Μαγγελιανά Σύννεφα Λεκτικής Ενέργειας

Το 1935, κυκλοφόρησε στην Αργεντινή το βιβλίο που θα αποδεικνυόταν το δημοφιλέστερο απ' όλα όσα είχε ή έμελλε να εκδώσει ως το θάνατό του ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες: η "Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας" ("Historia universal de la infamia"), βασικός κορμός της οποίας ήταν επτά κείμενα, δημοσιευμένα στην εφημερίδα "Critica" μεταξύ 1933 και 1934, τα οποία πραγματεύονταν τον βίο και την πολιτεία επτά διαβόητων κακούργων της Ιστορίας.

Το 2004, ο Ουαλός συγγραφέας Ρις Χιουζ, αποφάσισε να... συμπληρώσει την πινακοθήκη του Μπόρχες, εν είδει κινηματογραφικού sequel, με άλλα επτά κακόφημα πορτρέτα και να τα εκδώσει υπό τον τίτλο "Νέα παγκόσμια ιστορία της ατιμίας" ("A New Universal History of Infamy"), συμπληρώνοντάς τα, κατά το καθαγιασμένο πρότυπο, με διηγήματα, παραβολές και παρωδίες με τον τρόπο του Μπόρχες.

Οικουμενική συνταγή για την Ιστορία τα Μαθηματικά και τη Λογική στην απύθμενη χύτρα του μεταμοντέρνου.

"Ο Χιουζ δίνει την εντύπωση πως είναι ευεπίφορος στη μετάλλαξη του έργου του, αφού κάτι ανάλογο έχει γίνει με την πορτογαλική μετάφραση-έκδοση δύο έργων του. Ισως αυτό να αποτελεί μέρος του παιχνιδιού του με τη λογοτεχνία, αλλά μάλλον αποκαλύπτει μια επιλογή θεωρητικής τάξεως: τη διαδικασία της συγκρότησης μιας μυθοπλασίας στη βάση ενός προϋπάρχοντος αφηγηματικού δεδομένου δεν την περιορίζει στο πλαίσιο των διακειμενικών σχέσεων ανάμεσα σε έργα που έχουν γραφεί από διαφορετικούς συγγραφείς, αλλά την επεκτείνει και σε ένα πλαίσιο σχέσεων που το έργο αναπτύσσει με αυτό το ίδιο - είτε μέσω της μετάφρασής του σε μια γλώσσα που αντιπροσωπεύει μια διαφορετική κουλτούρα από εκείνη του πρωτοτύπου είτε και μέσω μιας πιθανής επανέκδοσής του", enet.gr


ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΤΙΜΙΑΣ
Κύριος Συγγραφέας: ΧΙΟΥΖ ΡΙΣ- HUGHES RHYS Εκδοτικός Οίκος: ΠΟΛΙΣ
Έτος έκδοσης: 2007

O' Keeffe in a Painting

Georgia Totto O'Keeffe was born in Sun Prairie, Wisconsin on November 15, 1887, the second child and first daughter in a family that would eventually include two sons and five daughters.  Her parents were dairy farmers, but Georgia knew she was going to be an artist from early on.

Georgia graduated in 1905, and  continued her art studies at the School of the Art Institute of Chicago where she received top honors for her first year, but could not return for the second year, due to a serious bout with typhoid fever.  It wasn't until September 1907, that she was able to resume her studies, this time choosing New York's Art Student League, where she earned a scholarship for still life in the class of  William Merritt Chase.  During her time at the Art Student League, Georgia posed for classmate Eugene Speicher, who told her she might as well pose for him, as she would no doubt amount to nothing more than a teaching job at a girl's school. Despite the insulting remark, Georgia did pose for the portrait, and for many others by fellow students afterwards.  In the summer of 1908, on her  scholarship, she attended the Art Student League’s Outdoor School at Lake George, New York.

Georgia didn't return to the Art Student League in the fall.  She moved in with her aunt and uncle in Chicago, finding work as a commercial artist.  In 1912, Georgia was struck with Measles, and returns to Virginia to be with her family.  She later took a teaching job, replacing  Elizabeth Willis at the Chatham Episcopal Institute. The following summer, she resumed her studies, this time taking drawing classes at the University of Virginia, in Charlottesville.  That same year, Georgia heard of an available teaching position as drawing supervisor, in Amarillo, Texas, so she applied and was hired for the fall semester. 

She stayed in Texas until 1914, making frequent trips to Charlottesville to spend time with her family, and to continue teaching summer classes at the University of Virginia.  She later enrolled at Teachers College, Columbia University, where she stayed until she was offered a teaching position at Columbia College in South Carolina. She sends the drawings to a friend, Anita Pollitzer, who in turn takes them to Alfred Stieglitz's 291 gallery in Chicago.  Stieglitz is very impressed, and he decided to show the drawings without first consulting Georgia, which somewhat angered her, so she traveled to New York to have him take down the artwork, but following a brief confrontation, she agreed to let Stieglitz show her work, and thus began a relationship that was to result in her marrying the art curator and photographer.

Alfred Stieglitz was an important figure in the art world, He had studied engineering and photography in Berlin before returning to the U.S. to open the 291 gallery in 1902.  He is credited has having introduced America to the works of Rodin, Matisse, and Picasso.  For years, he fought to gain the acceptance of photography as an art form, publishing  "Camera Works" magazine.  It wasn't until 1917 that Stieglitz put on a solo showing of  Georgia O'Keeffe's watercolors at his 291 gallery, shortly afterwards, 291 closed, but Stieglitz was nonetheless satisfied.  In April, on her way back to Texas from a vacation in Colorado, she stopped by Santa Fe and found great inspiration in New Mexico’s vast skies and alien landscapes.

Stieglitz loved Georgia O'Keeffe, and had admiration for her talent. He more or less became her agent, selling her works to collectors at high prices, earning her the respect she deserved as a gifted artist.  Everybody wanted an O'Keeffe...  In 1923, Stieglitz held a major exhibit of Georgia O'Keeffe's work at the Anderson Galleries, over 100 paintings in various mediums were shown, in what was to be the first of many annual showings of her work.... She referred to landscape as "the faraway", and would travel its dusty roads in a Model A Ford, with the back seat removed so she could stop and set up her canvas to paint.

Commedia...in Art, in Life

La commedia dell'arte è nata in Italia nel XVI secolo e rimasta popolare sino al XVIII secolo. Non si trattava di un genere di rappresentazione teatrale, bensì di una diversa modalità di produzione degli spettacoli. Le rappresentazioni non erano basate su testi scritti ma dei canovacci detti anche scenari, i primi tempi erano tenute all'aperto con una scenografia fatta di pochi oggetti. Le compagnie erano composte da dieci persone: otto uomini e due donne. All'estero era conosciuta come "Commedia italiana".

La definizione di "arte", che significava "mestiere", veniva identificata anche con altri nomi: commedia all'improvviso, commedia a braccio o commedia degli Zanni.

La prima è la nascita dei teatri privati, specialmente a Venezia dove le famiglie nobili iniziano una politica di diffusione, all'interno della città, di nuovi spazi spettacolari dedicati alla recitazione di commedie e melodrammi a pagamento.

Per la prima volta le famiglie Tron e Michiel fecero costruire due "Stanze" per le commedie nella zona di San Cassiano, da cui i teatri presero il nome, che si trovava oltre Rialto, e per la prima volta (sicuramente dopo il 1581, com'è testimoniato da Francesco Sansovino, figlio dell'architetto Jacopo Sansovino[2]), i due teatri aprono anche al pubblico popolare, da sempre escluso dagli spettacoli eruditi, prodotti per i principi e le loro corti.

Sulla scia dei teatri di San Cassiano anche altre nobili famiglie veneziane si cimentarono nella costituzione di questa nuova industria, cosa che d'altra parte non stupisce visto la predisposizione mercantile ed imprenditoriale della città lagunare.

Anche i Vendramin e soprattutto la famiglia Grimani (che all'inizio del Settecento aveva monopolizzato l'intera, o quasi, industria degli spazi teatrali veneziani) fecero costruire altri teatri per le rappresentazioni dei comici dell'arte come il Teatro dei SS. Giovanni e Paolo nel sestiere periferico di Cannaregio, ma anche del San Moisè, del teatro San Luca e del Teatro Sant'Angelo costruiti sul Canal Grande, sintomo dell'importanza che i teatri a pagamento avevano acquistato all'inizio del Seicento non soltanto a Venezia.

La nascita dei teatri dette nuovo impulso all'arte dell'attore che da giocoliere di strada, saltatore di corda o buffone di corte che fosse cominciò a esibirsi in trame più complesse; per questo alcuni attori di strada cominciarono a strutturarsi in compagnie girovaghe: le "Fraternal Compagnie" dell'inizio si trasformarono in vere e proprie compagnie che partecipavano ai proventi di questa nuova industria.

In Italia, questo tipo di spettacolo sostituì tout court la commedia erudita del quattro-cinquecento, ma non soltanto questa: anche molte tragedie e pastorali, infatti, furono invase dalla presenza delle maschere.

Nel corso del XVII e XVIII secolo l'emigrazione dei comici in Francia divenne un fatto endemico. Dal teatro degli Italiani nacquero anche dei grandi attori che illumineranno l'arte del recitare in Francia alla fine del XVIII secolo. Fra gli esempi più importanti vi sono Madame de Clairon e Le Kain, e da questo deduciamo l'importanza che la commedia dell'arte ha avuto sul teatro francese. Che la commedia italiana fosse stata una specie di scuola teatrale è testimoniata dalla carriera di Molière, che apprese l'arte del recitare dallo Scaramouche Tiberio Fiorilli: fra le commedie del francese alcune conservano la struttura e i personaggi (gli zanni del Don Giovanni e del Borghese gentiluomo).

 

Iran's National Museum

National Museum of Iran, aging more than 70 years, containing 300,000 museum objects in an area more than 20,000 square meters, is not only the largest museum of History and Archaeology of the country, but ranks as one of the few most prestigious museums of the world in regard to grand volume, diversity and quality of its huge monuments. In the Iranian museum tradition it is considered Iran’s mother museum, aiming at preserving relics of the past to hand down to the next generations, enhancing better understanding among world peoples and nations, discovering and showing Iranian’s roles in shaping world culture and civilization and trying to enhance public knowledge

Persian Art Research
Iran, since long time ago, has been the cradle of science and art which led to appearance of various artistic schools in the history. This indicates that Iranians own creativity and value of Art. Therefore, to present this artistic school, even beyond the geographical borders, the history of Iran Art Department is under progress in National Museum of Iran.

The major goals of this research department include as follows:
-Presenting types of arts and crafts with their history
-Presenting the historic appearance and the reasons of variety of different artistic schools in Iran
- Explaining the reasons of dehiscence and degeneration of various artistic schools in Iran
-Indicating artistic specifications of each historic era
-Presenting and exhibiting works of various significant artistic styles in Iran
-Expressing artistic and cultural effects of various artistic schools on other artistic schools and on reverse.

Address : 30 Tir Ave, Emam Khomeini Ave, Tehran

Tel : 6-6702061

Email : info@nationalmuseumofiran.ir

Moreno's Museum in Patagonia

The Francisco P. Moreno Museum of Patagonia is a natural history and cultural anthropology museum located in the Civic Center of Bariloche, Argentina.

The museum was inaugurated on March 17, 1940, as part of the unveiling of the Bariloche Civic Center, which was commissioned by the national government as part of an effort to promote the then-remote Río Negro Province ski resort town. The museum, and its accompanying Domingo Sarmiento Public Library and Bariloche City Hall, were designed by Ernesto de Estrada. Built from polished green tuff, cypress and fitzroya, with slate roofing, the buildings are centered by a plaza put down entirely in flagstone pavers.

The majority of its collections were requisitioned from the National Parks Adeministration by the museum's first director, Enrique Artayeta. Named in honor of Argentine surveyor and academic Francisco Moreno, the institution was organized in the tradition of the La Plata Museum, whose 1888 establishment was owed in large measure to the renowned explorer.

Expanded and modernized during a 1992 restoration, the museum's collections are divided by a number of categorized halls:

Natural Sciences: a collection of fossils and geological findings.

Prehistory: informative dioramas and stratigraphy displays, as well as relics from stone age cultures in the area.

Aboriginal History: displays pertaining to the Mapuche, Selknam, Tehuelche and Yámana cultures, including implements used in astronomy.

Regional History: exhibits tracing Patagonian history from the early years of Spanish colonization of the Americas to the time of the Argentine War of Independence

The Conquest of the Desert: illustrating the tools, arms, and methods used by Argentine governments from Juan Manuel de Rosas' to Julio Roca's in their XIXth-century campaigns to displace native peoples, as well as those used by native caciques in their counteroffensives.

San Carlos de Bariloche: exhibits relating to local history, from the town's establishment in 1885, to its promotion by Public Works Minister Ezequiel Ramos Mexía after 1905 and its later development.

National Parks: documents, diagrams, and maps pertaining to the development of National parks in Argentina, among which Bariloche's Lake Nahuel Huapi was the first.

Francisco Moreno: an exhibit honoring the museum's namesake, the noted surveyor and academic who donated Lake Nahuel Huapi and its surroundings in 1903 to create the nation's first national park.

The museum also includes a hall for temporary exhibits, an auditorium, workshop, library and archives, as well as facilities for curators and researchers.

The Bariloche Civic Center, including the museum, was declared a National Historic Monument in 1987.

Esmeralda

Dans le Paris du XVe siècle, une jeune et superbe gitane appelée Esméralda danse sur la place de Grève et sur la place du Parvis-Notre-Dame à Paris. Sa beauté bouleverse l'archidiacre de Notre-Dame, Claude Frollo, qui tente de l'enlever avec l'aide de son sonneur de cloches, le malformé Quasimodo, qui est bossu, borgne, sourd et difforme. Esmeralda est sauvée par une escouade d'archers, commandée par le capitaine de la garde Phœbus de Châteaupers. Quand Esmeralda retrouve Phoebus plusieurs jours plus tard, elle lui laisse voir l'amour qu'il lui a inspiré. Certes, Phoebus est fiancé à la jeune Fleur-de-Lys, mais il est également séduit par la gitane, et est de plus un homme très volage. Il lui donne rendez-vous dans une maison borgne, mais au moment où il va parvenir à ses fins, Frollo survient et le poignarde.

Accusée de meurtre, la belle Esmeralda ne veut pourtant pas, pour échapper à la mort, accepter de se donner à Frollo. Quand on l'amène devant la cathédrale pour subir sa peine, Quasimodo – qui l'aime aussi – s'empare d'elle et la traîne dans l'église, où le droit d'asile la met à l'abri. Là, il veille sur elle, jaloux et farouche, espérant peut-être la séduire, mais sans succès.

Cependant, les truands avec lesquels vivait Esméralda viennent pour la délivrer. Jehan Frollo, écolier dissipé et jeune frère de l'archidiacre, est présent. Il se fait par la suite tuer dans le tumulte. Frollo profite du désordre qui règne sur le parvis de Notre-Dame pour emmener Esmeralda avec lui hors de la cathédrale, accompagné du philosophe Pierre Gringoire. Frollo, toujours ardent d'amour pour la gitane, essaie de la convaincre : il peut l'aider à s'échapper et ainsi la sauver de la mort si elle accepte de l'aimer. Mais Esméralda refuse. Furieux, il la livre aux griffes de la vieille recluse du Trou-aux-rats, en attendant de l'arrivée en force de la Justice. Mais au lieu de cela, la recluse reconnaît en l'Egyptienne sa propre fille, Agnès, volée par des gitans quinze ans auparavant. Elle ne peut cependant en profiter, car les sergents de ville la retrouvent, et la traînent à nouveau au gibet.

Du haut de Notre-Dame, Quasimodo et Frollo assistent à l'exécution, par pendaison, d'Esméralda. Quasimodo, furieux, désespéré, précipite le prêtre du haut de la tour, et va lui-même se laisser mourir dans la cave de Montfaucon, tenant embrassé le cadavre d'Esméralda, enfin uni à lui pour l'éternité.

Ματιές Αντιύλης...

Οι επιστήμονες είχαν ως τώρα ρίξει φευγαλέες ματιές στην αντιύλη, αυτή τη φορά όμως κατάφεραν να παγιδέψουν και να αποθηκεύσουν σε μια μαγνητική «παγίδα» αντι-άτομα υδρογόνου για 16 ολόκληρα λεπτά, χρονικό διάστημα ρεκόρ. Το επίτευγμα ανοίγει το δρόμο για να ριχτεί επιτέλους φως στα μυστήρια της αντιύλης.

Τα σωματίδια της ύλης και τα αντι-σωματίδια της αντιύλης είναι ταυτόσημα, εκτός από το γεγονός ότι έχουν αντίθετα ηλεκτρικά φορτία, για αυτό αλληλοεξουδετερώνονται, όποτε συγκρούονται, δημιουργώντας ακτινοβολία και ενέργεια.

Αν π.χ. ένα κιλό ύλης «συναντηθεί» με ένα κιλό αντιύλης, τότε θα δημιουργηθεί μια τεράστια έκρηξη ισοδύναμης ισχύος 43 μεγατόνων ΤΝΤ, περίπου 3.000 φορές πιο ισχυρή από την ατομική βόμβα που κατέστρεψε την Χιροσίμα. Για αυτό το λόγο, άλλωστε, στην επιστημονική φαντασία αφθονούν τα όπλα αντιύλης.

Τη στιγμή του αρχικού «Μπιγκ Μπανγκ» του σύμπαντος, πριν από περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια, εκτιμάται ότι οι δύο μορφές της ύλης υπήρχαν σε οριακά ίσες ποσότητες. Αν αυτή η ισορροπία είχε διατηρηθεί, τότε το ορατό σύμπαν δεν θα είχε υπάρξει (ούτε εμείς).

Για άγνωστους λόγους, η Φύση έγειρε ελαφρώς τη ζυγαριά υπέρ της συμβατικής ύλης (υπήρχαν δηλαδή πιθανώς εξαρχής ελάχιστα περισσότερα άτομα ύλης σε σχέση με τα άτομα αντιύλης), με αποτέλεσμα αφενός να γεννηθούν τα πάντα γύρω μας και αφετέρου το μισό σύμπαν να εξαφανιστεί στην πορεία και η αντιύλη να είναι πλέον σπάνια σήμερα. Αυτή η ασυμμετρία ύλης-αντιύλης και η αιτία της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της σύγχρονης Φυσικής.

Οι ερευνητές της διεθνούς επιστημονικής ομάδας Alpha του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) κατάφεραν, όπως ανακοίνωσαν, για πρώτη φορά να παγιδέψουν 309 άτομα αντιύλης -συγκεκριμένα αντι-υδρογόνου- για 1.000 δευτερόλεπτα (λίγο περισσότερα από 16 λεπτά), διάστημα αρκετό για να αρχίσουν την μελέτη τους.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Τζέφρι Χανγκστ του πανεπιστημίου ʼαρχους της Δανίας, χρησιμοποίησαν τον επιταχυντή υψηλής ενέργειας του CERN για να δημιουργήσουν τα άτομα αντι-υδρογόνου και στη συνέχεια τα έψυξαν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.

Ο στόχος είναι πλέον να χρησιμοποιήσουν λέιζερ και φασματοσκοπία μικροκυμάτων για να συγκρίνουν τα παγωμένα και ακινητοποιημένα στην μαγνητική «παγίδα» αντι-άτομα με τα συμβατικά άτομα υδρογόνου. Κάθε αντι-άτομο υδρογόνου αποτελείται όχι από ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο, αλλά από ένα αντιπρωτόνιο και ένα ποζιτρόνιο (το αντίθετο του ηλεκτρονίου).

Η ίδια ερευνητική ομάδα είχε κατορθώσει πέρυσι το Νοέμβριο, για πρώτη πάλι φορά στον κόσμο, να παγιδέψει 38 άτομα αντι-υδρογόνου επί 172 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Τώρα πέτυχε να αυξήσει κατά 5.000 περίπου φορές το χρονικό διάστημα «παγίδευσης» των αντι-ατόμων, καθιστώντας εφικτή την πραγματοποίηση των πρώτων μετρήσεων και πειραμάτων πάνω στην αντιύλη. Είναι η πρώτη φορά ουσιαστικά που οποιοσδήποτε επιστήμων αποπειράται να ρίξει φως στη δομή της αντιύλης. Τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται έως το τέλος του 2011 ή το 2012.

Η ύπαρξη της αντιύλης προτάθηκε για πρώτη φορά από τον διάσημο βρετανό φυσικό Πολ Ντιράκ το 1930, στην προσπάθειά του να συμβιβάσει την κβαντομηχανική με τη θεωρία σχετικότητας και βαρύτητας του Αϊνστάιν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Einstein στους Στρόβιλους του Μόλδοβα

Ο μεγάλος φυσικός, που σύμφωνα με το περιοδικό TIME αναδείχτηκε ο άνθρωπος του 20ου αιώνα,  δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για το επάγγελμα του μηχανικού. Είχε πει ότι  του άρεσε να σκέφτεται μόνο για τη χαρά της σκέψης και θεωρούσε το επάγγελμα του μηχανικού βαρετό. Παρ’ όλα αυτά μερικές φάσεις της ζωής του επηρεάστηκαν θετικά και αρνητικά  από τη θέση του αυτή. 

-Υπάρχει  πυκνό μυστήριο για το πώς ο Einstein συνέλαβε την ιδέα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας η οποία δημοσιεύτηκε στο γερμανικό περιοδικό Annalen der Physik το 1905 με τον περίεργο τίτλο  Zur Elektrodynamik bewegter Koerper (η ηλεκτροδυναμική των κινουμένων σωμάτων). Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις στη βιβλιογραφία  ότι καθοριστικό ρόλο στη σύλληψη της θεωρίας έπαιξε ένας γερμανός πολιτικός μηχανικός που ονομαζόταν  August Foeppl (Αύγουστος Φέπλ).

Ο Foeppl γεννήθηκε το 1854 σε ένα χωριό του κρατιδίου της Έσσης και πέθανε το 1924 στο Μόναχο.  Σπούδασε δομοστατικός μηχανικός στα πολυτεχνεία του  Ντάρμστατ, της Στουτγάρδης και της Καρλσρούης.  Μετά την απόκτηση του διπλώματος  εργάστηκε στην κατασκευή γεφυρών και από το 1877 μέχρι το 1892 δίδαξε στο πολυτεχνείο της Λειψίας. Από το 1894 μέχρι το θάνατό του υπηρέτησε ως καθηγητής της μηχανικής στο πολυτεχνείο του Μονάχου. Ο Foeppl ήταν εξαίρετος δάσκαλος και συνέγραψε περίπου 15 βιβλία με αντικείμενα τη μηχανική του στερεού σώματος, τη στατική και δυναμική  των κατασκευών, τις ξύλινες κατασκευές, την αντοχή των υλικών και τη θεωρία ελαστικότητας. Το βιβλίο του με τίτλο  Vorlesungen uber technische Mechanik πραγματοποίησε πολλές εκδόσεις και ήταν κλασσικό για την εποχή του. Η μεταλλική στέγη της δημοτικής αγοράς της Λειψίας είναι δικό του έργο.

Αναρωτιέται όμως  κανείς τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη θεωρία της σχετικότητας του Einstein. Η απάντηση είναι η εξής.  Ενώ ο Foeppl σε όλη του τη ζωή ασχολούνταν με την μηχανική του στερεού σώματος, ξαφνικά το 1894 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο  Einfuhrung in die Maxwellsche Theorie der Elektrizitaet (εισαγωγή στη θεωρία του Maxwell για τον ηλεκτρισμό) που εκδόθηκε από τον οίκο Teubner στη Λειψία.   Στο πέμπτο κεφάλαιο εξέθετε τη βαθιά διαχωριστική γραμμή που διέτρεχε τη φυσική της εποχής και προκαλούσε τους φυσικούς να επανεξετάσουν την άποψή τους σχετικά με το χώρο και την έννοια του αιθέρα η οποία οδηγούσε σε αδιέξοδα. Το βιβλίο διαβάστηκε με πάθος από τους φοιτητές που προσπαθούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση στον κόσμο του Maxwell. Είναι σίγουρο ότι ο Einstein διάβασε το βιβλίο. Άλλωστε, ο καλύτερός του φίλος ο Besso, θυμόταν ότι είχε προτείνει στον Einstein να το μελετήσει. Πρέπει πάντως να σημειωθεί εδώ ότι στην παραπάνω αναφερθείσα εργασία του 1905  ο Einstein δεν έκανε καμία αναφορά σε προηγούμενους ερευνητές. 

-Στις αρχές του 20ου αιώνα δεν είχε απαντηθεί πλήρως το κλασσικό ερώτημα της αεροδυναμικής που έχει σχέση με την προέλευση της δύναμης που κρατάει τα αεροσκάφη   στον αέρα και δεν πέφτουν. Το 1916 ο Einstein έδωσε  μια διάλεξη στην ένωση γερμανών φυσικών με θέμα την αεροδυναμική της πτήσης με στόχο να δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό. Η ερμηνεία του βασίστηκε στη γνωστή αρχή του Daniell Bernoulli σύμφωνα με την οποία όταν η ταχύτητα ενός ρευστού αυξάνεται  η πίεση του ελαττώνεται και αντίστροφα. Οι πτέρυγες των αεροσκαφών είναι συνήθως περισσότερο καμπυλωμένες στην πάνω πλευρά από ότι στην κάτω. Η καμπύλωση αυτή αναγκάζει τον αέρα να κινείται ταχύτερα στην πάνω πλευρά από ότι στην κάτω και  έτσι δημιουργείται μια διαφορά πίεσης με κατεύθυνση προς τα  πάνω. Μετά την ερμηνεία αυτή, ο Einstein  συμπέρανε  ότι μια μεγαλύτερη καμπύλωση της πάνω πλευράς θα προκαλούσε μεγαλύτερη ανωστική δύναμη στο αεροσκάφος και αυτό βεβαίως θα ήταν προς όφελος της πτήσης.  Ενθουσιασμένος σχεδίασε μια νέα πτέρυγα με σημαντική καμπύλωση στην πάνω πλευρά (έμοιαζε με ράχη γάτας) και έστειλε την πρότασή του στην  αεροπορική εταιρεία Luftverkehrsgesellshaft. Η πτέρυγα δοκιμάστηκε στην αεροσήραγγα του Γκέτινγκεν καθώς και σε πραγματική πτήση και απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα κατά τις δυο δοκιμαστικές πτήσεις κινδύνεψε η ζωή των πιλότων. Αργότερα ο Einstein παραδέχτηκε ότι είχε ντραπεί πολύ για την απερισκεψία του και δήλωσε « αυτά παθαίνει όποιος σκέφτεται πολύ αλλά  διαβάζει λίγο». Η αποτυχία οφείλεται στο γεγονός ότι η δημιουργία της ανωστικής δύναμης είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο που  δεν μπορεί να ερμηνευτεί   με την εφαρμογή της αρχής του  Bernoulli. Η ανωστική δύναμη οφείλεται μόνο κατά ένα μικρό μέρος στον μηχανισμό του Bernoulli. Μια πλήρης ερμηνεία του φαινομένου απαιτεί  την εφαρμογή των νόμων του Νεύτωνα λαμβάνοντας υπ’ όψιν  την ισχύ της μηχανής, τη γωνία προσβολής,  το ιξώδες του αέρα  και το φαινόμενο Coanda.   

-Ο Einstein είχε δυο γιους τον Hans Albert  και τον Eduard (Tete).  Ο Eduard  γεννήθηκε το 1910 στη Ζυρίχη.   Σ’ όλη του τη ζωή αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα  και μπαινόβγαινε σε ψυχιατρική κλινική της Ζυρίχης όπου πέθανε το 1965. Ο Hans Albert  γεννήθηκε στη Βέρνη το 1904. Ήταν πολύ καλός μαθητής και από μικρός ήθελε να γίνει πολιτικός μηχανικός παρά τις συνεχείς αντιρρήσεις του πατέρα του. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός  στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης (Eidgenoessische Technische Hochschule, ETH) από το 1922 μέχρι το 1927.  Στη συνέχεια εργάστηκε σε  έργα σιδηρών κατασκευών στην πόλη Ντόρτμουντ της Γερμανίας. Από το 1931 μέχρι το 1938 ήταν βοηθός στην έδρα υδραυλικών έργων του πολυτεχνείου της Ζυρίχης. Το 1938 μετακόμισε στις ΗΠΑ όπως είχε κάνει και ο πατέρας του το 1933.  Στην αρχή εργάστηκε στο σταθμό γεωργικών ερευνών (Agricultural Experiment Station) στη Βόρεια Καρολίνα και στη συνέχεια, μέχρι το 1947, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (CALTECH). Από το 1947 μέχρι το 1971 υπηρέτησε ως καθηγητής της υδραυλικής στο πολυτεχνείο του Μπέρκλευ. Έγινε διάσημος  για τις έρευνές στην υδραυλική των ποταμών. Έτσι έγινε πραγματικότητα το όνειρό του που ξεκίνησε από την Πράγα το 1912, όταν περνούσε πολλές ώρες κοιτάζοντας μαγεμένος τους στροβίλους του ποταμού Μολδάβα που διασχίζει την πόλη (την περίοδο 1911-1912 ο Albert Einstein διετέλεσε καθηγητής στο γερμανικό πανεπιστήμιο της Πράγας). Ο Hans Albert  πέθανε τον Ιούλιο του 1973. Το 1989 η ένωση πολιτικών μηχανικών των ΗΠΑ (ASCE) καθιέρωσε βραβείο στη μνήμη του (Hans Albert Einstein Award).

D.U.Th Science Portal
http://science.duth.gr/
Πολυτεχνείο Ξάνθης

National Library of South Africa

The National Library of South Africa is a custodian and provider of the nation's key knowledge resources. We are mandated by the National Library of South Africa Act to collect and preserve published documents and make them accessible. We ensure that knowledge is not lost to posterity and that information is available for research.

The National Library's collections contain a wealth of information, and include rare manuscripts, books published in South Africa, periodicals, government publications, official foreign publications, maps, technical reports, Africana and newspapers. Many of these are available on CD or microfilm, in digital format or accessible online.

Centre for the Book

The Centre for the Book is the unit of the National Library of South Africa. Its mission is to promote a South African culture of reading, writing and publishing in all local languages, and easy access to books for all South Africans.

The Centre advocates through its programmes the importance of reading for the nation and is involved in coordinating, promoting and encouraging book related activities in South Africa in all local languages. The Centre also coordinates various events and functions such as poetry readings, conferences, book launches, writing groups and writing workshops for teachers, youth and children.

The Centre for the Book website, the Small Publisher’s Blog, the Writer’s Network Blog and E-groups and newsgroups provide daily sites for gathering and dissemination of information on books, reading, writing, publishing, libraries, book-selling and related issues.

The Centre for the Book also provides venue hiring services. There are three venues available for hire, the main hall which can accommodate 190 people seated (cinema style), 300 standing and 120 (gala dinner). The Committee Room which can accommodate 80 people seated (cinema style), 120 standing for cocktail and 40 workshop style. There is also a Studio which can accommodate 90 people seated (cinema style) and 60 workshop style.

For all your booking needs please call our receptionist during office hours at these numbers:  021-423 2669 or e-mail us at cbreception@nlsa.ac.za

Λοξοδρομικές Σπείρες...Άπειρο

Αν δεν υπήρχαν τα Άνθη Κερασιάς σε αυτόν τον κόσμο, πόσο Ατάραχες θα ήταν οι Καρδιές μας την Άνοιξη!

Σε ένα άπειρο Σύμπαν μπορεί να συμβεί οτιδήποτε;  Πόσα άτομα φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο "Το άπειρο", του γερμανού μαθηματικού Νταβίντ Χίλμπερτ;

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι με πρώτο τον Ζήνωνα αναμετρήθηκαν με τα παράδοξα του απείρου σε πολλά μέτωπα. Οι σύγχρονοι φιλόσοφοι, όμως, τι λένε;

Το άπειρο απασχόλησε έντονα τους μαθηματικούς. Το θέμα ήταν σοβαρό και αποδείχτηκε ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα που κλήθηκαν ποτέ να αντιμετωπίσουν. Πάνε μόλις 70 χρόνια από τότε που η μαθηματική κοινότητα διχάστηκε γύρω από την ερμηνεία του απείρου, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει στους κόλπους της μια σκληρή εμφύλια διαμάχη. Πολλοί έχασαν την καριέρα τους· άλλοι έχασαν τη ζωή τους· κάποιοι έχασαν την ελευθερία τους και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έχασαν το μυαλό τους.

«...ένα θέμα άπειρης γοητείας, ένας μαθηματικός απαράμιλλης συγγραφικής ικανότητας, ένα βιβλίο απείρου κάλλους. Διαβάζεται πιο ευχάριστα κι απ' το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα.»

Good Book Guide

Οι λέξεις άπειρο και απέραντο είναι συνώνυμες. Κι όμως υπάρχουν πεπερασμένα πράγματα -η επιφάνεια μιας μπάλας-, που δεν έχουν τέλος. Μια μύγα θα μπορούσε να περπατά αιώνια σε μια τέτοια επιφάνεια χωρίς να συναντήσει την άκρη της.

Η παράξενη έννοια του απείρου ανέκαθεν προκαλούσε τη σκέψη. Από την αρχαιότητα ώς τις ημέρες μας, συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν «πολλών ειδών» άπειρα, και ότι ο καθένας μπορεί κάλλιστα να πιστεύει σε ένα είδος και να απορρίπτει ένα άλλο. Ένας παραγνωρισμένος μαθηματικός, προικισμένος καλλιτέχνης και σπάνια μεγαλοφυία ήθελε να δείξει ότι η ύπαρξη του Θεού αποδεικνύεται και με μαθηματικό τρόπο, πέθανε ολομόναχος σε ένα σανατόριο, αφού υπέφερε χρόνια από τους συναδέλφους του και την κατάθλιψη. Εκτός από τη συγκινητική ιστορία του Κάντορ, το άπειρο κρύβει μέσα του άπειρα ζητήματα στο μεταίχμιο φιλοσοφίας και μαθηματικών, και υπόσχεται τροφή στη νόηση «εις τους αιώνας των αιώνων»!

Άπειρο, Τραυλός

Το Κόκκινο και το Μαύρο

Επιτομή του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, που σφράγισε όχι μόνο τη γαλλική αλλά την παγκόσμια λογοτεχνία.

Ο Zυλιέν Σορέλ, γιος ξυλουργού απ' το Βεριέρ, ευαίσθητος όσο και φιλόδοξος, γεμάτος θαυμασμό για τα ιδεώδη του Ναπολέοντα, θέτει στόχο του να ξεφύγει από τα δεσμά της φτωχής του καταγωγής και να κατακτήσει την καταξίωση και τον πλούτο στην παρακμιακή γαλλική κοινωνία της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων. Ευφυής και φιλόδοξος, ιδεαλιστής και μέγας υποκριτής, φύση επαναστατική και στυγνός οπορτουνιστής, θα χτίσει τη θριαμβευτική του καριέρα εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τον κώδικα της κοινωνικής υποκρισίας, ώστε από την ταπεινή επαρχιακή Βεριέρ να βρεθεί στα σαλόνια του Παρισιού, κατακτώντας την καρδιά της όμορφης και ευγενικής κυρίας Ντε Ρενάλ, συζύγου του πρώτου εργοδότη του, και ύστερα της αριστοκρατικής και αλαζονικής Ματθίλδης.

Όσο όμως μετεωρική είναι η άνοδός του τόσο απότομη και σκληρή θα είναι η πτώση του. Ο άνεμος της Ιστορίας που πνέει στο έργο, η γοργή ροή της αφήγησης, η ψυχολογική εμβάθυνση στους εμβληματικούς χαρακτήρες, που πλάθονται σαν πρόσωπα με σάρκα και οστά, η σύνδεση των ηρώων με τον κοινωνικό τους περίγυρο, η ζωντανή απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου σε όλες τις πτυχές του, καθιστούν το Κόκκινο και το Μαύρο μια ανεπανάληπτη αναγνωστική εμπειρία αλλά και ένα μέσο μύησης στη μεγάλη τέχνη του μυθιστορήματος. Για τον Σταντάλ, το κόκκινο αντιπροσωπεύει τα στρατεύματα του Ναπολέοντα και το μαύρο την Εκκλησία.

Un roman psychologique[modifier]Selon Nietzsche, Stendhal est « le dernier des grands psychologues français ».

«  Stendhal, l'un des « hasards » les plus beaux de ma vie – car tout ce qui fait époque en moi m'a été donné d'aventure et non sur recommandation, – Stendhal possède des mérites inestimables la double vue psychologique, un sens du fait qui rappelle la proximité du plus grand des réalistes (ex ungue Napaleonem « par la mâchoire (on reconnaît) Napoléon »), enfin, et ce n'est pas la moindre de ses gloires, un athéisme sincère qu'on rencontre rarement en France, pour ne pas dire presque jamais (...) Peut-être suis-je même jaloux de Stendhal. Il m'a volé le meilleur mot que mon athéisme eût pu trouver : « La seule excuse de Dieu c'est de ne pas exister.»[4],[5] »

Dans Le Rouge et le Noir, Julien Sorel fait l'objet d'une étude approfondie. Ambition, amour, passé, tout est analysé. Le lecteur suit avec un intérêt croissant les méandres de sa pensée, qui conditionnent ses actions. Mathilde de la Mole et Madame de Rênal ne sont pas en reste. Leur amour pour Julien, égal l'un à l'autre, sont mis en perspective. Tout le monde est mis à nu sous la plume de Stendhal...

Ο Λαβύρινθος της Χάλκης

Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι τουρκικές αρχές απαγόρευσαν τη λειτουργία του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη. Την πορεία της υπόθεσης της Θεολογικής Σχολής από το 1923 μέχρι τις ημέρες μας πραγματεύεται το βιβλίο «Ο λαβύρινθος της Χάλκης - Η περιπέτεια της Θεολογικής Σχολής» του συγγραφέα-δημοσιογράφου Αρη Αμπατζή, που κυκλοφόρησε ως ατομική έκδοση.

Το βιβλίο περιλαμβάνει σε τρία κεφάλαια την πορεία της Σχολής από το 1923 μέχρι το 2011. Η προσπάθεια των τουρκικών αρχών για απαλλοτρίωση της Σχολής στη δεκαετία του 30, η διαδικασία που είχε ως αποτέλεσμα την έγκριση του Κανονισμού Λειτουργίας το 1951, οι εξελίξεις γύρω από το κλείσιμό της το 1971 και η περιπέτεια που συνεχίζεται.

Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο της ιστορίας της Θεολογικής Σχολής. Στο Παράρτημα του βιβλίου περιλαμβάνονται σπάνια κείμενα και έγγραφα σχετικά με τη Σχολή.

«Η Τουρκία ως επίσημη ιδεολογία και κρατικό σύστημα ποτέ δεν είδε το θέμα των θρησκευτικών και άλλων ελευθεριών των εθνοτικώς μη Τούρκων και θρησκευτικώς μη σουνιτών μουσουλμάνων πολιτών της, ως μέρος του συνόλου που λέγεται Τουρκία. Με αποτέλεσμα να κρίνει και να αντιμετωπίζει τη λατρεία, την εκπαίδευση και άλλα ιδιαίτερα ζητήματα των μη μουσουλμάνων, σαν να πρόκειται για υποθέσεις τουρκογενών σουνιτών».

Ο Αρης Αμπατζής έχει γράψει και άλλα βιβλία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις όπως τα : «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις 2001» και «Ελληνοτουρκικές σχέσεις 2002» (εκδόσεις Κούριερ), «Μαρμαρωμένη Ρωμιοσύνη -Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης (εκδόσεις Λιβάνη), «Islam light -Ο πολιτικός αναχρονισμός στην Τουρκία» (εκδόσεις Θαλλός), «Ποια Τουρκία» (εκδόσεις Πολύτροπον).

Πληροφορίες: «Ο λαβύρινθος της Χάλκης - Η περιπέτεια της Θεολογικής Σχολής» του Αρη Αμπατζή. Κεντρική διάθεση: Αθ.Χριστάκης ΑΕ, Ιπποκράτους 10-12 Αθήνα, τηλ. 210 3607876.

Ήρωες, Δράκοι, Πολλαπλοί Κόσμοι, Χίλμπερτ, Κουνέλια...

Τα Κουνέλια του Σρέντινγκερ

Στην προσπάθεια ερμηνείας των γεγονότων που πραγματώνονται στο χώρο που ζούμε πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα όρια της λογικής, στις παρυφές της επιστήμης. Και η μετάβαση από τη φυσική στη μεταφυσική είναι επικίνδυνη.

Ζώντας τοπικά και ερμηνεύοντας παγκόσμια οι επιστήμονες συχνά πυκνά αναδεικνύουν θεωρίες και ερμηνείας που θα μπορούσαν να υπερβούν την κοινή λογική, τα γεγονότα που ζούμε και αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Η παρουσία παράλληλων κόσμων, αυτά που ζούμε και εκείνο που συμβαίνει αλλά ενδεχομένως δεν μπορούμε να είμαστε μέρος του αποτελεί μία οπτική ματιά που υπερβαίνει τις έως τώρα αναζητήσεις μας.

Με κυρίαρχο ερμηνευτικό σχήμα την Κβαντική Θεωρία ο συγγραφέας του βιβλίου κατορθώνει να μας ξεναγήσει στη μαγεία των παράλληλων κόσμων ώστε να ερμηνεύσει την φαινομενική παραδοξότητα ορισμένων παρατηρήσεων. Ο παράξενος χώρος Χίλμπερτ όπου όλα μπορούν να συμβούν, με άπειρες διαστάσεις οι οποίες καταρρέουν τη στιγμή που όλα αποκτούν υπόσταση δεν μπορεί εύκολα να οπτικοποιηθεί αλλά ο συγγραφέας κατορθώνει να τον αναπαραστήσει με ζωντανά και χρήσιμα παραδείγματα. Αυτά που ενδεχομένως κρύβουν ταχυδακτυλουργικές δεξιότητες θα μπορούσαν απλά να είναι μία άλλη εφαρμογή της κβαντικής θεωρίας.

For the better part of a century, attempts to explain what was really going on in the quantum world seemed doomed to failure. But recent technological advances have made the question both practical and urgent. A brilliantly imaginative group of physicists at Oxford University have risen to the challenge. This is their story. At long last, there is a sensible way to think about quantum mechanics. The new view abolishes the need to believe in randomness, long-range spooky forces, or conscious observers with mysterious powers to collapse cats into a state of life or death. But the new understanding comes at a price. We must accept that we live in a multi verse wherein countless versions of reality unfold side-by-side.....

Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα

In China, you know, the emperor is a Chinese, and all those about him are Chinamen also.

The story I am going to tell you happened a great many years ago, so it is well to hear it now before it is forgotten. The emperor’s palace was the most beautiful in the world. It was built entirely of porcelain, and very costly, but so delicate and brittle that whoever touched it was obliged to be careful. In the garden could be seen the most singular flowers, with pretty silver bells tied to them, which tinkled so that every one who passed could not help noticing the flowers. Indeed, everything in the emperor’s garden was remarkable, and it extended so far that the gardener himself did not know where it ended.

Those who travelled beyond its limits knew that there was a noble forest, with lofty trees, sloping down to the deep blue sea, and the great ships sailed under the shadow of its branches. In one of these trees lived a nightingale, who sang so beautifully that even the poor fishermen, who had so many other things to do, would stop and listen. Sometimes, when they went at night to spread their nets, they would hear her sing, and say, “Oh, is not that beautiful?” But when they returned to their fishing, they forgot the bird until the next night. Then they would hear it again, and exclaim “Oh, how beautiful is the nightingale’s song!”

Travellers from every country in the world came to the city of the emperor, which they admired very much, as well as the palace and gardens; but when they heard the nightingale, they all declared it to be the best of all. And the travellers, on their return home, related what they had seen; and learned men wrote books, containing descriptions of the town, the palace, and the gardens; but they did not forget the nightingale, which was really the greatest wonder. And those who could write poetry composed beautiful verses about the nightingale, who lived in a forest near the deep sea. The books travelled all over the world, and some of them came into the hands of the emperor; and he sat in his golden chair, and, as he read, he nodded his approval every moment, for it pleased him to find such a beautiful description of his city, his palace, and his gardens. But when he came to the words, “the nightingale is the most beautiful of all,” he exclaimed, “What is this? I know nothing of any nightingale. Is there such a bird in my empire? and even in my garden? I have never heard of it. Something, it appears, may be learnt from books.”

Then he called one of his lords-in-waiting, who was so high-bred, that when any in an inferior rank to himself spoke to him, or asked him a question, he would answer, “Pooh,” which means nothing.

“There is a very wonderful bird mentioned here, called a nightingale,” said the emperor; “they say it is the best thing in my large kingdom. Why have I not been told of it?”

“I have never heard the name,” replied the cavalier; “she has not been presented at court.”

“It is my pleasure that she shall appear this evening.” said the emperor; “the whole world knows what I possess better than I do myself.”

“I have never heard of her,” said the cavalier; “yet I will endeavor to find her.”

But where was the nightingale to be found? The nobleman went up stairs and down, through halls and passages; yet none of those whom he met had heard of the bird. So he returned to the emperor, and said that it must be a fable, invented by those who had written the book. “Your imperial majesty,” said he, “cannot believe everything contained in books; sometimes they are only fiction, or what is called the black art.”

“But the book in which I have read this account,” said the emperor, “was sent to me by the great and mighty emperor of Japan, and therefore it cannot contain a falsehood. I will hear the nightingale, she must be here this evening; she has my highest favor; and if she does not come, the whole court shall be trampled upon after supper is ended.”

“Tsing-pe!” cried the lord-in-waiting, and again he ran up and down stairs, through all the halls and corridors; and half the court ran with him, for they did not like the idea of being trampled upon. There was a great inquiry about this wonderful nightingale, whom all the world knew, but who was unknown to the court. 

At last they met with a poor little girl in the kitchen, who said, Oh, yes, I know the nightingale quite well; indeed, she can sing. Every evening I have permission to take home to my poor sick mother the scraps from the table; she lives down by the sea-shore, and as I come back I feel tired, and I sit down in the wood to rest, and listen to the nightingale’s song. Then the tears come into my eyes....

Οι Άραβες των Βάλτων

Ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη υπήρξε κάποτε μια κοινότητα Αράβων που δεν είχε όμοιά της. Οι Άραβες των Βάλτων. Ζούσαν σε μεγάλες θολωτές καλύβες φτιαγμένες από τα βούρλα των ποταμών και μετακινούνταν με πιρόγες ανάμεσα στα φτενές λωρίδες γης που μόλις πρόβαλλαν από τα νερά. Επρόκειτο για μία από τις πιο αρχαίες κοινότητες της Μεσοποταμίας, αξιοπρεπής και στεγνή, που λίγοι Δυτικοί την είχαν επισκεφτεί και πρώτος τη μνημόνευσε στο κλασικό του έργο «The Marsh Arabs» ο Ουίλφρεντ Θέσιγκερ. Ταξίδεψε εκεί και έζησε μαζί τους για μεγάλο διάστημα -το βιβλίο του είναι ένα πεζό, πλην συγκροτημένο ποίημα, με πυκνές εθνολογικές παρατηρήσεις, διαποτισμένο από το πνεύμα του εξερευνητή.

Από το βιβλίο...

Εζησα στους Βάλτους του Νότιου Ιράκ από το τέλος του 1951 ώς τον Ιούνιο του 1958, μερικές χρονιές επτά μήνες χωρίς διακοπή. Το 1957 ήταν η μόνη χρονιά που δεν πήγα καθόλου. Μολονότι ήμουν συνεχώς σε κίνηση, τούτο δεν είναι ένα τυπικό ταξιδιωτικό βιβλίο, διότι η περιοχή στην οποία ταξίδευα ήταν υπό περιορισμό. Ούτε φιλοδοξεί να είναι μια λεπτομερής μελέτη των φυλών των Βάλτων μεταξύ των οποίων έζησα, διότι δεν είμαι ανθρωπολόγος ούτε καν ειδικός σε οτιδήποτε. Εζησα αυτά τα χρόνια στους Βάλτους διότι μου άρεσε να είμαι εκεί. Εζησα με τους ανθρώπους των Βάλτων σαν ένας από αυτούς, και αναπόφευκτα με τα χρόνια οικειώθηκα τους τρόπους τους. Με τις αναμνήσεις μου, και τη βοήθεια των ημερολογίων μου, προσπάθησα να δώσω μιαν εικόνα των Βάλτων και των ανθρώπων που ζουν εκεί. Πρόσφατες πολιτικές αναταραχές στο Ιράκ είχαν σαν συνέπεια να αποκλειστεί η περιοχή για τους επισκέπτες. Είναι πιθανόν σε λίγο καιρό οι Βάλτοι να αποξηρανθούν· όταν θα γίνει αυτό, ένας τρόπος ζωής που έχει ιστορία χιλιάδων ετών θα εξαφανιστεί.

Οι Βάλτοι καλύπτουν έξι χιλιάδες περίπου τετραγωνικά μίλια στην περιοχή γύρω από την Κούρνα, εκεί που ενώνονται ο Τίγρης με τον Ευφράτη πάνω από την Μπάσρα για να σχηματίσουν το Σατ αλ Αραμπ. Αποτελούνται από μόνιμα έλη όπου το κάσαμπ (Φραγμίτης ο κοινός, κοινώς αγριοκάλαμο) είναι η επικρατούσα βλάστηση· εποχικά έλη, που ξεραίνονται το φθινόπωρο και τον χειμώνα και το μεγαλύτερο μέρος τους καλύπτεται από ψαθί (Τύφη η στενόφυλος)· και προσωρινά έλη, τα οποία γεμίζουν μόνο κατά τη διάρκεια των πλημμυρών κι ύστερα θρασομανάνε με βούτομα (Σκίρπος ο λιμναίος). Η περιοχή αυτή μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε τρία μέρη: στους Ανατολικούς Βάλτους, ανατολικά του Τίγρη· στους Κεντρικούς Βάλτους, δυτικά του Τίγρη και βόρεια του Ευφράτη· και στους Νότιους Βάλτους, νότια του Ευφράτη και δυτικά του Σατ αλ Αραμπ. Υπάρχουν ακόμη μερικά μόνιμα έλη κάτω από τη Σάτρα στο Σατ αλ Γκάραφ, ένα ποτάμι που αφήνει τον Τίγρη στην Κουτ και κυλάει νοτιοδυτικά προς τη Νασιρίγια· κάποια εποχικά έλη στις πεδιάδες βορειοανατολικά της Αμάρα, όπου οι χείμαρροι του Τιμπ και του Ντουάριτζ κατεβαίνουν από τους χαμηλούς λόφους της Περσίας και τα νερά τους σκορπίζονται· και ένα μικρό εποχικό έλος στην περιοχή Αλ μπου Νταράτζ, δεκαπέντε μίλια βόρεια της Αμάρα δυτικά του Τίγρη. Στο μέγιστο των πλημμυρών μεγάλες εκτάσεις των ερήμων που γειτονεύουν με τους Βάλτους καλύπτονται από νερά, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, αλλά μπορούν να φτάσουν σε απόσταση μεγαλύτερη από διακόσια μίλια, από τα περίχωρα της Μπάσρα και σχεδόν μέχρι την Κουτ. Οταν τα νερά υποχωρήσουν, η έρημος επανέρχεται.

Την άνοιξη, τα χιόνια που λιώνουν στα ψηλά βουνά της Περσίας και της Τουρκίας, φουσκώνουν τον Τίγρη και τον Ευφράτη· οι Βάλτοι είναι το αποτέλεσμα της υπερχείλισης των υδάτων αυτών των δύο ποταμών. Οι Ανατολικοί και Κεντρικοί Βάλτοι υδατώνονται από τον Τίγρη, και το ογδόντα τοις εκατό των εκροών στη Βαγδάτη χύνεται σε αυτούς. Ο Ευφράτης, νότια της Νασιρίγια, σκορπίζει μέσα σε αναρίθμητα κανάλια· τα νερά συγκεντρώνονται σταδιακά στο Χαούρ ας Σανάφ και από εκεί στο Σατ αλ Αραμπ, μέσα από το κανάλι Καρμάτ Αλι, λίγα μίλια βόρεια της Μπάσρα. Το παλιό κανάλι ανάμεσα στη Σουκ αλ Σουγιούκ και στην Κούρνα είναι ακόμη γνωστό ως Ευφράτης αλλά στην πραγματικότητα τα νερά του έχουν διαφύγει από τη δεξιά όχθη του Τίγρη. Μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι ο Τίγρης και ο Ευφράτης κυλούσαν χωριστά και χύνονταν στον Περσικό Κόλπο και ότι η λάσπη τους είχε προεκτείνει τον αιγιαλό όλο και πιο βαθιά στο νότο. Σύμφωνα με τη σύγχρονη θεωρία, την οποία διατύπωσαν πρώτοι οι G.M.Lees και N.L.Falcon το 1952, το βάρος της συσσωρευμένης λάσπης προκαλεί μιαν αντίστοιχη καθίζηση της επιφάνειας της γης και ως εκ τούτου ο αιγιαλός έχει παραμείνει σχεδόν αναλλοίωτος από τα βιβλικά χρόνια. Στον Τίγρη η υπερχείλιση φτάνει στο ανώτατο σημείο τον Μάιο, και στον Ευφράτη ένα μήνα αργότερα. Από τον Ιούνιο η στάθμη αρχίζει να υποχωρεί και στα δυο ποτάμια και φτάνει στο κατώτατο σημείο τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Τον Νοέμβριο παρατηρείται συνήθως μία μικρή άνοδος η οποία αυξάνει στη διάρκεια του χειμώνα και της άνοιξης.

Τους Κεντρικούς Βάλτους τους γνωρίζω καλύτερα, ίσως διότι από εκεί ξεκίνησα. Εκεί ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Δεν υπήρξε οικισμός που να μην επισκέφτηκα, όσο μικρός κι αν ήταν, και τους περισσότερους επανειλημμένα. Οταν απέκτησα μονόξυλο, τα αγόρια που πήρα για κωπηλάτες ήταν από αυτά τα μέρη. Με αποδέχτηκαν, κι έτσι με αποδέχτηκαν και οι συντοπίτες τους. Εμειναν μαζί μου σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μου και τα χωριά τους ήταν οι βάσεις στις οποίες γύριζα μετά τις εκδρομές μου. Ταξίδεψα εξίσου και στους Ανατολικούς Βάλτους, αλλά τους ανθρώπους τους δεν τους γνώρισα τόσο καλά. Παρέμεινα ξένος, μολονότι ήμουν πάντα ευπρόσδεκτος...

Admont Benedictine Monastery

Since its foundation in 1074, i.e. since almost one thousand years, Admont Benedictine Monastery has collected and preserved cultural goods. In this respect the library has a special position.

This library is one of the most important cultural properties of our country and is one of the largest late Baroque works of art in Europe. Perhaps a little overenthusiastically but at the same quite justifiably, since the early 19th century the Admont library has been called the “eighth wonder of the world”. It represents a repository of knowledge containing examples of the artistic and historical development of books over the centuries - from the manuscripts of the medieval Admont writing school over the collection of incunabula (early printed books) to the fully developed printing process.

As a work of art, the library should be viewed as a whole in which the various genres (architecture, frescoes, sculptures, written and printed matter) blend into one work - in the final analysis, the central place of books in the history of the development of the Benedictine Order.

The late Baroque library, completed in 1776, was commissioned by Abbot Matthäus Offner (reigned 1751-1779) and built by the Graz Master Builder Josef Hueber (1715-1787). Hueber was imbued with the ideas of the Enlightenment:  “As with the mind, light should also fill the room”. With a length of 70 m, a width of 14 m and 11 m in height (12.7 m in the central cupola) and divided into three, this room is the largest monastery library room in the world. The Austrian National Library in Vienna served Hueber as a pattern.

The seven ceiling frescoes created by the 80-year-old Bartolomeo Altomonte (1694-1783) in the summer months of the years 1775 and 1776 also breathe the spirit of the Enlightenment. They show the steps in man’s exploration of thinking and speaking from the sciences to Divine Revelation in the central cupola. The bookcases under this cupola alone contain editions of the Bible and the Church Fathers, those in the North side room theological literature and those in the South room all the other subjects.

The monastery sculptor Josef Stammel (1695-1765), one of the most important Baroque sculptors, created the extensive carvings in the room. Particularly famous is “The Four Last Things”, a group of four over-lifesize presentations of Death, the Last Judgement, Heaven and Hell.

The Admont library is a historical monument to book culture with an importance far beyond the region. At the same time it offers equally valuable and exhaustive source material of the surrounding country. The total collection of books comprises some 200,000 volumes. The most valuable treasures are the more than 1,400 manuscripts (the earliest from the 8th century) and the 530 incunabula (early printed books before 1500).

Γλυπτά του Αρχαιολογικού Μουσείου από το ΜΙΕΤ

Ο τόμος αυτός είναι ο τρίτος του Καταλόγου γλυπτών του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος χρησιμοποιούνται ήδη ευρύτατα στην ελληνική και ξενόγλωσση βιβλιογραφία από μελετητές που ασχολούνται με την πλαστική αλλά και με την ιστορία και την τοπογραφία της Μακεδονίας, και ειδικότερα της Θεσσαλονίκης, κατά την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα. Ο Κατάλογος θα ολοκληρωθεί με την έκδοση του τέταρτου τόμου, που ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται. Ο τρίτος τόμος περιλαμβάνει 328 λήμματα, δηλαδή πολύ περισσότερα από ό,τι οι δύο προηγούμενοι. Διπλασιάζεται έτσι σχεδόν ο συνολικός αριθμός των δημοσιευμένων γλυπτών, που ανέρχονται στα 665.

Αξιοσημείωτο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των γλυπτών που παρουσιάζονται στον τρίτο τόμο δημοσιεύονται για πρώτη φορά, πράγμα που θα βοηθήσει σημαντικά την έρευνα της γλυπτικής στον γεωγραφικό χώρο της αρχαίας Μακεδονίας. Δημοσιεύονται έργα πλαστικής όλων των κατηγοριών, ολόγλυφα και ανάγλυφα (ελεύθερα και αρχιτεκτονικά), καθώς και αρκετά θραύσματα• επίσης διακοσμητικά γλυπτά και ένας μεγάλος αριθμός σαρκοφάγων. Τα γλυπτά κατατάσσονται σε δύο ευρύτερες περιόδους (όψιμη κλασική και ελληνιστική, αυτοκρατορική και ύστερη αρχαιότητα) και μέσα σε κάθε περίοδο κατά είδη.

ΜΙΕΤ

Strahov Theological Hall

The Theological Hall was built between 1671 and 1679 and houses the theological book collection of the famous Strahov library. Its collection contains over 200,000 books and includes works from famous printers such as Christoffel Plantin from Antwerp.The frescoes on the ceiling of the Theological Hall took four years to complete. They depict Strahov Monastery library placard the profession of the librarian. In the hall are several 17th century geographical and astronomical globes.

Ο Σ.Μ καταθέτει...Η τοιχογραφία είναι μια τεχνική ζωγραφικής σε τοίχο, κατά την οποία οι χρωστικές ουσίες, αναμεμειγμένες με νερό, απλώνονται σ' ένα ξηρό ή νωπό στρώμα σοβά - στη δεύτερη περίπτωση ονομάζεται "φρέσκο".

Όταν ο σοβάς στεγνώνει, απορροφά τις χρωστικές ουσίες και η ζωγραφιά γίνεται ένα με τον τοίχο. Ένα από τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής είναι ότι το φρέσκο ανθίσταται καλύτερα στο χρόνο και στις αλλαγές των ατμοσφαιρικών συνθηκών. Οι πρώτες τοιχογραφίες βρέθηκαν στην Κνωσό της Κρήτης και ανάγονται στην περίοδο 1750-1400 π.Χ. Ωστόσο, αυτό το είδος τέχνης  γνώρισε τη μέγιστη ακμή του στην Ιταλία, μεταξύ του 13ου και του 18ου αιώνα. Ανάμεσα στους μεγάλους καλλιτέχνες που διακρίθηκαν για τις τοιχογραφίες τους είναι οι Τζιότο, ο Μαντένια, ο Λεονάρντο, ο Μικελάντζελο...

The Theological Hall

The Theological Library with stucco decoration and paintings from 1720s.In 1670 Jeroným Hirnheim, a philosopher and theologist became the abbot of Strahov. His greatest work, which has survived to the present days, was the building of the new library, the present Theological Hall completed in 1679. During the 17th and the early 18th century other abbots continued in the reconstruction of the monastery. They also cared for the church, which was repaired and decorated several times during the given period.

The monastery experienced other great building activity namely after the assault of French and Bavarian troops in 1742, when it was bombarded. After this destruction of the monastery the abbot organized building works again in the course of which the church was rebuilt along with the monastery area.

Mauritanian Rock Art: A New Recording

The BA Calligraphy Center published Mauritanian Rock Art: A New Recording, written by distinguished Egyptian Scholar Dr. Hamdi Abbas Abd-El-Moneim.

The book is an attempt to apply new methods and techniques for recording rock art in North-West Africa. The author aims to show the work not as isolated figures but as groups of interrelated figures as well as introduce Mauritanian rock art to the readers, and show the significant role of this sort of archaeological material in studying the history of the region before the appearance of written records.
Mauritanian Rock Art: A New Recording is available for sale at the Bibliotheca Alexandrina Bookshop.

B.A

Φιλίες Ανθρώπων, Αραβουργήματα

Το διάσημο και δυσεύρετο Αναγνωστικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης
του Γ.Ζούκη  ξεκινάει με το «Πιστεύω τω φίλω …»

Πιστεύω¹ τῷ φίλῳ. Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις².
῾Ο φίλος τὸν φίλον ἐν πόνοις³ καὶ κινδύνοις οὐ λείπει. Τοῖς
τῶν φίλων λόγοις ἀεὶ πιστεύομεν. Εἰ⁴κινδυνεύετε, ὦ
φίλοι, τοὺς τῶν ἀνθρώπων τρόπους⁵ γιγνώσκετε· οἱ μὲν
γὰρ ἄπιστοι φίλοι οὐ μετέχουσι⁶ τοῦ κινδύνου, οἱ δὲ πιστοὶ
συγκινδυνεύουσι τοῖς φίλοις. Πιστοῖς φίλοις μᾶλλον⁷ ἢ
χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ πιστεύομεν. Οἱ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐν
κινδύνοις ἀεὶ ἀγαθὸν ἔχουσι θυμόν⁸· τῷ γὰρ θεῷ πιστεύουσιν.
῏Ω φίλε, ὁ θεὸς τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους οὐ λείπει. Πολλοὶ
ἄνθρωποι τῷ πλούτῳ μᾶλλον ἢ τῷ θεῷ πιστεύουσι.

Αφιερώνεται στον κ.Σ.Μ και την κα Ζ.Μ

Θερμές Ευχαριστίες στην κα Αναστασία Τζιβανοπούλου

Μ.