dalla carriera di Molière, che apprese l'arte del recitare dallo Scaramouche Tiberio Fiorilli: fra le commedie del francese alcune conservano la struttura e i personaggi (gli zanni del Don Giovanni e del Borghese gentiluomo).

 

Iran's National Museum

National Museum of Iran, aging more than 70 years, containing 300,000 museum objects in an area more than 20,000 square meters, is not only the largest museum of History and Archaeology of the country, but ranks as one of the few most prestigious museums of the world in regard to grand volume, diversity and quality of its huge monuments. In the Iranian museum tradition it is considered Iran’s mother museum, aiming at preserving relics of the past to hand down to the next generations, enhancing better understanding among world peoples and nations, discovering and showing Iranian’s roles in shaping world culture and civilization and trying to enhance public knowledge

Persian Art Research
Iran, since long time ago, has been the cradle of science and art which led to appearance of various artistic schools in the history. This indicates that Iranians own creativity and value of Art. Therefore, to present this artistic school, even beyond the geographical borders, the history of Iran Art Department is under progress in National Museum of Iran.

The major goals of this research department include as follows:
-Presenting types of arts and crafts with their history
-Presenting the historic appearance and the reasons of variety of different artistic schools in Iran
- Explaining the reasons of dehiscence and degeneration of various artistic schools in Iran
-Indicating artistic specifications of each historic era
-Presenting and exhibiting works of various significant artistic styles in Iran
-Expressing artistic and cultural effects of various artistic schools on other artistic schools and on reverse.

Address : 30 Tir Ave, Emam Khomeini Ave, Tehran

Tel : 6-6702061

Email : info@nationalmuseumofiran.ir

Moreno's Museum in Patagonia

The Francisco P. Moreno Museum of Patagonia is a natural history and cultural anthropology museum located in the Civic Center of Bariloche, Argentina.

The museum was inaugurated on March 17, 1940, as part of the unveiling of the Bariloche Civic Center, which was commissioned by the national government as part of an effort to promote the then-remote Río Negro Province ski resort town. The museum, and its accompanying Domingo Sarmiento Public Library and Bariloche City Hall, were designed by Ernesto de Estrada. Built from polished green tuff, cypress and fitzroya, with slate roofing, the buildings are centered by a plaza put down entirely in flagstone pavers.

The majority of its collections were requisitioned from the National Parks Adeministration by the museum's first director, Enrique Artayeta. Named in honor of Argentine surveyor and academic Francisco Moreno, the institution was organized in the tradition of the La Plata Museum, whose 1888 establishment was owed in large measure to the renowned explorer.

Expanded and modernized during a 1992 restoration, the museum's collections are divided by a number of categorized halls:

Natural Sciences: a collection of fossils and geological findings.

Prehistory: informative dioramas and stratigraphy displays, as well as relics from stone age cultures in the area.

Aboriginal History: displays pertaining to the Mapuche, Selknam, Tehuelche and Yámana cultures, including implements used in astronomy.

Regional History: exhibits tracing Patagonian history from the early years of Spanish colonization of the Americas to the time of the Argentine War of Independence

The Conquest of the Desert: illustrating the tools, arms, and methods used by Argentine governments from Juan Manuel de Rosas' to Julio Roca's in their XIXth-century campaigns to displace native peoples, as well as those used by native caciques in their counteroffensives.

San Carlos de Bariloche: exhibits relating to local history, from the town's establishment in 1885, to its promotion by Public Works Minister Ezequiel Ramos Mexía after 1905 and its later development.

National Parks: documents, diagrams, and maps pertaining to the development of National parks in Argentina, among which Bariloche's Lake Nahuel Huapi was the first.

Francisco Moreno: an exhibit honoring the museum's namesake, the noted surveyor and academic who donated Lake Nahuel Huapi and its surroundings in 1903 to create the nation's first national park.

The museum also includes a hall for temporary exhibits, an auditorium, workshop, library and archives, as well as facilities for curators and researchers.

The Bariloche Civic Center, including the museum, was declared a National Historic Monument in 1987.

Esmeralda

Dans le Paris du XVe siècle, une jeune et superbe gitane appelée Esméralda danse sur la place de Grève et sur la place du Parvis-Notre-Dame à Paris. Sa beauté bouleverse l'archidiacre de Notre-Dame, Claude Frollo, qui tente de l'enlever avec l'aide de son sonneur de cloches, le malformé Quasimodo, qui est bossu, borgne, sourd et difforme. Esmeralda est sauvée par une escouade d'archers, commandée par le capitaine de la garde Phœbus de Châteaupers. Quand Esmeralda retrouve Phoebus plusieurs jours plus tard, elle lui laisse voir l'amour qu'il lui a inspiré. Certes, Phoebus est fiancé à la jeune Fleur-de-Lys, mais il est également séduit par la gitane, et est de plus un homme très volage. Il lui donne rendez-vous dans une maison borgne, mais au moment où il va parvenir à ses fins, Frollo survient et le poignarde.

Accusée de meurtre, la belle Esmeralda ne veut pourtant pas, pour échapper à la mort, accepter de se donner à Frollo. Quand on l'amène devant la cathédrale pour subir sa peine, Quasimodo – qui l'aime aussi – s'empare d'elle et la traîne dans l'église, où le droit d'asile la met à l'abri. Là, il veille sur elle, jaloux et farouche, espérant peut-être la séduire, mais sans succès.

Cependant, les truands avec lesquels vivait Esméralda viennent pour la délivrer. Jehan Frollo, écolier dissipé et jeune frère de l'archidiacre, est présent. Il se fait par la suite tuer dans le tumulte. Frollo profite du désordre qui règne sur le parvis de Notre-Dame pour emmener Esmeralda avec lui hors de la cathédrale, accompagné du philosophe Pierre Gringoire. Frollo, toujours ardent d'amour pour la gitane, essaie de la convaincre : il peut l'aider à s'échapper et ainsi la sauver de la mort si elle accepte de l'aimer. Mais Esméralda refuse. Furieux, il la livre aux griffes de la vieille recluse du Trou-aux-rats, en attendant de l'arrivée en force de la Justice. Mais au lieu de cela, la recluse reconnaît en l'Egyptienne sa propre fille, Agnès, volée par des gitans quinze ans auparavant. Elle ne peut cependant en profiter, car les sergents de ville la retrouvent, et la traînent à nouveau au gibet.

Du haut de Notre-Dame, Quasimodo et Frollo assistent à l'exécution, par pendaison, d'Esméralda. Quasimodo, furieux, désespéré, précipite le prêtre du haut de la tour, et va lui-même se laisser mourir dans la cave de Montfaucon, tenant embrassé le cadavre d'Esméralda, enfin uni à lui pour l'éternité.

Ματιές Αντιύλης...

Οι επιστήμονες είχαν ως τώρα ρίξει φευγαλέες ματιές στην αντιύλη, αυτή τη φορά όμως κατάφεραν να παγιδέψουν και να αποθηκεύσουν σε μια μαγνητική «παγίδα» αντι-άτομα υδρογόνου για 16 ολόκληρα λεπτά, χρονικό διάστημα ρεκόρ. Το επίτευγμα ανοίγει το δρόμο για να ριχτεί επιτέλους φως στα μυστήρια της αντιύλης.

Τα σωματίδια της ύλης και τα αντι-σωματίδια της αντιύλης είναι ταυτόσημα, εκτός από το γεγονός ότι έχουν αντίθετα ηλεκτρικά φορτία, για αυτό αλληλοεξουδετερώνονται, όποτε συγκρούονται, δημιουργώντας ακτινοβολία και ενέργεια.

Αν π.χ. ένα κιλό ύλης «συναντηθεί» με ένα κιλό αντιύλης, τότε θα δημιουργηθεί μια τεράστια έκρηξη ισοδύναμης ισχύος 43 μεγατόνων ΤΝΤ, περίπου 3.000 φορές πιο ισχυρή από την ατομική βόμβα που κατέστρεψε την Χιροσίμα. Για αυτό το λόγο, άλλωστε, στην επιστημονική φαντασία αφθονούν τα όπλα αντιύλης.

Τη στιγμή του αρχικού «Μπιγκ Μπανγκ» του σύμπαντος, πριν από περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια, εκτιμάται ότι οι δύο μορφές της ύλης υπήρχαν σε οριακά ίσες ποσότητες. Αν αυτή η ισορροπία είχε διατηρηθεί, τότε το ορατό σύμπαν δεν θα είχε υπάρξει (ούτε εμείς).

Για άγνωστους λόγους, η Φύση έγειρε ελαφρώς τη ζυγαριά υπέρ της συμβατικής ύλης (υπήρχαν δηλαδή πιθανώς εξαρχής ελάχιστα περισσότερα άτομα ύλης σε σχέση με τα άτομα αντιύλης), με αποτέλεσμα αφενός να γεννηθούν τα πάντα γύρω μας και αφετέρου το μισό σύμπαν να εξαφανιστεί στην πορεία και η αντιύλη να είναι πλέον σπάνια σήμερα. Αυτή η ασυμμετρία ύλης-αντιύλης και η αιτία της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της σύγχρονης Φυσικής.

Οι ερευνητές της διεθνούς επιστημονικής ομάδας Alpha του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) κατάφεραν, όπως ανακοίνωσαν, για πρώτη φορά να παγιδέψουν 309 άτομα αντιύλης -συγκεκριμένα αντι-υδρογόνου- για 1.000 δευτερόλεπτα (λίγο περισσότερα από 16 λεπτά), διάστημα αρκετό για να αρχίσουν την μελέτη τους.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Τζέφρι Χανγκστ του πανεπιστημίου ʼαρχους της Δανίας, χρησιμοποίησαν τον επιταχυντή υψηλής ενέργειας του CERN για να δημιουργήσουν τα άτομα αντι-υδρογόνου και στη συνέχεια τα έψυξαν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.

Ο στόχος είναι πλέον να χρησιμοποιήσουν λέιζερ και φασματοσκοπία μικροκυμάτων για να συγκρίνουν τα παγωμένα και ακινητοποιημένα στην μαγνητική «παγίδα» αντι-άτομα με τα συμβατικά άτομα υδρογόνου. Κάθε αντι-άτομο υδρογόνου αποτελείται όχι από ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο, αλλά από ένα αντιπρωτόνιο και ένα ποζιτρόνιο (το αντίθετο του ηλεκτρονίου).

Η ίδια ερευνητική ομάδα είχε κατορθώσει πέρυσι το Νοέμβριο, για πρώτη πάλι φορά στον κόσμο, να παγιδέψει 38 άτομα αντι-υδρογόνου επί 172 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Τώρα πέτυχε να αυξήσει κατά 5.000 περίπου φορές το χρονικό διάστημα «παγίδευσης» των αντι-ατόμων, καθιστώντας εφικτή την πραγματοποίηση των πρώτων μετρήσεων και πειραμάτων πάνω στην αντιύλη. Είναι η πρώτη φορά ουσιαστικά που οποιοσδήποτε επιστήμων αποπειράται να ρίξει φως στη δομή της αντιύλης. Τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται έως το τέλος του 2011 ή το 2012.

Η ύπαρξη της αντιύλης προτάθηκε για πρώτη φορά από τον διάσημο βρετανό φυσικό Πολ Ντιράκ το 1930, στην προσπάθειά του να συμβιβάσει την κβαντομηχανική με τη θεωρία σχετικότητας και βαρύτητας του Αϊνστάιν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Einstein στους Στρόβιλους του Μόλδοβα

Ο μεγάλος φυσικός, που σύμφωνα με το περιοδικό TIME αναδείχτηκε ο άνθρωπος του 20ου αιώνα,  δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για το επάγγελμα του μηχανικού. Είχε πει ότι  του άρεσε να σκέφτεται μόνο για τη χαρά της σκέψης και θεωρούσε το επάγγελμα του μηχανικού βαρετό. Παρ’ όλα αυτά μερικές φάσεις της ζωής του επηρεάστηκαν θετικά και αρνητικά  από τη θέση του αυτή. 

-Υπάρχει  πυκνό μυστήριο για το πώς ο Einstein συνέλαβε την ιδέα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας η οποία δημοσιεύτηκε στο γερμανικό περιοδικό Annalen der Physik το 1905 με τον περίεργο τίτλο  Zur Elektrodynamik bewegter Koerper (η ηλεκτροδυναμική των κινουμένων σωμάτων). Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις στη βιβλιογραφία  ότι καθοριστικό ρόλο στη σύλληψη της θεωρίας έπαιξε ένας γερμανός πολιτικός μηχανικός που ονομαζόταν  August Foeppl (Αύγουστος Φέπλ).

Ο Foeppl γεννήθηκε το 1854 σε ένα χωριό του κρατιδίου της Έσσης και πέθανε το 1924 στο Μόναχο.  Σπούδασε δομοστατικός μηχανικός στα πολυτεχνεία του  Ντάρμστατ, της Στουτγάρδης και της Καρλσρούης.  Μετά την απόκτηση του διπλώματος  εργάστηκε στην κατασκευή γεφυρών και από το 1877 μέχρι το 1892 δίδαξε στο πολυτεχνείο της Λειψίας. Από το 1894 μέχρι το θάνατό του υπηρέτησε ως καθηγητής της μηχανικής στο πολυτεχνείο του Μονάχου. Ο Foeppl ήταν εξαίρετος δάσκαλος και συνέγραψε περίπου 15 βιβλία με αντικείμενα τη μηχανική του στερεού σώματος, τη στατική και δυναμική  των κατασκευών, τις ξύλινες κατασκευές, την αντοχή των υλικών και τη θεωρία ελαστικότητας. Το βιβλίο του με τίτλο  Vorlesungen uber technische Mechanik πραγματοποίησε πολλές εκδόσεις και ήταν κλασσικό για την εποχή του. Η μεταλλική στέγη της δημοτικής αγοράς της Λειψίας είναι δικό του έργο.

Αναρωτιέται όμως  κανείς τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη θεωρία της σχετικότητας του Einstein. Η απάντηση είναι η εξής.  Ενώ ο Foeppl σε όλη του τη ζωή ασχολούνταν με την μηχανική του στερεού σώματος, ξαφνικά το 1894 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο  Einfuhrung in die Maxwellsche Theorie der Elektrizitaet (εισαγωγή στη θεωρία του Maxwell για τον ηλεκτρισμό) που εκδόθηκε από τον οίκο Teubner στη Λειψία.   Στο πέμπτο κεφάλαιο εξέθετε τη βαθιά διαχωριστική γραμμή που διέτρεχε τη φυσική της εποχής και προκαλούσε τους φυσικούς να επανεξετάσουν την άποψή τους σχετικά με το χώρο και την έννοια του αιθέρα η οποία οδηγούσε σε αδιέξοδα. Το βιβλίο διαβάστηκε με πάθος από τους φοιτητές που προσπαθούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση στον κόσμο του Maxwell. Είναι σίγουρο ότι ο Einstein διάβασε το βιβλίο. Άλλωστε, ο καλύτερός του φίλος ο Besso, θυμόταν ότι είχε προτείνει στον Einstein να το μελετήσει. Πρέπει πάντως να σημειωθεί εδώ ότι στην παραπάνω αναφερθείσα εργασία του 1905  ο Einstein δεν έκανε καμία αναφορά σε προηγούμενους ερευνητές. 

-Στις αρχές του 20ου αιώνα δεν είχε απαντηθεί πλήρως το κλασσικό ερώτημα της αεροδυναμικής που έχει σχέση με την προέλευση της δύναμης που κρατάει τα αεροσκάφη   στον αέρα και δεν πέφτουν. Το 1916 ο Einstein έδωσε  μια διάλεξη στην ένωση γερμανών φυσικών με θέμα την αεροδυναμική της πτήσης με στόχο να δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό. Η ερμηνεία του βασίστηκε στη γνωστή αρχή του Daniell Bernoulli σύμφωνα με την οποία όταν η ταχύτητα ενός ρευστού αυξάνεται  η πίεση του ελαττώνεται και αντίστροφα. Οι πτέρυγες των αεροσκαφών είναι συνήθως περισσότερο καμπυλωμένες στην πάνω πλευρά από ότι στην κάτω. Η καμπύλωση αυτή αναγκάζει τον αέρα να κινείται ταχύτερα στην πάνω πλευρά από ότι στην κάτω και  έτσι δημιουργείται μια διαφορά πίεσης με κατεύθυνση προς τα  πάνω. Μετά την ερμηνεία αυτή, ο Einstein  συμπέρανε  ότι μια μεγαλύτερη καμπύλωση της πάνω πλευράς θα προκαλούσε μεγαλύτερη ανωστική δύναμη στο αεροσκάφος και αυτό βεβαίως θα ήταν προς όφελος της πτήσης.  Ενθουσιασμένος σχεδίασε μια νέα πτέρυγα με σημαντική καμπύλωση στην πάνω πλευρά (έμοιαζε με ράχη γάτας) και έστειλε την πρότασή του στην  αεροπορική εταιρεία Luftverkehrsgesellshaft. Η πτέρυγα δοκιμάστηκε στην αεροσήραγγα του Γκέτινγκεν καθώς και σε πραγματική πτήση και απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα κατά τις δυο δοκιμαστικές πτήσεις κινδύνεψε η ζωή των πιλότων. Αργότερα ο Einstein παραδέχτηκε ότι είχε ντραπεί πολύ για την απερισκεψία του και δήλωσε « αυτά παθαίνει όποιος σκέφτεται πολύ αλλά  διαβάζει λίγο». Η αποτυχία οφείλεται στο γεγονός ότι η δημιουργία της ανωστικής δύναμης είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο που  δεν μπορεί να ερμηνευτεί   με την εφαρμογή της αρχής του  Bernoulli. Η ανωστική δύναμη οφείλεται μόνο κατά ένα μικρό μέρος στον μηχανισμό του Bernoulli. Μια πλήρης ερμηνεία του φαινομένου απαιτεί  την εφαρμογή των νόμων του Νεύτωνα λαμβάνοντας υπ’ όψιν  την ισχύ της μηχανής, τη γωνία προσβολής,  το ιξώδες του αέρα  και το φαινόμενο Coanda.   

-Ο Einstein είχε δυο γιους τον Hans Albert  και τον Eduard (Tete).  Ο Eduard  γεννήθηκε το 1910 στη Ζυρίχη.   Σ’ όλη του τη ζωή αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα  και μπαινόβγαινε σε ψυχιατρική κλινική της Ζυρίχης όπου πέθανε το 1965. Ο Hans Albert  γεννήθηκε στη Βέρνη το 1904. Ήταν πολύ καλός μαθητής και από μικρός ήθελε να γίνει πολιτικός μηχανικός παρά τις συνεχείς αντιρρήσεις του πατέρα του. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός  στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης (Eidgenoessische Technische Hochschule, ETH) από το 1922 μέχρι το 1927.  Στη συνέχεια εργάστηκε σε  έργα σιδηρών κατασκευών στην πόλη Ντόρτμουντ της Γερμανίας. Από το 1931 μέχρι το 1938 ήταν βοηθός στην έδρα υδραυλικών έργων του πολυτεχνείου της Ζυρίχης. Το 1938 μετακόμισε στις ΗΠΑ όπως είχε κάνει και ο πατέρας του το 1933.  Στην αρχή εργάστηκε στο σταθμό γεωργικών ερευνών (Agricultural Experiment Station) στη Βόρεια Καρολίνα και στη συνέχεια, μέχρι το 1947, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (CALTECH). Από το 1947 μέχρι το 1971 υπηρέτησε ως καθηγητής της υδραυλικής στο πολυτεχνείο του Μπέρκλευ. Έγινε διάσημος  για τις έρευνές στην υδραυλική των ποταμών. Έτσι έγινε πραγματικότητα το όνειρό του που ξεκίνησε από την Πράγα το 1912, όταν περνούσε πολλές ώρες κοιτάζοντας μαγεμένος τους στροβίλους του ποταμού Μολδάβα που διασχίζει την πόλη (την περίοδο 1911-1912 ο Albert Einstein διετέλεσε καθηγητής στο γερμανικό πανεπιστήμιο της Πράγας). Ο Hans Albert  πέθανε τον Ιούλιο του 1973. Το 1989 η ένωση πολιτικών μηχανικών των ΗΠΑ (ASCE) καθιέρωσε βραβείο στη μνήμη του (Hans Albert Einstein Award).

D.U.Th Science Portal
http://science.duth.gr/
Πολυτεχνείο Ξάνθης

National Library of South Africa

The National Library of South Africa is a custodian and provider of the nation's key knowledge resources. We are mandated by the National Library of South Africa Act to collect and preserve published documents and make them accessible. We ensure that knowledge is not lost to posterity and that information is available for research.

The National Library's collections contain a wealth of information, and include rare manuscripts, books published in South Africa, periodicals, government publications, official foreign publications, maps, technical reports, Africana and newspapers. Many of these are available on CD or microfilm, in digital format or accessible online.

Centre for the Book

The Centre for the Book is the unit of the National Library of South Africa. Its mission is to promote a South African culture of reading, writing and publishing in all local languages, and easy access to books for all South Africans.

The Centre advocates through its programmes the importance of reading for the nation and is involved in coordinating, promoting and encouraging book related activities in South Africa in all local languages. The Centre also coordinates various events and functions such as poetry readings, conferences, book launches, writing groups and writing workshops for teachers, youth and children.

The Centre for the Book website, the Small Publisher’s Blog, the Writer’s Network Blog and E-groups and newsgroups provide daily sites for gathering and dissemination of information on books, reading, writing, publishing, libraries, book-selling and related issues.

The Centre for the Book also provides venue hiring services. There are three venues available for hire, the main hall which can accommodate 190 people seated (cinema style), 300 standing and 120 (gala dinner). The Committee Room which can accommodate 80 people seated (cinema style), 120 standing for cocktail and 40 workshop style. There is also a Studio which can accommodate 90 people seated (cinema style) and 60 workshop style.

For all your booking needs please call our receptionist during office hours at these numbers:  021-423 2669 or e-mail us at cbreception@nlsa.ac.za

Λοξοδρομικές Σπείρες...Άπειρο

Αν δεν υπήρχαν τα Άνθη Κερασιάς σε αυτόν τον κόσμο, πόσο Ατάραχες θα ήταν οι Καρδιές μας την Άνοιξη!

Σε ένα άπειρο Σύμπαν μπορεί να συμβεί οτιδήποτε;  Πόσα άτομα φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο "Το άπειρο", του γερμανού μαθηματικού Νταβίντ Χίλμπερτ;

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι με πρώτο τον Ζήνωνα αναμετρήθηκαν με τα παράδοξα του απείρου σε πολλά μέτωπα. Οι σύγχρονοι φιλόσοφοι, όμως, τι λένε;

Το άπειρο απασχόλησε έντονα τους μαθηματικούς. Το θέμα ήταν σοβαρό και αποδείχτηκε ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα που κλήθηκαν ποτέ να αντιμετωπίσουν. Πάνε μόλις 70 χρόνια από τότε που η μαθηματική κοινότητα διχάστηκε γύρω από την ερμηνεία του απείρου, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει στους κόλπους της μια σκληρή εμφύλια διαμάχη. Πολλοί έχασαν την καριέρα τους· άλλοι έχασαν τη ζωή τους· κάποιοι έχασαν την ελευθερία τους και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έχασαν το μυαλό τους.

«...ένα θέμα άπειρης γοητείας, ένας μαθηματικός απαράμιλλης συγγραφικής ικανότητας, ένα βιβλίο απείρου κάλλους. Διαβάζεται πιο ευχάριστα κι απ' το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα.»

Good Book Guide

Οι λέξεις άπειρο και απέραντο είναι συνώνυμες. Κι όμως υπάρχουν πεπερασμένα πράγματα -η επιφάνεια μιας μπάλας-, που δεν έχουν τέλος. Μια μύγα θα μπορούσε να περπατά αιώνια σε μια τέτοια επιφάνεια χωρίς να συναντήσει την άκρη της.

Η παράξενη έννοια του απείρου ανέκαθεν προκαλούσε τη σκέψη. Από την αρχαιότητα ώς τις ημέρες μας, συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν «πολλών ειδών» άπειρα, και ότι ο καθένας μπορεί κάλλιστα να πιστεύει σε ένα είδος και να απορρίπτει ένα άλλο. Ένας παραγνωρισμένος μαθηματικός, προικισμένος καλλιτέχνης και σπάνια μεγαλοφυία ήθελε να δείξει ότι η ύπαρξη του Θεού αποδεικνύεται και με μαθηματικό τρόπο, πέθανε ολομόναχος σε ένα σανατόριο, αφού υπέφερε χρόνια από τους συναδέλφους του και την κατάθλιψη. Εκτός από τη συγκινητική ιστορία του Κάντορ, το άπειρο κρύβει μέσα του άπειρα ζητήματα στο μεταίχμιο φιλοσοφίας και μαθηματικών, και υπόσχεται τροφή στη νόηση «εις τους αιώνας των αιώνων»!

Άπειρο, Τραυλός