Το Δισκοπότηρο των Μαθηματικών...

Ο Μπέρναρντ Ρίμαν το 1863.Ο Γκεόργκ Φρίντριχ Μπέρναρντ Ρίμαν ή Ρήμαν (Georg Friedrich Bernhard Riemann, 17 Σεπτεμβρίου 1826 – 20 Ιουλίου 1866) ήταν Γερμανός μαθηματικός που συνεισέφερε σημαντικά στη Μαθηματική Ανάλυση, την Τοπολογία, την Αναλυτική Θεωρία των αριθμών και τη Διαφορική Γεωμετρία, προωθώντας τη μη ευκλείδεια Γεωμετρία και ανοίγοντας έτσι τον δρόμο μεταξύ άλλων και για τη θεμελίωση αργότερα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Κατά τον D. Struik «με τον Ρίμαν φτάνουμε στον άνθρωπο που επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον την πορεία των σύγχρονων Μαθηματικών»

In mathematics, the Riemann hypothesis, proposed by Bernhard Riemann (1859), is a conjecture about the distribution of the zeros of the Riemann zeta function which states that all non-trivial zeros have real part 1/2. The name is also used for some closely related analogues, such as the Riemann hypothesis for curves over finite fields.

The Riemann hypothesis implies results about the distribution of prime numbers that are in some ways as good as possible. Along with suitable generalizations, it is considered by some mathematicians to be the most important unresolved problem in pure mathematics (Bombieri 2000). The Riemann hypothesis is part of Problem 8, along with the Goldbach conjecture, in Hilbert's list of 23 unsolved problems, and is also one of the Clay Mathematics Institute Millennium Prize Problems. Since it was formulated, it has withstood concentrated efforts from many outstanding mathematicians. In 1973, Pierre Deligne proved an analogue of the Riemann Hypothesis for zeta functions of varieties defined over finite fields. The full version of the hypothesis remains unsolved, although modern computer calculations have shown that the first 10 trillion zeros lie on the critical line.

The Riemann zeta function ζ(s) is defined for all complex numbers s ≠ 1. It has zeros at the negative even integers (i.e. at s = −2, −4, −6, ...). These are called the trivial zeros. The Riemann hypothesis is concerned with the non-trivial zeros, and states that:

The real part of any non-trivial zero of the Riemann zeta function is 1/2.
Thus the non-trivial zeros should lie on the critical line, 1/2 + it, where t is a real number and i is the imaginary unit.

There are several popular books on the Riemann hypothesis, such as Derbyshire (2003), Rockmore (2005), Sabbagh (2003), du Sautoy (2003). The books Edwards (1974), Patterson (1988) and Borwein et al. (2008) give mathematical introductions, while Titchmarsh (1986), Ivić (1985) and Karatsuba & Voronin (1992) are advanced monographs.

"Ma - MA! Meh - MEH! Mi -MI! Mo - MO!"

Ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ο αιθίοπας Γιοάνες Γκεμπρεγκεόργκις, δημιούργησε δίκτυο βιβλίων στη χώρα του (άρθρο στο σημερινό ΒΗΜΑ), σε μια προσπάθεια να δώσει πνοή στο βιβλίο και να μειώσει τον αναλφαβητισμό στη χώρα του...

In a bamboo and matting shelter on the edge of the town of Awassa, rows of tiny children are struggling with Ethiopia's fiendishly complicated Amharic alphabet.

"Huh - HUH! Hoo - HOO! Hee - HEE! Ha - HA!" they chant in unision after their teacher.

Their teacher is a small boy, scarcely older than they are, but he moves his pointer confidently along the chart showing the 256 different characters, and the children shout back.

"Ma - MA! Meh - MEH! Mi -MI! Mo - MO!"
...................................

Reading is a real challenge for children here, and not just because of the script.

When they have mastered the basics, what can they practice on?

The range of children's books published in Amharic is limited, and for many of the children Amharic is not even their first language.

There are seldom any books at home, and often very few at school either.

But these children in Awassa are lucky.

Silly Mammo

If you leave them practising their letters and walk out through the garden gate, you will find another group of children, clustered under a shady tree, absorbed in their books.

Parked alongside them is a brightly painted wooden cart, with sides which fold down to display the shelves of books.

The two donkeys which pull it are resting in another patch of shade.

This is Ethiopia's first Donkey Mobile Library - the brainchild of an expatriate Ethiopian now living in the United States.

The children are able to read books in their own languages

His Ethiopian Books for Children and Educational Foundation (EBCEF) is also a publishing house and has produced many of the books on the shelves of the cart.

Some children are enjoying the lovely illustrations in the foreign picture books, which the library also carries, but their English is limited or non-existent.

Mostly they prefer the locally published, Amharic language stories.

It turns out that everybody's favourite is the story of Silly Mammo, familiar to generations of Ethiopian children.

MAMMO

Mammo is a well-meaning young man, but very silly. When his mother finally finds him a job, he drops the coins he earns and loses them.

"Next time, put your pay carefully in your pocket," says his mother.

The following day the farmer, instead of money, pays him with milk, with predictable consequences.

"No, no, no," says his mother, when she sees his dripping clothes.

"When he gives you something like that, you should carry it on your head," she says.

But Mammo's next wages come in the form of fresh butter wrapped in green leaves.

The children giggle delightedly at the drawing of the blazing sun, and the melting butter running down Mammo's face....

My wonderful Μπόρχες...

Ένα αιθεριο ελαφι δεν το εχει δει ποτε κανεις
Απλως το ερωτευεσαι
………………….
Αλογο της θαλασσας θα βρεις , όπως μου ειπε ο Βιργιλιος, γυρω από την Ολυσικονα πολιτεια
…………………
Υπαρχουν δυο αργεντινες περιγραφες του Λυκανθρωπου
………………….
Το Α Μπαο Α Κου, είναι ένα πλασμα που μυριζει ροδακινο στον Πυργο της Νικης στο Τσιτορ
……………
Τα Αμπτου και Ανετ είναι δυο ψαρια που το ταξιδι τους δεν εχει τελος
……………
Το Ανθρακιο ειναι στην ορυκτολογια ένα μικρο ρουμπινι που βρισκεται στο μυαλο των δρακων
………….
Ενας δρακος ζουσε κεινα τα χρονια στον μεγαλο Ροδανο, μεταξυ Αρλ και Αβινιον, όπως μου ειπε ο Ιακωβος Ντε Βοραζιν
…………
Βαρρακ σημαινει αστραπη στους ισλαμικους μυθους
…………….
Ο Βασιλισκος, το φιδι, δημιουργησε την ερημο
……………..
Αν χαμογελας σα τη γατα του Τσεσιρ , σημαινει ότι χαμογελας σαρδονια
…………………
Η Γιουγουωρκη ηταν ένα ιπταμενο κοριτσι
…………………..
Στο Γλεντι των Φιδιων τον εβδομο αιωνα, κυριαρχουσε η μουσικη ενός αυλου
………………
Το Γκολεμ ηταν ενας τεχνητος ανθρωπος
……………..τον μυστικο τυπο για τη δημιουργια του
Τον φυλαξε ο Ελεαζαρ της Βορμς
…………………
Οι Γνωμοι είναι ξωτικα των πεδιαδων και των λοφων
……………………..
Στο μαργαριταρι που κρεμεται από τον λαιμο ενός δρακοντα κρυβεται και η δυναμη του
……………..
Το μαργαριταρι όμως, είναι ένα δακρυ
ουσιαστικα, είναι η αξιοποιηση του πονου ενός οστρακου, καθως ενας κοκκος αμμου εισχωρει μεσα σε αυτό
…………………
Οι δρακοντες των θαλασσων κατοικουν σε υπερλαμπρα παλατια
………………….
Οι αριστοκρατικοί Ελοι ζουν σε κηπους και τρεφονται με καρπους
…………………….
Ένα λουλουδι , αγνωστο , κυνηγημενο, γινεται σκονη
Και δεν προκειται να ανθισει στη γη προτου περασουν πολλες χιλιαδες χρονια
…………………..
Το Ζαραταν είναι ένα ζωντανο νησι
………………………………
Το Αλικαντο είναι νυχτοβιο πουλι που αναζητα την τροφη του στη Χιλη, σε φλεβες χρυσου και αργυρου
…………….
Ο Λιους φανταστηκε ένα ζωο που το ελεγαν Περελανδρα
…………………….
Ο Εντγκαρ Αλαν Ποε σχεδιασε κοραλλια στην Ανταρκτικη
Στις νοτιες μαλιστα περιοχες βρηκαν ένα εκπληκτικο νερο
Μειγμα αραβικης γομας , χρωμα πορφυρο, τονοι ιριδιζοντος μεταξωτου
……………….
Ολη η μαζα του υγρου χωριζονταν σε ευδιακριτες φλεβες, καθεμια με τη δικη της αποχρωση
……………
Στον Μαινομενο Ορλανδο, περιεχεται μια λεπτομερης περιγραφη του Ιππογρυπα
………………
Τα Ριφαια Ορη είναι περα από τις παγωμενες θαλασσες
Και το Σεισμοψαρο, ένα χελι 700 μιλιων
Κρατα στη ραχη του την Ιαπωνια
………………………
Οι Κενταυροι είναι γονοι του Ιξιωνα
…………….
Οι κηλιδες της Σεληνης λενε πως σχηματιζουν το περιγραμμα ενός ανθρωπου
……………..
Οι Νεραιδες είναι τα πιο ομορφα μικρο πλασματα
…………….
Οι Νισνα ζουν στις εσχατιες της Κινας
…….
Οι Νορνες στη Σκανδιναυια
………..
Οι Ολετηρες ζουσαν αρχικα στην Ατλαντιδα
…………….
Το Σιμουργκ είναι το αθανατο πουλι στο δεντρο της γνωσης
………..

Ο Σβεντενμποργκ
Ειχε τη συνηθεια να μιλα με αγγελους και διαβολους

Επισκεπτετο συχνα τον άλλο κόσμο
Ειχε πει ο Χριστος πως μονο οι εναρετοι θα μπουν στον παραδεισο

Ο Σβεντενμποργκ συμπληρωσε πως θα επρεπε να είναι και νοημονες
Να εχουν κιθαρες όπως οι αγγελοι
Να είναι καλλιτεχνες και ποιητες.
 

Μεταλλευτικό Μουσείο

Στις 18 του Μάη γιορτάζεται η ημέρα των Μουσείων.
Παρουσιάζουμε αυτό της Μήλου.

Η ιστορία του μουσείου

Το Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου βρίσκεται στον Αδάμαντα, το επίνειο του νησιού και η δημιουργία του στοχεύει στο να τιμήσει και να προβάλει τη μεταλλευτική ιστορία της Μήλου.

Το Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου δημιουργήθηκε και λειτουργεί με την υποστήριξη της S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε.

Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1995 και ολοκληρώθηκε τρία χρόνια αργότερα, για να ανοίξει τις πύλες του στο κοινό στις 23 Μαϊου 1998.

Στους χώρους του Μουσείου, αντικείμενα, εικόνες και φωτογραφίες παρουσιάζουν την εντυπωσιακή γεωλογική ιδιαιτερότητα της Μήλου και αφηγούνται με τον τρόπο τους τη μεταλλευτική ιστορία του νησιού, αποτίοντας, παράλληλα, έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους αυτούς που εργάστηκαν και εργάζονται για την ανάπτυξη της μεταλλείας στο νησί, και συνδέοντας το παρελθόν με το σήμερα.

Το κτίριο που στεγάζει το μουσείο περιλαμβάνει το ισόγειο και τον α’ όροφο, που συναποτελούν τον κατ’εξοχήν εκθεσιακό χώρο, καθώς και τους βοηθητικούς χώρους του υπογείου.

Στο ισόγειο, ο επισκέπτης έρχεται σε πρώτη επαφή με τη μεταλλευτική ιστορία και δραστηριότητα της Μήλου. Μια σειρά από φωτογραφίες, απεικονίσεις και πίνακες αποδίδουν παραστατικά τα διάφορα στάδιά της. Η παρουσίαση πλαισιώνεται από παλιούς και σύγχρονους γεωλογικούς και τοπογραφικούς χάρτες του νησιού, διάφορα αυθεντικά εργαλεία και όργανα. Επίσης παρουσιάζονται απεικονίσεις της σημερινής εξορυκτικής δραστηριότητας και των εργασιών περιβαλλοντικής αποκατάστασης.

Η αίθουσα του α’ ορόφου είναι αφιερωμένη στην παρουσίαση του ορυκτού πλούτου της Μήλου. Δείγματα ορυκτών που κυριαρχούν στις σημερινές εξορυκτικές δραστηριότητες του νησιού παρουσιάζονται σε βιτρίνες, μαζί με φωτογραφικό υλικό και πληροφορίες για τον τρόπο επεξεργασίας και τις χρήσεις τους.

Οι βοηθητικοί χώροι του υπογείου αποτελούνται από μια αίθουσα χωρητικότητας 40 ατόμων , εξοπλισμένη με οπτικοακουστικά μέσα για την προβολή βίντεο σχετικών με τη θεματολογία του Μουσείου και την φιλοξενία εκδηλώσεων επιστημονικού περιεχομένου, καθώς και μία αίθουσα πολλαπλών χρήσεων για την πραγματοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ειδικών εκθέσεων κ.ά.

Μεταλλευτική Ιστορία Μήλου

Με την αυγή της νεολιθικής εποχής, δηλ. από το 8000 π.Χ. αρχίζει να αναπτύσσεται μεταλλευτική δραστηριότητα στη Μήλο με την εξόρυξη και εμπορία του οψιδιανού, ενός στιλπνού και σκληρού λίθου, κατάλληλου για την κατασκευή εργαλείων και όπλων, ο οποίος αφθονούσε στο υπέδαφος του νησιού, λόγω της ηφαιστειακής του προέλευσης.

Συν τω χρόνω και κυρίως κατά τους οκτώ προχριστιανικούς αιώνες η Μήλος ανέπτυξε σε σημαντικό βαθμό την εξόρυξη και εμπορία ποικιλίας ορυκτών για διάφορες χρήσεις, όπως θείου, καολίνη, κίσσηρης, αλουνίτη, τραχείτη, πωρολίθων, κ.λπ..

Η δραστηριότητα αυτή συνεχίσθηκε και άνθισε τόσο κατά τους χρόνους της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, όσο και της Βυζαντινής περιόδου, ενώ κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ατόνησε και περιορίσθηκε στην εξαγωγή ορισμένων ορυκτών και αλατιού που παραγόταν στις αλυκές που βρίσκονταν κοντά στο λιμάνι.

Μετά την απελευθέρωση, και ουσιαστικά από το 1860, το νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος, στην προσπάθεια αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου της χώρας δημοσίευσε (στις 24.8.1862) τον πρώτο Νόμο ΄΄περί μεταλλείων, ορυχείων και λατομείων΄΄.

Μέσα στο ίδιο έτος (1862) πραγματοποιείται η πρώτη παραχώρηση μεταλλείου στην Ελλάδα προς εκμετάλλευση θείου στη Μήλο, οπότε ουσιαστικά αρχίζει η νεώτερη μεταλλευτική ιστορία της Μήλου με τη σύσταση και εγκατάσταση πολλών εταιριών εξόρυξης και εμπορίας βιομηχανικών κυρίως ορυκτών (θείου, καολίνη, βαρυτίνης, μπεντονίτη, περλίτη, ποζολάνης, πυριτικών, κ.λπ.), αλλά και μεταλλευμάτων μαγγανίου και μολύβδου.

Η Μήλος είναι σήμερα το μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής και επεξεργασίας μπεντονίτη και περλίτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες των εν λόγω ορυκτών εξορύσσονται, υφίστανται κατάλληλη επεξεργασία επί τόπου και εξάγονται κυρίως στο εξωτερικό.

Η μεταλλευτική ιστορία της Μήλου, που άρχισε πριν από 10.000 χρόνια, συνεχίζεται....

Milos Mining Museum

inside Coburg

Coburg Wine Open - 2. bis 5. November 2011

In diesem Jahr geht das Coburg Wine Open von 2. bis 5. November in Szene und widmet sich so reizvollen Themen wie dem sensationellen Jahrgang 1961, der Welt der Rhônerebsorten, den großen Weinen des Château Latour sowie dem hochinteressanten Vergleich einiger der besten Grands Crus Lagen des Burgund.

Το Palais Coburg χτίστηκε μεταξύ 1840 και 1845 από τον δούκα Ferdinand Georg August του οίκου των Saxe-Coburg-Gotha πάνω στα ερείπια του Braunbastei, του «Καφέ Προμαχώνα», ενός παλαιού στρατιωτικού οχυρού στο κέντρο της αυστριακής πρωτεύουσας. Ο κύριος όγκος του παλατιού, με την επιβλητική κλασικιστικού ύφους πρόσοψή του, κάθε άλλο παρά μαρτυράει πως υπογείως υπάρχει ένας αρχιτεκτονικός ιστός ηλικίας έξι αιώνων: τα θεμέλια του «Καφέ Προμαχώνα» χρονολογούνται από την εποχή της Αναγέννησης και περιλαμβάνουν περάσματα και μυστικούς διαδρόμους, ένα λαβύρινθο από δωμάτια, αποθήκες και κελάρια, καθώς και τμήματα των παλαιών τειχών της πόλης.

Το 1997 πέρασε στην ιδιοκτησία του POK P­hringer Privatstiftung και έπειτα από έξι χρόνια, ανακαινισμένο άνοιξε τις πύλες του για το κοινό. Πρόκειται, πλέον, για έναν πολυτελή πολυχώρο που αξιοποιεί στο έπακρον την ιστορία του κτιρίου και περιλαμβάνει ξενοδοχείο, εστιατόρια, μπιστρό, αίθουσες εκδηλώσεων, γραφεία και ένα από τα πλέον αξιόλογα «αρχεία» κρασιού του κόσμου, αποτελούμενο από έξι θεματικά κελάρια.

Μεταξύ άλλων, εδώ βρίσκεται το παλαιότερο πόσιμο κρασί του κόσμου (σύμφωνα με τον Master of Wine Michael Broadbent, επικεφαλής sommelier του οίκου Christie's), το 1727 R­desheimer Apostelwein από τη Βρέμη.

Coburg.at/ kathimerini
 

Ρωσική Πρωτοπορία

Η συλλογή Κωστάκη απαρτίζεται από 1275 έργα τέχνης: πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, κατασκευές, κεραμικά σημαντικών καλλιτεχνών της ρωσικής πρωτοπορίας όπως οι Kazimir Malevich, Vasilii Kandinsky, Liubov Popova, Vladimir Tatlin, Aleksandr Rodchenko, Ivan Kliun, Solomon Nikritin, Olga Rozanova, Varvara Stepanova, Nadezhda Udaltsova, Mikhail Matiushin, Gustav Klutsis.

Η συλλογή είναι αντιπροσωπευτική όλων των ρευμάτων και των τάσεων της ρωσικής πρωτοπορίας, μίας από τις πιο ενδιαφέρουσες περιόδους της παγκόσμιας τέχνης που άνθισε στις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.

Η αγορά της Συλλογής Κωστάκη έγινε από το ελληνικό δημόσιο το Μάρτιο του 2000, μετά από πολιτική απόφαση του υπουργού πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου ο οποίος εξασφάλισε τη συλλογή για το νεοϊδρυθέν τότε Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η συμφωνία υπογράφηκε ανάμεσα στην οικογένεια Κωστάκη και στη διοίκηση του Μουσείου αφού προηγήθηκε η σύσταση διεθνούς επιτροπής ειδικών, η οποία εκτίμησε την οικονομική και καλλιτεχνική αξία της συλλογής αφού τόνισε την αυθεντικότητα και τη μοναδικότητά της.

Ο συλλέκτης Γιώργος Κωστάκης, ένας Έλληνας από τη Ζάκυνθο, ανήκει στους ανθρώπους εκείνους που έχουν το χάρισμα της ορθής κρίσης και της σωστής επιλογής. Σε μια περίοδο απόλυτης κυριαρχίας του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ο Κωστάκης αγόραζε αυτό που οι άλλοι περιφρονούσαν, με αποτέλεσμα σήμερα η συλλογή του είναι από τις σημαντικότερες στον κόσμο.

Ο Κωστάκης γεννήθηκε στη Μόσχα το 1913 όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Εργάστηκε ως οδηγός στην Ελληνική πρεσβεία μέχρι το 1940 και στη συνέχεια ως επικεφαλής του τοπικού προσωπικού της Καναδικής πρεσβείας. Στα πλαίσια των επαγγελματικών του καθηκόντων συνόδευε ξένους διπλωμάτες στις επισκέψεις τους σε παλαιοπωλεία και χώρους τέχνης.

Χωρίς να έχει ιδιαίτερη καλλιτεχνική παιδεία και επαφή με τη μοντέρνα τέχνη, εντυπωσιάστηκε όταν αντίκρισε το 1946 ένα πίνακα της Olga Rozanova. Άρχισε να ενδιαφέρεται για τη ρωσική τέχνη των αρχών του 20ού αιώνα και ήρθε σε επαφή με τις οικογένειες των καλλιτεχνών από τους οποίους αγόραζε τα έργα. Ο Κωστάκης συνέχισε για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες τη συγκέντρωση των έργων, σχηματίζοντας έτσι μία περίφημη συλλογή η οποία διέσωσε από την καταστροφή και τη λήθη ένα σημαντικό τμήμα της μοντέρνας ευρωπαϊκής τέχνης. Το σταλινικό καθεστώς, όπως γνωρίζουμε, είχε θέσει σε απαγόρευση τα έργα της ρωσικής πρωτοπορίας, επιβάλλοντας στην τέχνη το δόγμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ετσι άρχισαν να αναδεικνύονται οι απόψεις παλαιότερων μελετητών για τη σπουδαιότητα της ρωσικής τέχνης, που ονομάστηκε "πρωτοπορία" για τον ρηξικέλευθα νέο και πειραματικό χαρακτήρα της καθώς και να βρίσκουν απάντηση ερωτήματα σχετικά με τον ιδεολογικό χαρακτήρα και τις οπτικές εμπειρίες μιας τέχνης που αναπτύχθηκε λίγα χρόνια πριν και λίγα χρόνια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Παράλληλα, αποδεικνύονταν βαθμιαία οι αρχικές υποθέσεις για τη δυναμική των σχέσεων ανάμεσα στη ρωσική τέχνη και την τέχνη της Δύσης σε όλη τη διάρκεια του μοντερνισμού.

http://www.greekstatemuseum.com/kmst/collections/kostakis.html

Το Μπλε του Vermeer

The woman's satin garment is painted almost entirely with varying shades of ultramarine blue, white and small quantities of black in the deepest shadows. Vermeer used blue more than any other "strong" color. The fact that he preferred the highest grade of natural ultramarine, the most brilliant and expensive blue pigment available of his time, testifies to the importance he associated with its optical quality and it is not out of the question that the noble lineage of this "pigment of pigments" may have come into play. In the later years of financial hardship, his patron Pieter van Ruijven may have financed such an expensive habit.

Perhaps the satin dress of the Woman in Blue Reading a Letter best illustrates the psychological power of blue. Throughout history blue was the color of all heavenly gods. It stands for distance, the divine and the spiritual. This interpretation goes back to ancient Egyptians and was taken on by later cultures. From a psychological point of view blue tends to invoke dreamlike states. It instills yearnings, has a calming effect and leads to meditative introspection. Ultramarine blue, which seems to have been employed almost obsessively in the present picture, is even found in the light gray mixtures of the wall and the round ball of the map hanger. Vermeer used the same technique in the Woman Holding a Water Pitcher of the same years.

Natural ultramarine pigment (the coloring substance of paint) is made of the powder of the crushed semi-precious stone lapis lazuli. After being thoroughly purified by repeated washings, the powder is bonded to a drying oil through hand mulling. Only stones of the highest quality could be prepared just by washing and grinding. For lower qualities a laborious method of extracting the mineral lazurite was necessary, which Cennini described in his treatise (c. 1390). The best varieties of lapis lazuli were imported from Afghanistan via Venice.

Museo del Prado

El edificio que hoy sirve de sede al Museo Nacional del Prado fue diseñado por el arquitecto Juan de Villanueva en 1785, como Gabinete de Ciencias Naturales, por orden de Carlos III. No obstante, el destino final de esta construcción no estaría claro hasta que su nieto Fernando VII, impulsado por su esposa la reina María Isabel de Braganza, tomó la decisión de destinar este edificio a la creación de un Real Museo de Pinturas y Esculturas. El Real Museo, que pasaría pronto a denominarse Museo Nacional de Pintura y Escultura y posteriormente Museo Nacional del Prado, abrió por primera vez al público en noviembre de 1819. Nació con el doble propósito de mostrar las obras propiedad de la corona y descubrir a Europa la existencia de una escuela española tan digna de mérito como cualquier otra escuela nacional.

El primer catálogo, realizado en 1819 y dedicado exclusivamente a la pintura española, constaba de 311 pinturas, aunque, en ese momento, se guardaban ya en el Museo 1.510 obras procedentes de los Reales Sitios pertenecientes también a otras escuelas. La valiosísima Colección Real, germen de los fondos  del actual Museo del Prado, comenzó a adquirir pleno desarrollo en el siglo XVI en tiempos del emperador Carlos V y continuó enriqueciéndose con el concurso de los monarcas que le sucedieron, tanto Austrias como Borbones. Gracias a la voluntad y al esfuerzo de todos ellos   ingresaron en la Colección Real los mayores tesoros que se pueden contemplar hoy en el Prado como El Descendimiento de Weyden, El Jardín de las delicias de El Bosco, El caballero de la mano en el pecho de El Greco, El tránsito de la Virgen de Mantegna, La Sagrada Familia, conocida como "La Perla", de Rafael, Carlos V en Mühlbergde Tiziano, El lavatorio de Tintoretto, el Autorretrato de Durero, Las Meninas de Velázquez, Las tres Gracias de Rubens o La familia de Carlos IV de Goya

A los fondos procedentes de la Colección Real se sumaron después otros que aumentaron y enriquecieron en gran medida las colecciones del Museo con algunas de sus obras maestras como las majas de Goya. Fundamental fue la incorporación de otros museos hoy desaparecidos, el Museo de la Trinidad en 1872 y el Museo de Arte Moderno en 1971, pero también fueron decisivos los numerosos legados, donaciones y compras.

Procedentes del Museo de la Trinidad ingresaron en el Prado algunas obras relevantes como La Fuente de la Gracia de la escuela de Jan Van Eyck, los retablos de santo Domingo y de san Pedro Mártir realizados para santo Tomás de Ávila por Pedro Berruguete y los cinco lienzos del Colegio de doña María de Aragón de El Greco.

Del Museo de Arte Moderno provienen gran parte de los fondos del siglo XIX, entre los que destacan obras de los Madrazo, Vicente López, Carlos de Haes, Rosales y Sorolla.

Desde la fundación del Museo se han incorporado a sus colecciones  más de dos mil trescientas pinturas y gran cantidad de esculturas, estampas, dibujos y piezas de artes decorativas mediante  legados, donaciones y compras, que engloban en su mayoría el apartado de Nuevas Adquisiciones. Numerosos legados han enriquecido los fondos del Museo, tales como  el  de don Pablo Bosch, con su magnífica  colección de medallas, el de don Pedro Fernández Durán, que sumó a su amplísima colección de dibujos y artes decorativas una obra maestra de la pintura como la Virgen con el Niño de Weyden, y el de don Ramón de Errazu con pintura del siglo XIX. Entre las donaciones cabe reseñar la de Las Pinturas Negras de Goya que hizo el Barón Emile d’Erlanger en 1881. Entre las múltiples obras ingresadas mediante compra se encuentran algunas tan destacadas como las que se han efectuado en los últimos años, entre ellas  la Fábula y la Huída a Egipto de El Greco, en 1993 y 2001, La condesa de Chinchón de Goya en el 2000 y El barbero del Papa de Velázquez en el 2003.

Datos generales

La colección está formada por aproximadamente 7.600 pinturas, 1.000 esculturas, 4.800 estampas y 8.200 dibujos, además de un amplio número de objetos de artes decorativas y documentos históricos. En la actualidad, el Museo exhibe en su propia sede algo menos de 1.000 obras, mientras que alrededor de 3100 obras (‘Prado disperso’) se encuentran, como depósito temporal en diversos museos e instituciones oficiales, y el resto se conserva en almacenes.

in Dublin, such a Concert!

In 2008 a prestigious competition to design Dublin’s new National Concert Hall had two finalists narrowed down from a shortlist of prominent architectural firms. 3XN and Henning Larsen Architects, both Danish Studios, presented powerful design ideas. However, due to client’s difficult financial situation caused by the global economic crisis, appointing of a final winner has been cancelled.

3XN’s proposal for the Concert Hall is a sculptural composition of volumes reflecting the interior layout of the building. Three Halls, each different in size, function and acoustic objectives, are connected by a foyer promoting flow and social interaction. The foyer expands and contracts, adapting to the new structure.

From the garden side, a transparent façade cascades down from the three Concert Hall volumes, drawing the gardens forth into the foyer and extending into a new public plaza towards Hatch Street.

The design concept from Henning Larsen Architects follows an entirely different logic. The Symphonic Hall is located at the heart of the site, becoming a pivotal point and affecting the entire organization. The Hall’s unique acoustics and lightness affect the performing act by discreetly creating unity between art and audience.

With the open and light courtyard on three sides and the Iveagh Gardens on the last side, a variety of different public spaces are unveiled. The courtyard connects  Earlsfort Terrace to The Gardens, creating a generous entrance foyer to the auditoriums. A spatial experience of openness to all public frontages of the site makes the courtyard part of the public realm.

e Volo

The Thronal Feast Of the Alexandrian Church

On the 7th and 8th May 2011, the Thronal Feast of the Alexandrian Church took place with great splendour, on the occasion of the commemoration of the Holy Apostle and Evangelist Mark, its first Bishop and Custodian.

On the eve of the Feast, at the Holy Cathedral of the Annunciation of the Theotokos in Alexandria, His Beatitude Theodoros II, Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa officiated at the Service of Great Vespers, together with His Grace Gabriel Bishop of Mareotis and Patriarchal Vicar of Alexandria and His Grace Niphon of Babylonia, Hegumen of the Holy Patriarchal Monastery of St George in Old Cairo.
On the Sunday, 8th May, His Beatitude conducted the Divine Liturgy concelebrated by His Eminence Nicholas Metropolitan of Ermopolis,  His Grace Gabriel Bishop of Mareotis, His Grace Nikodimos of Nitria and patriarchal Vicar of Cairo, and His Grace Niphon of Babylonia. The homily was preached by the Very Reverend Archimandrite Panteleimon Arathymos, Chancellor of the Holy Synod, who said, among other things: "?This most venerable Patriarchal Throne, under the spiritual guidance of His Beatitude, has over many years conducted its missionary tasks, passing on the Light and the Truth, the Grace and the comfort from the Mediterranean down to the African South and from East to the West of the continent of the future, a continent which has been deeply hurt by its colonial past, exhausted by poverty, and fenced in the vicious circle of underdevelopment.

The live and activity of St Mark is a lighthouse w hich illumines and inspires the admirable efforts and humanistic contribution of the missionary staff of our Patriarchate, which is not inactive before all these exceedingly huge humanistic problems which rock the African people, but strives daily for the passing on of the message of the Resurrection given by the Myrrh-bearers and its genuine implementation in the easing of human pain.  And it is the current missionaries who make Christian love a practice, as it was taught and embodied by the Holy Evangelist Mark two thousand years ago.

And you, Your beatitude, the Thirteenth of the Apostles, the Successor of the Apostolic trust, the witness and sacrificial love of your Holy Predecessor, who has embodied this certainty of the fullness of the Throne, lift up a hand of supplication to the Arch-Shepherd Christ, to lead it from pure circumstances to even more pure evolutions and from honourable struggles to most honourable outcomes, to the glory of God and t he structure of the world".

Prior to the end of the Eucharistic gathering His Beatitude awarded Patriarchal Offices to two distinguished persons. Particularly, he awarded the Office of the Arhontissa Dikaiofylax to the Honourable Mrs Kalliope-Kelly Bourdara, Professor of the University of Athens, former Minister and former Deputy Mayor of Athens, and the Office of Arhon Nomofylakos to the Honourable Michael Kountouris, Vice President and Legal Advisor of the ING Group.

A festive gathering then took place in the Throne Room, where His beatitude expressed his sincere gratitude to the special Members of the Brotherhood of Office Bearers of the Throne "Apostolos Markos".
On their behalf the Office Bearers of the Patriarchate, via the President of the Brotherhood, the Most Erudite Mr. Theodoros Panagopoulos, Professor of the University of Pireaus, declared their unceasing support of the multifaceted work of the Secon d Throne Church, and gave honour to the Most Venerable Nun Sister Theoxeni, Abbess of the Holy Patriarchal and Stavropegiac Monastery Chrysopege in Hania, Crete, for her multifaceted work. Also, the Erudite Mr Spyridon Kamalakis, Megas Arhon Logothetis and Great Benefactor of the ancient Patriarchate addressed His Beatitude and offered him the tools which placed the foundation stone in 1926 of the Kaniskerion Orphanage of Alexandria and the Holy Church of the Saint and Great Martyr George within its walls.

Also, honouring the assistance of the Holy Monastery of Chrysopege in Hania towards the missionary effort, awarded the Monastery the Cross of St mark, through the Most Venerable Abbess.

The rite of the inauguration of the area which will house the Patriarchal Archives and their naming in honour of the distinguished Egyptian Greeks, the Erudite Messrs Christos Zerefos, Academic and Megas Arhon Didaskalos, Spyridon Kamalakis, Business man, Chairman of the Association of Hellenic-Egyptian Friendship, Megas Arhon Logothetis and Efthymios Soulogiannis, Historian, Megas Arhon Asikritis.
At noon the Chairman and Members of the Brotherhood of Office Bearers of the Throne hosted an official lunch in honour of His Beatitude at the Hellenic Naval Club in Alexandria, and that same night a musical function was held in the grounds of the Patriarchal Mansion by the artists Mrs. Sevi Mazera-Mamali, Mrs. Jenny Hatzidimou, Mrs. Zafiroula Hanti and Mr. Konstantine Gravos.

The festive and Liturgical functions of the Thronal Feast of the ancient Patriarchate of Alexandria and All Africa were attended by their Excellencies the former Ministers Mrs. Kalliope-Kelly Bourdara and George Kalaitzis, the Honourable Consul General of Greece in Alexandria Mr George Diakofotakis, the Chairman of S.A.E. Mr. Stephanos Tambakis, the Chairman of the Hellenic Community of Alexandria Mr Ioannis Siokas, representatives of Hellenic and Arabic-speaking Associations and Organizations of the Great City, as well as the entire Hellenic Community.

Archim. Panteleimon Arathymos   
Chief Secretary
of the Holy Synod
 

Tibetan Literature

Literature in the Tibetan language received its first impetus in the 8th century with the establishment of the monastic university Samye for the purpose of the translation of the voluminous Buddhist texts from Sanskrit into the vernacular. In their final form, established in the 14th and 17th centuries respectively, they comprise the 108-volume Kangyur, and its 224-volume commentary, the Tengyur. Because of the destruction of the monastic universities of India by the Mughals, the Tibetan versions of some works are the only extant ones. Around 950, a secret library was created in the Mogao Caves near the oasis of Dunhuang to protect Buddhist scriptures, and it is by this means that we possess many of the oldest versions of some Tibetan, Chinese and Uighur texts.

Throughout most of its history, Tibet has been dominated by lamaseries, and consequently the majority of Tibetan works are strongly marked by Buddhist thought: they are mostly religious, historical, and biographical texts, or a mixture of these genres. There are also collections of folktales (for example, those involving the trickster figure Uncle Tompa) and works dealing with the ancient Bön religion. Particularly well-known in the West are the Tibetan Book of the Dead, translated into English in 1927, the 120-volume Epic of King Gesar, one of the few living epics, and The Tale of the Incomparable Prince by Tshe-rin-dban-rgyal (1697-1763), translated into English in 1996.

 

Alexandrina

Η Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ή Bibliotheca Alexandrina είναι η προσπάθεια αναβίωσης της αρχαίας Βιβλιοθήκης στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, υπό την αιγίδα της UNESCO και της αιγυπτιακής κυβέρνησης. Εγκαινιάστηκε το 2002 και περιλαμβάνει μοναδικές συλλογές γνώσης πάνω σε θέματα αρχαίων και μεσαιωνικών πολιτισμών, καθώς και σύγχρονων επιστημών. Παράλληλα, προσφέρει τα μέσα για κοινωνικές και οικονομικές μελέτες σε τοπικό, διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο. Πληροφορίες: Τ/+203.4839999 (εσωτ. 1575), http://www.bibalex.com/. 

ΤΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ: Η Βιβλιοθήκη καλύπτει συνολική έκταση 40.000 τ.μ., ενώ το συνολικό εμβαδόν των 13 ορόφων της είναι 69.000 τ.μ. Υπάρχουν 3.500 θέσεις μελέτης, 8.000.000 τόμοι (προς το παρόν), 50.000 χάρτες, 100.000 χειρόγραφα, 30 βάσεις δεδομένων, 10.000 σπάνιες εκδόσεις, 200.000 δίσκοι και μαγνητοταινίες με μουσικά θέματα, 50.000 βίντεο και απασχολούνται περίπου 600 εργαζόμενοι. Στο όλο σύμπλεγμα περιλαμβάνεται συνεδριακό κέντρο με 3.200 θέσεις, μουσείο επιστημών, πλανητάριο, σχολή πληροφορικής, ινστιτούτο καλλιγραφίας και μουσείο.

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ: Η Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας βρίσκεται στην περιοχή της Σελσέλα - είναι σχεδόν η ίδια περιοχή με εκείνη την οποία καταλάμβανε η αρχαία Βιβλιοθήκη. Βρίσκεται παράλληλα στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου της Αλεξάνδρειας και με τη βόρεια πλευρά της κοιτάζει προς τη Μεσόγειο.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ: Η αρχαία Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ιδρύθηκε κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. από τη δυναστεία των Πτολεμαίων και αποτελούσε συνέχεια του οράματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου να γίνει η πόλη παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο. Στο Αλεξανδρινό Μουσείο (τμήμα του οποίου ήταν η Βιβλιοθήκη) δημιουργήθηκε στην ουσία το πρώτο πανεπιστήμιο στον κόσμο (το μουσείο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Δημητρίου του Φαληρέως, μαθητή του Αριστοτέλη). Η φήμη της Βιβλιοθήκης ως σπουδαίου ερευνητικού και φιλολογικού κέντρου ήταν πολύ μεγάλη. Αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι οι τόμοι της ξεπερνούσαν τις 700.000. Στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας εργάστηκαν σπουδαίοι αρχαίοι Ελληνες σοφοί: ο Ερατοσθένης, ο Ζηνόδοτος, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο Καλλίμαχος κ.ά. Μεγάλο τμήμα της καταστράφηκε το 47 π.Χ. κατά τον Αλεξανδρινό Πόλεμο. Αργότερα ανοικοδομήθηκε και συμπληρώθηκε από τη Βιβλιοθήκη της Περγάμου. Το 391 μ.Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Α΄, μεγάλο τμήμα της καταστράφηκε από φανατικούς χριστιανούς. Η καταστροφή ολοκληρώθηκε τον 7ο και τον 8ο αιώνα με την αραβική κατάκτηση.

Βουκουρέστι, Βράιλα...

Το μελέτημα της Κορνηλίας Papacostea - Danielopoulou αποτελεί ιστορία των ελληνικών κοινοτήτων στις ρουμανικές πόλεις Βουκουρέστι, Κωνστάντζα, Βραΐλα, Γαλάτσι και Γιούργεβο από την εμφάνισή τους με θεσμοθετημένη μορφή μετά τους Οργανικούς Κανονισμούς του 1830 ως τις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων.

Η εξιστόρηση αυτή συντελείται κυρίως με τη σταχυολόγηση ενός πραγματικού πλούτου αποκαλυπτικών λεπτομερειών από τον ελληνικό Τύπο της Ρουμανίας. Έτσι η αφήγηση αποκτά ζωντάνια και διατηρεί αδιάπτωτο το ενδιαφέρον της. Η ιστορία του συλλογικού βίου των Ελλήνων στη μητρόπολη και στα μεγάλα λιμάνια της Ρουμανίας απαρτίζεται κυρίως από την αφήγησης της δράσης τους στον τομέα της παιδείας: σχολεία, δάσκαλοι, εφημερίδες, εκδόσεις και βεβαίως η δράση των σημαντικότερων λογίων ζωντανεύει με την αφήγηση της Κορνηλίας Danielopoulou και πλαισιώνει την καταγραφή της συνεχώς μέριμνας του ελληνισμού της Ρουμανίας για την Εκκλησία και τα εθνικά δίκαια.

Η ιστορία των ελληνικών κοινοτήτων της Ρουμανίας στα χέρια της Ρουμανίας στα χέρια της έμπειρης ιστορικού της ελληνικής παιδείας στις ρουμανικές χώρες αποβαίνει τελικά κυρίως πολιτισμική ιστορία. Για το λόγο αυτό θεωρούμε δικαιολογημένη τη συμπερίληψη του έργου στη Βιβλιοθήκη της Ιστορίας των Ιδεών που εγκαινίασε το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών το 2001. [...] (Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης, από τον πρόλογο)

Mother, have some Apricots...

In 1937 at the age of five, Colette Rossant leaves Paris to live with her grandparents in Egypt, soon settling into their luxuriant, food-centred lifestyle. She returns to Paris at 15, only revisiting Egypt 30 years later. In this memoir, she evokes an Egypt lost, to her and to us, for ever
  
My Mother (Extract)

I am peeling shrimp for my mother. Most likely, she'll refuse them. She eats nothing at the Mother Cabrini Hospice where she is dying of cancer. Three months ago, the doctors gave her three months to live; it is clear to me that she has no intention of dying yet, as if hanging on were a matter of spiteful retaliation. She complains all the time in a whiny French voice, especially when attendants are hovering near her bed. Each time the dietician asks her what she'd like, my mother answers, 'Chinese shrimp with vegetables,' as if she's in Chinatown. I have finally found the time to prepare this fantasy dish in my own kitchen, convinced that the greasy version from a restaurant will kill her. Perhaps I should have gone for the take-out.

I visit her every afternoon. When I come in, she is usually asleep, or at least pretends to be. The television is always on, with the sound turned off. She lies still, her face turned toward the television, her eyes closed. The skin of her face is very taut. Her head looks like a skull with an immense forehead because her hair is pushed all the way up. I sit on a dark brown leatherette chair and wait for her to wake up. Her hands, with their perfectly manicured nails, lie still beside her thighs. She was always proud of her long-fingered, elegant hands. Mine show the signs of washing, cooking, and gardening: short, jagged nails; swollen knuckles; heavy cuticle moons. I used to be very jealous of her hands, but I've since found revenge through my three daughters, who have magnificent hands. The Haitian nurse comes in to look at her, checks her breathing, and leaves. When my mother is awake, she tells me — in French — how vulgar she finds the nurse's nails, which are very long and airbrushed with intricate designs and sprays of glitter. Once a week I bring the nurse chocolate to appease my guilt, and to make sure my mother doesn't receive retaliation in the guise of care.

My mother wakes up and looks at me. She is silent and unsmiling.

'I brought you some Chinese shrimp. You want to try some?' I say. She continues to stare at me in silence.

'What time is it?' she asks suddenly, minutes later.

'Half past five. Do you want to try to eat? The shrimps? They're still hot.' With irritation etched on her mouth, she rasps, 'I'm not hungry. I'll eat later.'

There are long silences between us. We never talk about anything that is important: God, love, my father, her life without us, how she met my stepfather — who had died a few years earlier — or why she became Catholic when she had been raised in the Jewish faith. My father died in Aswan when I was six. I vaguely remember him.

My mother never talks about him, and I always avoid bringing this subject up as I know from experience that our conversation will lead nowhere. I don't know why. When he died, she left me for four years with my Egyptian grandparents. I never knew what she really felt about me, and I still don't know today. When we went back to Paris after the war, she again left me, this time with her mother, and I did not see her until I was twenty. When I moved to the United States with my husband, she wanted to follow us to New York. I think she was lonely and she thought that we would be friends and that I would let her come into my life. It never happened. I made sure that she lived nearby but never with us. We always pretended that we loved each other, but I had built myself a world of memories where my mother is nowhere to be found. I want it to stay that way.................

Θαλασσογραφίες...

Στο κτήριο της οδού Πειραιώς του Μουσείου Μπενάκη φιλοξενείται η έκθεση-αφιέρωμα στον θαλασσογράφο Ιωάννη Αλταμούρα (1852-1878) που οργανώνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Στη έκθεση παρουσιάζονται έργα όλης της οικογένειας Αλταμούρα, των γονέων του ζωγράφου Saverio Altamura και Ελένη Μπούκουρη-Αλταμούρα, καθώς και του αδελφού του Αλέξανδρου.

Το σύνολο των έργων εντοπίστηκε στην Ελλάδα και προέρχεται τόσο από συλλογές ιδρυμάτων και μουσείων, όσο και από ιδιωτικές συλλογές. Το μεγαλύτερο μέρος των έργων που περιλαμβάνονται στην έκθεση, ανήκει στην πολύτιμη συλλογή των απογόνων του ζωγράφου, ενώ τα έργα συμπληρώνουν προσωπικά αντικείμενα, επιστολές, ιστορικά έγγραφα, φωτογραφίες, memorabilia και σχετικά ντοκιμαντέρ.

naftemporiki.gr

Αφηγήσεις...

Έκδοση για τον Παπαδιαμάντη
Έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ κυκλοφόρησε προσφάτως για τον Παπαδιαμάντη με αφορμή τα 100 χρόνια από την γέννησή του.

Σεμινάριο: "Η Αφήγηση των παραμυθιών στην εκπαιδευτική διαδικασία" (09/05/2011)
Το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης σε συνεργασία με την Αστική, μη κερδοσκοπική εταιρεία OΝΑΡ- ΜΕΣΩ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΟ ΠΑΙΔΙ πραγματοποιεί τη Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011, (από τις 16:30 έως τις 21:00), σεμινάριο με θέμα: "Η Αφήγηση των παραμυθιών στην εκπαιδευτική διαδικασία".

Ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας συναντά το ιταλικό κοινό (02&05/05/2011)
Στο πλαίσιο της διοργάνωσης '' il maggio dei libri'' που διεξάγεται από το Κέντρο Βιβλίου και Ανάγνωσης του Υπουργείου Πολιτισμού της Ιταλίας, ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας θα συναντήσει τη Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011, στην αίθουσα Aula Barrato (17.30) του Πανεπιστημίου Ca' Foscari της Βενετίας το ιταλικό κοινό και θα διαβάσει αποσπάσματα από διηγήματα του. Την εκδήλωση θα προλογίσουν ο καθηγητής Τάκης Καγιαλής (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων) και η καθηγήτρια Caterina Carpinato (Πανεπιστήμιο Ca' Foscari). Η συνάντηση του συγγραφέα με το ιταλικό κοινό θα λάβει χώρα και στην Τεργέστη την Πέμπτη 5 Μαΐου στην Sala Giubileo (18.30), Via Manzini 3. Την εκδήλωση θα προλογίσουν η Μαρία Κασσοτάκη και ο Δημήτρης Μαμμής (Πανεπιστήμιο Τεργέστης).

Διάλεξη της Μ. Πολιτοπούλου:"Η διαχείριση της ιστορικής και προσωπικής μνήμης στο αστυνομικό μυθιστόρημα" (09/05/2011)
Διάλεξη της Μαριλένας Πολιτοπούλου με θέμα "Η διαχείριση της ιστορικής και προσωπικής μνήμης στο αστυνομικό μυθιστόρημα" τη Δευτέρα 9 Μαίου (ώρα 20.30), στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Εκδήλωση για την ποίηση του Δ. Κατσαγάνη (07/05/2011)
Το Πολύεδρο πραγματοποιεί εκδήλωση για την ποίηση του Δημήτρη Κατσαγάνη, το Σάββατο 7 Μαΐου 2011 ( ώρα 1 το μεσημέρι).
Συμπόσιο ποίησης
Το Συμπόσιο ποίησης ξεκινά την Τρίτη 3 Μαΐου 2011 και ώρα 20.30. στο Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών και πραγματοποιείται με τη συνεργασία του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

Διαγωνισμός διηγήματος για τη Θεσσαλονίκη

Με διαγωνισμό διηγήματος γιορτάζουν τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912 οι εκδόσεις Ιανός και καλούν κάθε ενδιαφερόμενο να συμμετάσχει με διήγημα που "αντανακλά το πνεύμα της πόλης".

Διάλεξη του N. Richardson: "Η ασπίδα του Αχιλλέα" (10/05/2011)
Διάλεξη του Nicholas Richardson με θέμα "Η ασπίδα του Αχιλλέα" την Τρίτη, 10 Μαίου (ώρα 10.15), στο Αμφιθέατρο Β Διδακτηρίων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Διατομεακές Αναγνώσεις του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης-το φανταστικό (11&18/05/2011)
Συνεχίζονται, στις 11 και στις 18 Μαίου, οι Διατομεακές Αναγνώσεις του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του Τμήματος.

Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης: Πρόγραμμα Μαθημάτων Μαΐου 2011
Ανακοινώθηκε από το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης το Πρόγραμμα Μαθημάτων Μαΐου 2011 (Τμήμα Αρχαίων Ελληνικών και Τμήμα Ιστορίας/Λαογραφίας Θράκης).

Aναγόρευση Dieter Harlfinger (12/05/2011)
Στις 12 Μαΐου 2011, ημέρα Πέμπτη και ώρα 7.00 μ.μ., στην αίθουσα τελετών του παλαιού κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, θα γίνει η αναγόρευση σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ομ. καθηγητή του Πανεπιστημίου του Αμβούργου Dieter Harlfinger.

Τρίωρο σεμινάριο του ΚΕΓ: "Τα γλωσσικά μαθήματα στο Ψηφιακό Σχολείο" (08/05/2011)
Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας οργανώνει τρίωρο σεμινάριο για εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με θέμα "Τα γλωσσικά μαθήματα στο Ψηφιακό Σχολείο", το οποίο διεξάγεται στο πλαίσιο της 8ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης και εντάσσεται στη θεματική έκθεση «Βιβλίο και εκπαίδευση». Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Μαΐου, από 17.30 έως 20.30, στο Συνεδριακό Κέντρο «Νικόλαος Γερμανός»(περίπτερο 8, αίθουσα Α). Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν είτε να προεγγραφούν στον εκθεσιακό χώρο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, stand 18, Περίπτερο 15 της ΔΕΘ (αιτήσεις συμμετοχής θα διατίθενται με την έναρξη της Έκθεσης Βιβλίου έως τις 15.00 το μεσημέρι της Κυριακής) είτε να εγγραφούν κατά την έναρξη του σεμιναρίου. Θα χορηγηθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.


Αυτή την εβδομάδα
Εκδήλωσεις-εκθέσεις για τον Κλείτο Κύρου και τον Άρι Γεωργίου
Πανευρωπαϊκό εκπαιδευτικό συνέδριο 2ου Γενικού Λυκείου Καλαμαριάς (03-08/05/2011)
Κύκλος διαλέξεων EIE: "Αρχαία Ανατολική Μεσόγειος: Σταυροδρόμι Μύθου και Λατρείας"
4ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ @ Dasein (04-08/05/2011)
Εργαστήρι ορθογραφίας (05-06/05/2011)
Διεθνές Συνέδριο: "Βιβλίο και Εκπαίδευση. Τι πρέπει να αλλάξει;" (05-08/05/2011)
8η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη (05-08/05/2011)
Γωνιά των Περιοδικών Λόγου και Στοχασμού
Συζήτηση: "Σύγχρονη πραγματικότητα και ελληνικό μυθιστόρημα" (06/05/2011)
3ο Διεθνές Νότιοευρωπαϊκό & Μεσογειακό Συνέδριο CiCe / CiCea Πολιτειότητα και εκπαίδευση (06-08/05/2011)
4o Διήμερο Συμπόσιο για την Αρχαία Ελλάδα (06-07/05/2011)
Διεθνές Συνέδριο: "Τέχνες και Εκπαίδευση: Δημιουργικοί τρόποι εκμάθησης των γλωσσών" (06-08/05/2011)
6ο Πανελλήνιο Συνέδριο των Εκπαιδευτικών για τις ΤΠΕ (06-08/05/2011)
32η Συνάντηση Τομέα Γλωσσολογίας ΑΠΘ (06-08/05/2011)
Ευρωπαϊκό Συνέδριο ΟΜΕΡ 2011: "Δημιουργικότητα και Μάθηση στην Πρώτη Σχολική Ηλικία" (06-08/05/2011)
Συζήτηση: "Η δυναμική του βορειοελλαδίτικου διηγήματος" (07/05/2011)
"Γιατί γράφουμε, γιατί διαβάζουμε;" (07/05/2011)
Εκδήλωση για την ποίηση του Δ. Κατσαγάνη (07/05/2011)
Φιλολογικό μνημόσυνο για τον Τάκη Βαρβιτσιώτη (08/05/2011)
Τρίωρο σεμινάριο του ΚΕΓ: "Τα γλωσσικά μαθήματα στο Ψηφιακό Σχολείο" (08/05/2011)
Σεμινάριο: "Η Αφήγηση των παραμυθιών στην εκπαιδευτική διαδικασία" (09/05/2011)
Διάλεξη της Μ. Πολιτοπούλου:"Η διαχείριση της ιστορικής και προσωπικής μνήμης στο αστυνομικό μυθιστόρημα" (09/05/2011)
Έκθεση για τον Ρίτσο (9-15/05/2011)
Διάλεξη Αλεξάνδρας Ιωαννίδου: "Λογοκρισία στη Λογοτεχνική Κριτική: Υπόθεση Γκράνιν" (10/05/2011)
Ημερίδα: "Όταν σε κοιτώ στα μάτια: Αναγνώσεις στον Πλατωνικό Αλκιβιάδη Ι" (10/05/2011)
Ημερίδα: "Μετά το Πτυχίο: Φιλολογική Εκπαίδευση και Προοπτικές Απασχόλησης" (10/05/2011)
Διάλεξη του N. Richardson: "Η ασπίδα του Αχιλλέα" (10/05/2011)
Συνέδριο: "Click-On-Knowledge 2011: Web-based Knowledge and Contemporary Scholarship"
Διατομεακές Αναγνώσεις του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης-το φανταστικό (11&18/05/2011)
Aναγόρευση Dieter Harlfinger (12/05/2011)
3η Συνάντηση Εργασίας Ελληνόφωνων Μεταφρασεολόγων (12-14/05/2011)

His Beatitude

Under the auspices of His Beatitude Theodoros II, Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa and under the organization of Dr Amanda-Alice Maravelia, scientific colleague of the Centre for Egyptology Studies of the Russian Academy of Scientists, an International Congress on the subject of "Ancient Egyptian Science and Metaphysics: the Quintessence of Religious Allegories and the Roots of Scientific Thought",  will take place on the 6th May 2011 in the Patriarchal Library of Alexandria, within the Patriarchal Mansion.

The aim of the congress is to trace and assess the ancient Egyptian ide ology and religion, and the pre-scientific attempts of the ancient Egyptians to understand both the world which surrounded them, as well as their own existence. Within this framework, particular attention will be given to the metaphysical background of ancient Egyptian religion, ancient Egyptian astronomy, mathematics and medicine. Furthermore, the interaction between Religion and Science, as it is formulated in the thought of the priests and the philosophers, will be analysed. The congress aspires to consider this multi-dimensional thematic through a inter-scientific prism, through the coupling of principles of Egyptology, Ancient Astronomy, Archaeology, History and Anthropology. To this end an international team of scientists will contribute with their talks.

This congress is yet another actual witness of the will of His Beatitude Theodoros II Pope and Patriarch of Alexandria to host within the historic Patriarchal Library scientific gathering s of a high standard which aim to deepen and expand the knowledge of culture which was developed historically in the land of the Nile, achieving universal dimensions thereafter.

The deliberations of the congress will take place between 09h00 and 19h30 and will be open to the public
From the Patriarchate

Αινστάιν...in a Boat, a Space One

Τα μεγάλα ουράνια σώματα του σύμπαντος, οι πλανήτες όπως η γη, τα άστρα, οι γαλαξίες κ.ά. καμπυλώνουν το χώρο και τον χρόνο γύρω τους με τη δύναμη της βαρύτητάς τους, ακριβώς όπως έχει προβλέψει η διάσημη θεωρία της γενικής σχετικότητας του Aλμπερτ Αϊνστάιν.

Η επιβεβαίωση έγινε από τις μετρήσεις του διαστημικού σκάφους Gravity Probe B (GP-B) της NASA, όπως ανακοίνωσαν οι επιστήμονες.

«Ο Αϊνστάιν ζει», δήλωσε ο φυσικός στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ, Φράνσις Έβεριτ, επικεφαλής ερευνητής τής αποστολής GP-B, μιας πραγματικής «Οδύσσειας», η οποία προετοιμαζόταν από την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία επί περίπου τέσσερις δεκαετίες και τελικά εκτοξεύτηκε το 2004.

Όπως είπε ο Αμερικανός φυσικός, επιβεβαιώνεται πλέον ότι «στο σύμπαν ο χώρος και ο χρόνος καμπυλώνονται από τη βαρύτητα. Η Γη παραμορφώνει πολύ ελαφρά το χώρο γύρω της, λόγω της βαρύτητάς της, και τον "παρασέρνει" μαζί της καθώς περιστρέφεται. Φανταστείτε τη Γη σαν να ήταν βυθισμένη σε μέλι. Καθώς ο πλανήτης μας περιστρέφεται, το μέλι ολόγυρα περιδινείται, όπως συμβαίνει με τον χώρο και τον χρόνο».

Αυτό ακριβώς είχε προβλέψει πριν από σχεδόν 100 χρόνια ο Αϊνστάιν, σε μια εποχή που δεν ήταν όμως δυνατό να υπάρξει πειραματική επιβεβαίωση της θεωρίας του, λόγω έλλειψης της κατάλληλης τεχνολογίας. «Η αποστολή GP-B επιβεβαίωσε δύο από τις πιο θεμελιώδεις προβλέψεις του σύμπαντος του Αϊνστάιν, πράγμα που έχει καθοριστικές επιπτώσεις για την αστροφυσική έρευνα», τόνισε ο Έβεριτ.

Ο δορυφόρος μετέφερε τέσσερα εξελιγμένα γυροσκόπια (περιστρεφόμενες σφαίρες), που μπορούσαν να μετρήσουν τόσο τις γεωδαιτικές επιπτώσεις στη Γη, λόγω επίδρασης της βαρύτητας στον χωροχρόνο, όσο και το κατά πόσο ο πλανήτης μας, καθώς περιστρέφεται, «τραβάει» μαζί του το χώρο και το χρόνο.

Αν η θεωρία του Αϊνστάιν ήταν λάθος, τα γυροσκόπια θα έδειχναν πάντα στην ίδια κατεύθυνση, όμως -σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας- τα γυροσκόπια κατέγραψαν μικροσκοπικές, αλλά μετρήσιμες, μεταβολές στη διεύθυνση της περιστροφής τους, υπό την επίδραση της γήινης βαρύτητας.

Οι ανεπαίσθητες κινήσεις των γυροσκοπίων μετριούνταν σε σχέση με τη θέση του άστρου ΙΜ του Πήγασου, ενώ τα γυροσκόπια βρίσκονταν σε θερμοκρασία κοντά στο απόλυτο μηδέν (μείον 273 βαθμοί Κελσίου), για να εξασφαλιστεί η ακρίβεια των μετρήσεων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αλάτι, Αλάτι...Καππαδοκία

Η Καππαδοκία ( http://www.cappadociaturkey.net/ ), είναι μια μαγευτική περιοχή της Τουρκίας ( http://bit.ly/luBmuw ), με μοναδικά αξιοθέατα και μακρά ιστορία, χαμένη στα βάθη των αιώνων και των πολιτισμών, που έχουν αφήσει τα ίχνη τους στο χώμα της. Αφού αποτέλεσε το λίκνο του πολιτισμού των Χετταίων, στις αρχές του 2.000 π.Χ., πέρασε διαδοχικά στα χέρια των Φρύγων, των Λυδίων, των Περσών, των Μακεδόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, της δυναστείας των Αριαραθών και των Ρωμαίων. Τον 17ο μ.Χ. αι., έγινε ρωμαϊκή επαρχία και ολοκληρώθηκε ο εξελληνισμός της περιοχής, που είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Σήμερα, το όνομα Καππαδοκία αναφέρεται στην περιοχή γύρω από την κοιλάδα του μικρού χωριού Goreme (Γκόρεμε), με το σεληνιακό τοπίο των ηφαιστιογενών βράχων και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Τουρκίας. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της τουρκικής πρωτεύουσας, Άγκυρας, ανάμεσα στις πόλεις Ακσαράι, Νίγδη, Νέβσεχιρ και Καισάρεια, σε ένα σουρεαλιστικό τοπίο που δημιουργήθηκε από ηφαιστειακές εκρήξεις και τη λάβα του ηφαιστείου Χασάνταγι, αλλά και από το φυσικό σμίλευμα των ηφαιστειογενών πετρωμάτων επί εκατομμύρια χρόνια. Οι κάτοικοι της περιοχής, λάξευσαν με σεβασμό τα σπίτια και τις εκκλησίες τους στο μαλακό βράχο, ανοίγοντας το δρόμο στους hippies και τις σημερινές υπόσκαφες ξενοδοχειακές μονάδες.

Η πιο ενδιαφέρουσα ίσως περίοδος που διένυσε αυτό το μέρος, ήταν η μεσαιωνική εποχή, όταν οι κοιλάδες του αποτέλεσαν καταφύγιο των χριστιανών του Βυζαντίου. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια του Χριστιανισμού, δημιουργήθηκαν μοναστήρια που διακοσμήθηκαν με περίτεχνες τοιχογραφίες, μέσα στα βράχια, ανάμεσα στις κοιλάδες Ιχλάρα και Μπελίσιραμα, από χριστιανούς που επέλεξαν αυτή τη δύσβατη περιοχή για να προστατευτούν από τους διώκτες τους.

Το υπαίθριο μουσείο του Goreme (www.goreme.com/goreme-open-air-museum.php ), αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς ( http://whc.unesco.org/en/list/357 ), με την καλύτερη συλλογή από ξωκλήσια και σπίτια, τα περισσότερα από τα οποία χρονολογούνται γύρω στον 11ο αιώνα. Στον επιβλητικό βράχο δίπλα στην είσοδο του μουσείου, βρίσκεται το περίφημο τετραώροφο γυναικείο μοναστήρι που περιλαμβάνει στοές και εκκλησίες με ωραίες τοιχογραφίες.

Ας δούμε όμως μαζί τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής:

Βυζαντινές τοιχογραφίες

Παρά τις διαβρώσεις από τις διάφορες καιρικές συνθήκες και τους βανδαλισμούς, πολλές από τις τοιχογραφίες αποτελούν ακόμη ένα από τα λαμπρότερα, πολύχρωμα αξιοθέατα της περιοχής. Η μαύρη ή σκοτεινή εκκλησιά (Karanlik Kilise), αποτελεί ένα από καλύτερα παραδείγματα: πολύχρωμοι άγγελοι στολίζουν τους πυλώνες και τις θολωτές οροφές, μαζί με σκηνές όπως η γέννηση του Ιησού. Η έλλειψη του φωτός στην εκκλησία, έχει συντηρήσει τις αναπαραστάσεις αυτές, οι οποίες εξακολουθούν να φαίνονται φρέσκες και ζωηρές μετά από μια χιλιετία.

Οι καμινάδες των νεραϊδών

Ένα ιδιαίτερα θαυμαστό δημιούργημα της φύσης που βρίσκεται στην Καππαδοκία, είναι οι Καμινάδες των Νεραϊδών (στα τουρκικά Peribacalarύ), που βρίσκονται ανάμεσα στις πόλεις Ουργκιούπ, Ουτσχισάρ και Αβανος, σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το Goreme. Πρόκειται για περίτεχνους κωνικούς πυργοειδείς βράχους, ύψους μέχρι και 40 μέτρων, που θυμίζουν καμινάδες με ένα «καπέλο» από βασάλτη στην κορυφή τους.

Σχηματίστηκαν από τη διάβρωση των ηφαιστειογενών πετρωμάτων της περιοχής, από τη βροχή και τα φυσικά φαινόμενα στη διάρκεια των αιώνων κατά την 4η Γεωλογική Περίοδο και είναι απροστάτευτες καθώς η φθορά τους από τα φυσικά φαινόμενα συνεχίζεται.


Ανακαλύψτε τις υπόγειες πόλεις

Οι Χριστιανοί της Καππαδοκίας εκδιώχτηκαν, πρώτα από τους Ρωμαίους και στη συνέχεια από μουσουλμανικές επιδρομές, γι’ αυτό και αναζήτησαν κρυψώνες που θα τους προστάτευαν από τις εχθρικές δυνάμεις. Όταν άκουγαν λοιπόν τις οπλές των αλόγων, μεταφέρονταν, μέσω των υπόσκαφων εκκλησιών, σε ένα δίκτυο πάνω από 30 υπογείων πόλεων ( www.cappadociaturkey.net/undergroundcities.htm ), οι οποίες στέγαζαν μέχρι και 10.000 άτομα η καθεμιά. Η μεγαλύτερη είναι σχεδόν δέκα επίπεδα κάτω από το έδαφος, με στενά, λαβυρινθώδη περάσματα που συνδέουν τους ορόφους.

Στις υπόγειες πόλεις υπάρχουν επίσης στάβλοι με λαβές που χρησιμοποιούνταν για να δένονται τα ζώα, εκκλησίες με αγίες τράπεζες και κολυμπήθρες, τοίχοι με τρύπες για την κυκλοφορία του αέρα, σιταποθήκες με μυλόπετρες και κουζίνες με φούρνους. Τα φρέατα εξαερισμού ήταν «μεταμφιεσμένα» σε πηγάδια και οι ογκώδες πόρτες από πέτρα που έκλεινα τις στοές εισόδου, αποτελούσαν την τελευταία λύση άμυνας.

Αν και δεν υπάρχουν πολλά καθημερινά αντικείμενα από την τότε ζωή, καθώς οι κάτοικοι των υπογείων πόλεων τα πήραν όταν επέστρεψαν στην επιφάνεια, οι υπόγειες πόλεις δίνουν μια αίσθηση της τότε ζωής σε σκληρές συνθήκες.

naftemporiki.gr

Atlantis

Being set on the idea
Of getting to Atlantis,
You have discovered of course
Only the Ship of Fools is
Making the voyage this year,
As gales of abnormal force
Are predicted, and that you
Must therefore be ready to
Behave absurdly enough
To pass for one of The Boys,
At least appearing to love
Hard liquor, horseplay and noise.

Should storms, as may well happen,
Drive you to anchor a week
In some old harbour-city
Of Ionia, then speak
With her witty sholars, men
Who have proved there cannot be
Such a place as Atlantis:
Learn their logic, but notice
How its subtlety betrays
Their enormous simple grief;
Thus they shall teach you the ways
To doubt that you may believe.

If, later, you run aground
Among the headlands of Thrace,
Where with torches all night long
A naked barbaric race
Leaps frenziedly to the sound
Of conch and dissonant gong:
On that stony savage shore
Strip off your clothes and dance, for
Unless you are capable
Of forgetting completely
About Atlantis, you will
Never finish your journey.

Again, should you come to gay
Carthage or Corinth, take part
In their endless gaiety;
And if in some bar a tart,
As she strokes your hair, should say
"This is Atlantis, dearie,"
Listen with attentiveness
To her life-story: unless
You become acquainted now
With each refuge that tries to
Counterfeit Atlantis, how
Will you recognise the true?

Assuming you beach at last
Near Atlantis, and begin
That terrible trek inland
Through squalid woods and frozen
Thundras where all are soon lost;
If, forsaken then, you stand,
Dismissal everywhere,
Stone and now, silence and air,
O remember the great dead
And honour the fate you are,
Travelling and tormented,
Dialectic and bizarre.

Stagger onward rejoicing;
And even then if, perhaps
Having actually got
To the last col, you collapse
With all Atlantis shining
Below you yet you cannot
Descend, you should still be proud
Even to have been allowed
Just to peep at Atlantis
In a poetic vision:
Give thanks and lie down in peace,
Having seen your salvation.

All the little household gods
Have started crying, but say
Good-bye now, and put to sea.
Farewell, my dear, farewell: may
Hermes, master of the roads,
And the four dwarf Kabiri,
Protect and serve you always;
And may the Ancient of Days
Provide for all you must do
His invisible guidance,
Lifting up, dear, upon you
The light of His countenance.