Οι Άραβες των Βάλτων

Ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη υπήρξε κάποτε μια κοινότητα Αράβων που δεν είχε όμοιά της. Οι Άραβες των Βάλτων. Ζούσαν σε μεγάλες θολωτές καλύβες φτιαγμένες από τα βούρλα των ποταμών και μετακινούνταν με πιρόγες ανάμεσα στα φτενές λωρίδες γης που μόλις πρόβαλλαν από τα νερά. Επρόκειτο για μία από τις πιο αρχαίες κοινότητες της Μεσοποταμίας, αξιοπρεπής και στεγνή, που λίγοι Δυτικοί την είχαν επισκεφτεί και πρώτος τη μνημόνευσε στο κλασικό του έργο «The Marsh Arabs» ο Ουίλφρεντ Θέσιγκερ. Ταξίδεψε εκεί και έζησε μαζί τους για μεγάλο διάστημα -το βιβλίο του είναι ένα πεζό, πλην συγκροτημένο ποίημα, με πυκνές εθνολογικές παρατηρήσεις, διαποτισμένο από το πνεύμα του εξερευνητή.

Από το βιβλίο...

Εζησα στους Βάλτους του Νότιου Ιράκ από το τέλος του 1951 ώς τον Ιούνιο του 1958, μερικές χρονιές επτά μήνες χωρίς διακοπή. Το 1957 ήταν η μόνη χρονιά που δεν πήγα καθόλου. Μολονότι ήμουν συνεχώς σε κίνηση, τούτο δεν είναι ένα τυπικό ταξιδιωτικό βιβλίο, διότι η περιοχή στην οποία ταξίδευα ήταν υπό περιορισμό. Ούτε φιλοδοξεί να είναι μια λεπτομερής μελέτη των φυλών των Βάλτων μεταξύ των οποίων έζησα, διότι δεν είμαι ανθρωπολόγος ούτε καν ειδικός σε οτιδήποτε. Εζησα αυτά τα χρόνια στους Βάλτους διότι μου άρεσε να είμαι εκεί. Εζησα με τους ανθρώπους των Βάλτων σαν ένας από αυτούς, και αναπόφευκτα με τα χρόνια οικειώθηκα τους τρόπους τους. Με τις αναμνήσεις μου, και τη βοήθεια των ημερολογίων μου, προσπάθησα να δώσω μιαν εικόνα των Βάλτων και των ανθρώπων που ζουν εκεί. Πρόσφατες πολιτικές αναταραχές στο Ιράκ είχαν σαν συνέπεια να αποκλειστεί η περιοχή για τους επισκέπτες. Είναι πιθανόν σε λίγο καιρό οι Βάλτοι να αποξηρανθούν· όταν θα γίνει αυτό, ένας τρόπος ζωής που έχει ιστορία χιλιάδων ετών θα εξαφανιστεί.

Οι Βάλτοι καλύπτουν έξι χιλιάδες περίπου τετραγωνικά μίλια στην περιοχή γύρω από την Κούρνα, εκεί που ενώνονται ο Τίγρης με τον Ευφράτη πάνω από την Μπάσρα για να σχηματίσουν το Σατ αλ Αραμπ. Αποτελούνται από μόνιμα έλη όπου το κάσαμπ (Φραγμίτης ο κοινός, κοινώς αγριοκάλαμο) είναι η επικρατούσα βλάστηση· εποχικά έλη, που ξεραίνονται το φθινόπωρο και τον χειμώνα και το μεγαλύτερο μέρος τους καλύπτεται από ψαθί (Τύφη η στενόφυλος)· και προσωρινά έλη, τα οποία γεμίζουν μόνο κατά τη διάρκεια των πλημμυρών κι ύστερα θρασομανάνε με βούτομα (Σκίρπος ο λιμναίος). Η περιοχή αυτή μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε τρία μέρη: στους Ανατολικούς Βάλτους, ανατολικά του Τίγρη· στους Κεντρικούς Βάλτους, δυτικά του Τίγρη και βόρεια του Ευφράτη· και στους Νότιους Βάλτους, νότια του Ευφράτη και δυτικά του Σατ αλ Αραμπ. Υπάρχουν ακόμη μερικά μόνιμα έλη κάτω από τη Σάτρα στο Σατ αλ Γκάραφ, ένα ποτάμι που αφήνει τον Τίγρη στην Κουτ και κυλάει νοτιοδυτικά προς τη Νασιρίγια· κάποια εποχικά έλη στις πεδιάδες βορειοανατολικά της Αμάρα, όπου οι χείμαρροι του Τιμπ και του Ντουάριτζ κατεβαίνουν από τους χαμηλούς λόφους της Περσίας και τα νερά τους σκορπίζονται· και ένα μικρό εποχικό έλος στην περιοχή Αλ μπου Νταράτζ, δεκαπέντε μίλια βόρεια της Αμάρα δυτικά του Τίγρη. Στο μέγιστο των πλημμυρών μεγάλες εκτάσεις των ερήμων που γειτονεύουν με τους Βάλτους καλύπτονται από νερά, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, αλλά μπορούν να φτάσουν σε απόσταση μεγαλύτερη από διακόσια μίλια, από τα περίχωρα της Μπάσρα και σχεδόν μέχρι την Κουτ. Οταν τα νερά υποχωρήσουν, η έρημος επανέρχεται.

Την άνοιξη, τα χιόνια που λιώνουν στα ψηλά βουνά της Περσίας και της Τουρκίας, φουσκώνουν τον Τίγρη και τον Ευφράτη· οι Βάλτοι είναι το αποτέλεσμα της υπερχείλισης των υδάτων αυτών των δύο ποταμών. Οι Ανατολικοί και Κεντρικοί Βάλτοι υδατώνονται από τον Τίγρη, και το ογδόντα τοις εκατό των εκροών στη Βαγδάτη χύνεται σε αυτούς. Ο Ευφράτης, νότια της Νασιρίγια, σκορπίζει μέσα σε αναρίθμητα κανάλια· τα νερά συγκεντρώνονται σταδιακά στο Χαούρ ας Σανάφ και από εκεί στο Σατ αλ Αραμπ, μέσα από το κανάλι Καρμάτ Αλι, λίγα μίλια βόρεια της Μπάσρα. Το παλιό κανάλι ανάμεσα στη Σουκ αλ Σουγιούκ και στην Κούρνα είναι ακόμη γνωστό ως Ευφράτης αλλά στην πραγματικότητα τα νερά του έχουν διαφύγει από τη δεξιά όχθη του Τίγρη. Μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι ο Τίγρης και ο Ευφράτης κυλούσαν χωριστά και χύνονταν στον Περσικό Κόλπο και ότι η λάσπη τους είχε προεκτείνει τον αιγιαλό όλο και πιο βαθιά στο νότο. Σύμφωνα με τη σύγχρονη θεωρία, την οποία διατύπωσαν πρώτοι οι G.M.Lees και N.L.Falcon το 1952, το βάρος της συσσωρευμένης λάσπης προκαλεί μιαν αντίστοιχη καθίζηση της επιφάνειας της γης και ως εκ τούτου ο αιγιαλός έχει παραμείνει σχεδόν αναλλοίωτος από τα βιβλικά χρόνια. Στον Τίγρη η υπερχείλιση φτάνει στο ανώτατο σημείο τον Μάιο, και στον Ευφράτη ένα μήνα αργότερα. Από τον Ιούνιο η στάθμη αρχίζει να υποχωρεί και στα δυο ποτάμια και φτάνει στο κατώτατο σημείο τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Τον Νοέμβριο παρατηρείται συνήθως μία μικρή άνοδος η οποία αυξάνει στη διάρκεια του χειμώνα και της άνοιξης.

Τους Κεντρικούς Βάλτους τους γνωρίζω καλύτερα, ίσως διότι από εκεί ξεκίνησα. Εκεί ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Δεν υπήρξε οικισμός που να μην επισκέφτηκα, όσο μικρός κι αν ήταν, και τους περισσότερους επανειλημμένα. Οταν απέκτησα μονόξυλο, τα αγόρια που πήρα για κωπηλάτες ήταν από αυτά τα μέρη. Με αποδέχτηκαν, κι έτσι με αποδέχτηκαν και οι συντοπίτες τους. Εμειναν μαζί μου σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μου και τα χωριά τους ήταν οι βάσεις στις οποίες γύριζα μετά τις εκδρομές μου. Ταξίδεψα εξίσου και στους Ανατολικούς Βάλτους, αλλά τους ανθρώπους τους δεν τους γνώρισα τόσο καλά. Παρέμεινα ξένος, μολονότι ήμουν πάντα ευπρόσδεκτος...

Admont Benedictine Monastery

Since its foundation in 1074, i.e. since almost one thousand years, Admont Benedictine Monastery has collected and preserved cultural goods. In this respect the library has a special position.

This library is one of the most important cultural properties of our country and is one of the largest late Baroque works of art in Europe. Perhaps a little overenthusiastically but at the same quite justifiably, since the early 19th century the Admont library has been called the “eighth wonder of the world”. It represents a repository of knowledge containing examples of the artistic and historical development of books over the centuries - from the manuscripts of the medieval Admont writing school over the collection of incunabula (early printed books) to the fully developed printing process.

As a work of art, the library should be viewed as a whole in which the various genres (architecture, frescoes, sculptures, written and printed matter) blend into one work - in the final analysis, the central place of books in the history of the development of the Benedictine Order.

The late Baroque library, completed in 1776, was commissioned by Abbot Matthäus Offner (reigned 1751-1779) and built by the Graz Master Builder Josef Hueber (1715-1787). Hueber was imbued with the ideas of the Enlightenment:  “As with the mind, light should also fill the room”. With a length of 70 m, a width of 14 m and 11 m in height (12.7 m in the central cupola) and divided into three, this room is the largest monastery library room in the world. The Austrian National Library in Vienna served Hueber as a pattern.

The seven ceiling frescoes created by the 80-year-old Bartolomeo Altomonte (1694-1783) in the summer months of the years 1775 and 1776 also breathe the spirit of the Enlightenment. They show the steps in man’s exploration of thinking and speaking from the sciences to Divine Revelation in the central cupola. The bookcases under this cupola alone contain editions of the Bible and the Church Fathers, those in the North side room theological literature and those in the South room all the other subjects.

The monastery sculptor Josef Stammel (1695-1765), one of the most important Baroque sculptors, created the extensive carvings in the room. Particularly famous is “The Four Last Things”, a group of four over-lifesize presentations of Death, the Last Judgement, Heaven and Hell.

The Admont library is a historical monument to book culture with an importance far beyond the region. At the same time it offers equally valuable and exhaustive source material of the surrounding country. The total collection of books comprises some 200,000 volumes. The most valuable treasures are the more than 1,400 manuscripts (the earliest from the 8th century) and the 530 incunabula (early printed books before 1500).

Γλυπτά του Αρχαιολογικού Μουσείου από το ΜΙΕΤ

Ο τόμος αυτός είναι ο τρίτος του Καταλόγου γλυπτών του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος χρησιμοποιούνται ήδη ευρύτατα στην ελληνική και ξενόγλωσση βιβλιογραφία από μελετητές που ασχολούνται με την πλαστική αλλά και με την ιστορία και την τοπογραφία της Μακεδονίας, και ειδικότερα της Θεσσαλονίκης, κατά την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα. Ο Κατάλογος θα ολοκληρωθεί με την έκδοση του τέταρτου τόμου, που ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται. Ο τρίτος τόμος περιλαμβάνει 328 λήμματα, δηλαδή πολύ περισσότερα από ό,τι οι δύο προηγούμενοι. Διπλασιάζεται έτσι σχεδόν ο συνολικός αριθμός των δημοσιευμένων γλυπτών, που ανέρχονται στα 665.

Αξιοσημείωτο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των γλυπτών που παρουσιάζονται στον τρίτο τόμο δημοσιεύονται για πρώτη φορά, πράγμα που θα βοηθήσει σημαντικά την έρευνα της γλυπτικής στον γεωγραφικό χώρο της αρχαίας Μακεδονίας. Δημοσιεύονται έργα πλαστικής όλων των κατηγοριών, ολόγλυφα και ανάγλυφα (ελεύθερα και αρχιτεκτονικά), καθώς και αρκετά θραύσματα• επίσης διακοσμητικά γλυπτά και ένας μεγάλος αριθμός σαρκοφάγων. Τα γλυπτά κατατάσσονται σε δύο ευρύτερες περιόδους (όψιμη κλασική και ελληνιστική, αυτοκρατορική και ύστερη αρχαιότητα) και μέσα σε κάθε περίοδο κατά είδη.

ΜΙΕΤ

Strahov Theological Hall

The Theological Hall was built between 1671 and 1679 and houses the theological book collection of the famous Strahov library. Its collection contains over 200,000 books and includes works from famous printers such as Christoffel Plantin from Antwerp.The frescoes on the ceiling of the Theological Hall took four years to complete. They depict Strahov Monastery library placard the profession of the librarian. In the hall are several 17th century geographical and astronomical globes.

Ο Σ.Μ καταθέτει...Η τοιχογραφία είναι μια τεχνική ζωγραφικής σε τοίχο, κατά την οποία οι χρωστικές ουσίες, αναμεμειγμένες με νερό, απλώνονται σ' ένα ξηρό ή νωπό στρώμα σοβά - στη δεύτερη περίπτωση ονομάζεται "φρέσκο".

Όταν ο σοβάς στεγνώνει, απορροφά τις χρωστικές ουσίες και η ζωγραφιά γίνεται ένα με τον τοίχο. Ένα από τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής είναι ότι το φρέσκο ανθίσταται καλύτερα στο χρόνο και στις αλλαγές των ατμοσφαιρικών συνθηκών. Οι πρώτες τοιχογραφίες βρέθηκαν στην Κνωσό της Κρήτης και ανάγονται στην περίοδο 1750-1400 π.Χ. Ωστόσο, αυτό το είδος τέχνης  γνώρισε τη μέγιστη ακμή του στην Ιταλία, μεταξύ του 13ου και του 18ου αιώνα. Ανάμεσα στους μεγάλους καλλιτέχνες που διακρίθηκαν για τις τοιχογραφίες τους είναι οι Τζιότο, ο Μαντένια, ο Λεονάρντο, ο Μικελάντζελο...

The Theological Hall

The Theological Library with stucco decoration and paintings from 1720s.In 1670 Jeroným Hirnheim, a philosopher and theologist became the abbot of Strahov. His greatest work, which has survived to the present days, was the building of the new library, the present Theological Hall completed in 1679. During the 17th and the early 18th century other abbots continued in the reconstruction of the monastery. They also cared for the church, which was repaired and decorated several times during the given period.

The monastery experienced other great building activity namely after the assault of French and Bavarian troops in 1742, when it was bombarded. After this destruction of the monastery the abbot organized building works again in the course of which the church was rebuilt along with the monastery area.

Mauritanian Rock Art: A New Recording

The BA Calligraphy Center published Mauritanian Rock Art: A New Recording, written by distinguished Egyptian Scholar Dr. Hamdi Abbas Abd-El-Moneim.

The book is an attempt to apply new methods and techniques for recording rock art in North-West Africa. The author aims to show the work not as isolated figures but as groups of interrelated figures as well as introduce Mauritanian rock art to the readers, and show the significant role of this sort of archaeological material in studying the history of the region before the appearance of written records.
Mauritanian Rock Art: A New Recording is available for sale at the Bibliotheca Alexandrina Bookshop.

B.A

Φιλίες Ανθρώπων, Αραβουργήματα

Το διάσημο και δυσεύρετο Αναγνωστικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης
του Γ.Ζούκη  ξεκινάει με το «Πιστεύω τω φίλω …»

Πιστεύω¹ τῷ φίλῳ. Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις².
῾Ο φίλος τὸν φίλον ἐν πόνοις³ καὶ κινδύνοις οὐ λείπει. Τοῖς
τῶν φίλων λόγοις ἀεὶ πιστεύομεν. Εἰ⁴κινδυνεύετε, ὦ
φίλοι, τοὺς τῶν ἀνθρώπων τρόπους⁵ γιγνώσκετε· οἱ μὲν
γὰρ ἄπιστοι φίλοι οὐ μετέχουσι⁶ τοῦ κινδύνου, οἱ δὲ πιστοὶ
συγκινδυνεύουσι τοῖς φίλοις. Πιστοῖς φίλοις μᾶλλον⁷ ἢ
χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ πιστεύομεν. Οἱ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐν
κινδύνοις ἀεὶ ἀγαθὸν ἔχουσι θυμόν⁸· τῷ γὰρ θεῷ πιστεύουσιν.
῏Ω φίλε, ὁ θεὸς τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους οὐ λείπει. Πολλοὶ
ἄνθρωποι τῷ πλούτῳ μᾶλλον ἢ τῷ θεῷ πιστεύουσι.

Αφιερώνεται στον κ.Σ.Μ και την κα Ζ.Μ

Θερμές Ευχαριστίες στην κα Αναστασία Τζιβανοπούλου

Μ.

Οιδίποδας, Σφίγγα, Εικασίες...

Στις 22 Αυγούστου 2006, τέσσερις χιλιάδες μαθηματικοί συνέρρευσαν στη Μαδρίτη για να παρακολουθήσουν το 25ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών, και να παρευρεθούν στην απονομή του Μεταλλίου Φιλντς (το "Νόμπελ" των μαθηματικών). Το βραβείο θα απένειμε ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος σ' έναν μυστηριώδη ρώσο μαθηματικό από την Αγία Πετρούπολη, τον Γκριγκόρι Πέρελμαν, για το μνημειώδες επίτευγμά του: την απόδειξη της Εικασίας του Πουανκαρέ. Όμως, αυτή η εκκεντρική ιδιοφυΐα ουδέποτε εμφανίστηκε· αγνόησε τους πάντες· ακόμη και το έπαθλο: ένα εκατομμύριο δολάρια.

Η ιστορία ξεκινά το 1904, όταν ο γάλλος σοφός και εξαιρετικός μαθηματικός Ανρί Πουανκαρέ επινόησε ένα πολύ απλό πρόβλημα: Φανταστείτε ένα μυρμήγκι να περιφέρεται ανέμελο σε μια μεγάλη επιφάνεια. Πώς θα μπορούσε να "γνωρίζει" εάν η επιφάνεια είναι επίπεδη, σφαιρική, ή άλλου είδους; Το μυρμήγκι θα έπρεπε να "ανυψωθεί" στο χώρο, ώστε να την παρατηρήσει από ψηλά. Άραγε, υπάρχει τρόπος να αποδείξουμε ότι το σχήμα μιας επιφάνειας είναι σφαιρικό χωρίς καν να το δούμε;

Ο Πουανκαρέ έδωσε μια εξαιρετική απόδειξη σ' αυτόν το γρίφο, όμως σύντομα κατάλαβε ότι ήταν ατελής. Έκτοτε, η εικασία του έγινε το Άγιο Δισκοπότηρο για τους μαθηματικούς όλου του κόσμου. Εάν κατάφερναν να την αποδείξουν, θα μπορούσαν να κατανοήσουν σε βάθος πώς είναι οι χώροι των ανώτερων διαστάσεων, και πιθανότατα να αποφανθούν για το σχήμα που έχει το Σύμπαν μας.

Το μεγαλύτερο μαθηματικό πρόβλημα της εποχής, -το οποίο ανήκει στον πυρήνα του νέου κλάδου της τοπολογίας, που ουσιαστικά ίδρυσε ο Πουανκαρέ- παρέμενε ανεπίλυτο μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν ο παράξενος ρώσος ερημίτης "ανέβασε" την απόδειξή του στο Διαδίκτυο, "τρέλανε" ολόκληρη τη μαθηματική κοινότητα, και μετέτρεψε την εικασία σε θεώρημα.

Φανταστείτε τον Οιδίποδα να λύνει το αίνιγμα της Σφίγγας μόνο και μόνο για να αρνηθεί το στέμμα που του δίνεται ως έπαθλο. Μια σύγχρονη εκδοχή αυτού του αλλόκοτου γεγονότος αποτελεί τη ραχοκοκαλιά αυτής της μαθηματικής περιπέτειας.

Ένας σημαντικός μαθηματικός των αρχών του 20ού αιώνα, εκατό χρόνια δραματικών ανατροπών, ένας πάμφτωχος εκκεντρικός ήρωας του 2003, και ένα έπαθλο ενός εκατομμυρίου δολαρίων...

Ατονικό, Μονοτονικό...Δύναμη, Πόλεμος, Συνενοχή

Ο Οδυσσέας με τη Ναυσικά
Κατά τον Γκαιτε
Είναι ένα από τα πιο διακριτικά και ανομολόγητα ειδύλλια στην Παγκόσμια
Ιστορια
…………………………..
Στην αληθεια αυτή λοιπον,

η Ομορφια είναι επικίνδυνη
τη Σοφία πρεπει να την κερδίσεις
η Αγαπη είναι δικη σου επιλογη

και η ευχη,

Ειθε να εχεις μια καρδιά γεμάτη αγαπη
ειθε να υπαρχει πάντα κατι που θελεις να το μαθεις
κατι που να θελεις να το κανεις και ένα μερος που να θελεις να πας
ένα προσωπο που να θελεις να συναντησεις
…………….
Να βρισκεις την ευτυχία στα μικρα πραγματα
Αυτά δινουν στη μεγαλη ευτυχια την ευκαιρια να σε πλησιασει αθορυβα

Να διακινδυνευεις και να προσπαθεις
Να διακινδυνευεις και να δινεις
Να διακινδυνευεις και να αγαπας

Ειθε να μυριζεις καραμελας αρωμα, πευκο, κανελλα, φρυγανισμενο ψωμι, σοκολατα και καφε, ρετσινι και μαστιχα, πορτοκαλι και μυρτιλλα, νωπο χωμα και βροχη, γλυκοριζα και γαρυφαλλο
…………………..
Καποτε, ξερεις, λενε, πως ένα τριανταφυλλο ονειρευοταν μερα νυχτα ότι του κρατουσαν συντροφια οι μελισσες, όμως καμια δεν πηγαινε στα πεταλα του
ένα βραδι καθως περνουσε ο καιρος, το φεγγαρι το ρωτησε

Δεν εχεις κουραστει να τις περιμενεις και να μην ερχονται;
Ισως, ειπε το λουλουδι
Πρεπει όμως να συνεχισω να παλευω

Γιατι; ρωτησε το φεγγαρι
Επειδη αν δεν ανοιξω, θα μαραθω
……………..
ο Χρονος δεν αλλαζει τον ανθρωπο
η Αγαπη τον αλλαζει
……………………………….
Η ευτυχια δεν είναι ο σκοπος αλλα ο ιδιος ο δρομος
Δεν είναι αναπαυλα, είναι προσπαθεια που πετυχαινει ή αποτυχια που ξεπερνιεται
Η ευτυχια δεν βρισκεται στο Είναι ή στο Έχειν
Αλλα στη δραση και την αγαπη.

Που δεν εκπίπτει.
Μ.
 

Η Ζητιάνα του Λοκάρνο

Η "Ζητιάνα του Λοκάρνο" αποτελεί το πιο σύντομο από τα εννέα διηγήματα
του γερμανού πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Χάινριχ φον Κλάιστ, τα
οποία λόγω της μεγάλης τους έκτασης χαρακτηρίζονται συνήθως νουβέλες.
Πρόκειται για μια "μοναδική", όπως έχει ονομαστεί, "περίπτωση"
πεζογραφίας -"εκτός τόπου και χρόνου" στην εποχή της και χωρίς
μεταγενέστερους μιμητές- που στηρίζεται σε μια εκκεντρική αφηγηματική
τεχνική και σ' ένα εξίσου εκκεντρικό περιεχόμενο.

Ο αφηγητής στις νουβέλες του Κλάιστ εξιστορεί με απάθεια, ψυχρότητα
αλλά και εξαιρετική ακρίβεια, ακραία ανθρώπινα περιστατικά και οριακές
ψυχικές καταστάσεις, που εξωθούνται στα άκρα "ως την ψύχωση, την
παραφροσύνη και τον θάνατο" με την παρέμβαση σκοτεινών εξω-κοσμικών
δυνάμεων. Το υπερφυσικό στοιχείο γίνεται αντιληπτό ως μια αρχέγονη
δύναμη παραλόγου, που ανατρέπει τους νόμους της φύσης και της
ανθρώπινης λογικής, για να αποκαταστήσει, όπως φαίνεται στη "Ζητιάνα
του Λοκάρνο", μια διαταραγμένη ηθική ισορροπία.

Έτσι, ο τρόμος που προκαλούν οι ιστορίες του Κλάιστ δεν προέρχεται
τόσο από την παρουσία της υπερφυσικής μορφής όσο από τη διαπίστωση του
αδιεξόδου της ανθρώπινης λογικής και της εξουδετέρωσης της ανθρώπινης
βούλησης μπροστά σε μιαν απροσδιόριστη αμείλικτη νομοτέλεια.
Έξι διηγήματα, αντιπροσωπευτικά διαφόρων κατηγοριών φανταστικής
πεζογραφίας, που μπορούν να συσχετιστούν με τη "Ζητιάνα του Λοκάρνο",
για να προσδιοριστεί ουσιαστικότερα η λειτουργία του φανταστικού στο
διήγημα του Κλάιστ. Tο διήγημα του Κ. Π. Καβάφη "Eις το φως της
ημέρας" αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα "αμιγούς" φανταστικής
ιστορίας, στην οποία είναι εμφανής ο δισταγμός του αναγνώστη απέναντι
στο υπερφυσικό. Το διήγημα του Νίκου Νικολαΐδη "Μεταθάνατο"  αποτελεί
μια παράλληλη θεματικά ιστορία με αυτή του Κλάιστ, σχετικά με την
εμφάνιση του φαντάσματος μιας φτωχής γυναίκας, που ο ήρωας του
διηγήματος σκότωσε κατά λάθος. Το διήγημα του Ε. Α. Πόε "Η πτώση του
οίκου των Ώσερ" είναι μια "παράξενη", απλώς, ιστορία, όπου τα
υπερφυσικά συμβάντα εξηγούνται τελικά με τη λογική. Δύο αλληγορικά
φανταστικά διηγήματα, τον "Oυίλιαμ Ουίλσον" του Πόε, μια ιστορία που
περιέχει ρητές ενδείξεις για την αλληγορική της ανάγνωση, και τη
"Μύτη" του Νικολάι Γκόγκολ, που αναγγέλλει τη λογοτεχνία του
υπερφυσικού του 20ου αιώνα, καθώς προτείνει ως αλληγορική σημασία του
κειμένου τη μη-σημασία της αλληγορίας. Το διήγημα του Όσκαρ Γουάιλντ
"To φάντασμα του Κάντερβιλ" , αποτελεί παρωδία του φανταστικού:
εξιστορεί τις ταπεινώσεις του φαντάσματος ενός πύργου, οι ιδιοκτήτες
του οποίου δεν παίρνουν στα σοβαρά την "τρομερή" παρουσία του. Τέλος,
στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ "Στοιχειωμένο σπίτι",  το υπερφυσικό
δεν συγκροτεί φανταστική αφήγηση αλλά διαχέεται ως εντύπωση στον
εσωτερικό μονόλογο της ηρωίδας.

"H ζητιάνα του Λοκάρνο" μπορεί να συσχετιστεί και με ειδικότερες
φανταστικές αφηγηματικές κατηγορίες, σύγχρονές της ιστορικά, όπως
είναι το γοτθικό μυθιστόρημα και το ρομαντικό παραμύθι, δύο είδη που
αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του ρομαντισμού στα τέλη του 18ου και στις
αρχές του 19ου αιώνα. Το διήγημα του Κλάιστ μοιράζεται με το γοτθικό
μυθιστόρημα τα κύρια στοιχεία του τυπικού του διάκοσμου, όπως είναι η
σκοτεινή ατμόσφαιρα των στοιχειωμένων πύργων με τα μυστηριώδη ανήλιαγα
δωμάτια και τις εφιαλτικές φασματικές φιγούρες, που εμφανίζονται για
να αποδώσουν δικαιοσύνη...

ΠΥΛΗ

Το Στερέωμα μέσα από μια άδεια κονσέρβα...

Τη μέρα αν βάλω στον ήλιο έναν καθρέφτη και ρίξω το φως στα γύρω δέντρα θα μιμηθώ την αντανάκλαση του φωτός στη Σελήνη, αφού η Σελήνη δεν έχει δικό της φως.

Ψηλά ανάμεσα στον Τοξότη και τον Υδροχόο, περιφέρεται στον Ουρανό ο Αιγόκερως.
Οι Αζτέκοι τον φαντάζονταν σαν φάλαινα, οι Ινδοί σαν αντιλόπη και οι Έλληνες τον αποκαλούσαν η Πύλη των Θεών, ενώ για τους Ασσύριους ήταν μπαρμπούνι.

Το γνωστότερο ίσως αστέρι του Κόσμου είναι το Αστέρι του Βορρά ή Πολικός Αστέρας, παρόλο που έχει ένα σωρό άλλα ονόματα. Για τους Ναβάχο είναι το Αστέρι που δεν Κινείται.
Για τους Κινέζους είναι ο μεγάλος αυτοκράτορας του Ουρανού.

Από καταβολής κόσμου, ο άνθρωπος ατενίζει το στερέωμα για να καταλάβει που βρίσκεται.
Όταν ήμουν μικρή έπαιρνα μια άδεια κονσέρβα και σκέπαζα τη μια πλευρά της με αλουμινόχαρτο και άνοιγα τρύπες με την καρφίτσα στο σχήμα κάποιου αστερισμού.

Στην άλλη πλευρά άναβα έναν φακό και είχα το δικό μου προσωπικό πλανητάριο.
Πόσοι ταξιδευτές δεν περίμεναν να νυχτώσει για να τους δείξει το δρόμο το Αστέρι του Βορρά.!

Μ.Κ
Η Ιστορία των Αισθήσεων

Όλα κύκλος είναι...

Το λεπτό Άρωμα της Αγάπης...
Απλώθηκε όταν οι Σάββας Γιαγτζόγλου και Σούλα Καραμεσίνη πρότειναν να ανεβάσουν το θεατρικό έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».
Έργο με απόφοιτους της Ελληνογαλλικής Σχολής Καλαμαρί, αφιερωμένο στον Χρήστο Καζάκο.
Στην προσφορά αγάπης απαντάς ανεπιφύλακτα ναι με αγάπη...

Σήμερα στις 7 το απόγευμα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία, μια καταπληκτική παράσταση, με φόντο τον Λόρκα... μέσα σε ένα άνυδρο Ισπανικό Χωριό, ένα δράμα που εκτυλλίσεται στο Σπίτι της Μπερνάντα.

Η λαική ψυχή της Ανδαλουσιανής Γης...
Τα έσοδα θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.