Το Κόκκινο και το Μαύρο

Επιτομή του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, που σφράγισε όχι μόνο τη γαλλική αλλά την παγκόσμια λογοτεχνία.

Ο Zυλιέν Σορέλ, γιος ξυλουργού απ' το Βεριέρ, ευαίσθητος όσο και φιλόδοξος, γεμάτος θαυμασμό για τα ιδεώδη του Ναπολέοντα, θέτει στόχο του να ξεφύγει από τα δεσμά της φτωχής του καταγωγής και να κατακτήσει την καταξίωση και τον πλούτο στην παρακμιακή γαλλική κοινωνία της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων. Ευφυής και φιλόδοξος, ιδεαλιστής και μέγας υποκριτής, φύση επαναστατική και στυγνός οπορτουνιστής, θα χτίσει τη θριαμβευτική του καριέρα εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τον κώδικα της κοινωνικής υποκρισίας, ώστε από την ταπεινή επαρχιακή Βεριέρ να βρεθεί στα σαλόνια του Παρισιού, κατακτώντας την καρδιά της όμορφης και ευγενικής κυρίας Ντε Ρενάλ, συζύγου του πρώτου εργοδότη του, και ύστερα της αριστοκρατικής και αλαζονικής Ματθίλδης.

Όσο όμως μετεωρική είναι η άνοδός του τόσο απότομη και σκληρή θα είναι η πτώση του. Ο άνεμος της Ιστορίας που πνέει στο έργο, η γοργή ροή της αφήγησης, η ψυχολογική εμβάθυνση στους εμβληματικούς χαρακτήρες, που πλάθονται σαν πρόσωπα με σάρκα και οστά, η σύνδεση των ηρώων με τον κοινωνικό τους περίγυρο, η ζωντανή απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου σε όλες τις πτυχές του, καθιστούν το Κόκκινο και το Μαύρο μια ανεπανάληπτη αναγνωστική εμπειρία αλλά και ένα μέσο μύησης στη μεγάλη τέχνη του μυθιστορήματος. Για τον Σταντάλ, το κόκκινο αντιπροσωπεύει τα στρατεύματα του Ναπολέοντα και το μαύρο την Εκκλησία.

Un roman psychologique[modifier]Selon Nietzsche, Stendhal est « le dernier des grands psychologues français ».

«  Stendhal, l'un des « hasards » les plus beaux de ma vie – car tout ce qui fait époque en moi m'a été donné d'aventure et non sur recommandation, – Stendhal possède des mérites inestimables la double vue psychologique, un sens du fait qui rappelle la proximité du plus grand des réalistes (ex ungue Napaleonem « par la mâchoire (on reconnaît) Napoléon »), enfin, et ce n'est pas la moindre de ses gloires, un athéisme sincère qu'on rencontre rarement en France, pour ne pas dire presque jamais (...) Peut-être suis-je même jaloux de Stendhal. Il m'a volé le meilleur mot que mon athéisme eût pu trouver : « La seule excuse de Dieu c'est de ne pas exister.»[4],[5] »

Dans Le Rouge et le Noir, Julien Sorel fait l'objet d'une étude approfondie. Ambition, amour, passé, tout est analysé. Le lecteur suit avec un intérêt croissant les méandres de sa pensée, qui conditionnent ses actions. Mathilde de la Mole et Madame de Rênal ne sont pas en reste. Leur amour pour Julien, égal l'un à l'autre, sont mis en perspective. Tout le monde est mis à nu sous la plume de Stendhal...

Ο Λαβύρινθος της Χάλκης

Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι τουρκικές αρχές απαγόρευσαν τη λειτουργία του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη. Την πορεία της υπόθεσης της Θεολογικής Σχολής από το 1923 μέχρι τις ημέρες μας πραγματεύεται το βιβλίο «Ο λαβύρινθος της Χάλκης - Η περιπέτεια της Θεολογικής Σχολής» του συγγραφέα-δημοσιογράφου Αρη Αμπατζή, που κυκλοφόρησε ως ατομική έκδοση.

Το βιβλίο περιλαμβάνει σε τρία κεφάλαια την πορεία της Σχολής από το 1923 μέχρι το 2011. Η προσπάθεια των τουρκικών αρχών για απαλλοτρίωση της Σχολής στη δεκαετία του 30, η διαδικασία που είχε ως αποτέλεσμα την έγκριση του Κανονισμού Λειτουργίας το 1951, οι εξελίξεις γύρω από το κλείσιμό της το 1971 και η περιπέτεια που συνεχίζεται.

Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο της ιστορίας της Θεολογικής Σχολής. Στο Παράρτημα του βιβλίου περιλαμβάνονται σπάνια κείμενα και έγγραφα σχετικά με τη Σχολή.

«Η Τουρκία ως επίσημη ιδεολογία και κρατικό σύστημα ποτέ δεν είδε το θέμα των θρησκευτικών και άλλων ελευθεριών των εθνοτικώς μη Τούρκων και θρησκευτικώς μη σουνιτών μουσουλμάνων πολιτών της, ως μέρος του συνόλου που λέγεται Τουρκία. Με αποτέλεσμα να κρίνει και να αντιμετωπίζει τη λατρεία, την εκπαίδευση και άλλα ιδιαίτερα ζητήματα των μη μουσουλμάνων, σαν να πρόκειται για υποθέσεις τουρκογενών σουνιτών».

Ο Αρης Αμπατζής έχει γράψει και άλλα βιβλία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις όπως τα : «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις 2001» και «Ελληνοτουρκικές σχέσεις 2002» (εκδόσεις Κούριερ), «Μαρμαρωμένη Ρωμιοσύνη -Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης (εκδόσεις Λιβάνη), «Islam light -Ο πολιτικός αναχρονισμός στην Τουρκία» (εκδόσεις Θαλλός), «Ποια Τουρκία» (εκδόσεις Πολύτροπον).

Πληροφορίες: «Ο λαβύρινθος της Χάλκης - Η περιπέτεια της Θεολογικής Σχολής» του Αρη Αμπατζή. Κεντρική διάθεση: Αθ.Χριστάκης ΑΕ, Ιπποκράτους 10-12 Αθήνα, τηλ. 210 3607876.

Ήρωες, Δράκοι, Πολλαπλοί Κόσμοι, Χίλμπερτ, Κουνέλια...

Τα Κουνέλια του Σρέντινγκερ

Στην προσπάθεια ερμηνείας των γεγονότων που πραγματώνονται στο χώρο που ζούμε πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα όρια της λογικής, στις παρυφές της επιστήμης. Και η μετάβαση από τη φυσική στη μεταφυσική είναι επικίνδυνη.

Ζώντας τοπικά και ερμηνεύοντας παγκόσμια οι επιστήμονες συχνά πυκνά αναδεικνύουν θεωρίες και ερμηνείας που θα μπορούσαν να υπερβούν την κοινή λογική, τα γεγονότα που ζούμε και αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Η παρουσία παράλληλων κόσμων, αυτά που ζούμε και εκείνο που συμβαίνει αλλά ενδεχομένως δεν μπορούμε να είμαστε μέρος του αποτελεί μία οπτική ματιά που υπερβαίνει τις έως τώρα αναζητήσεις μας.

Με κυρίαρχο ερμηνευτικό σχήμα την Κβαντική Θεωρία ο συγγραφέας του βιβλίου κατορθώνει να μας ξεναγήσει στη μαγεία των παράλληλων κόσμων ώστε να ερμηνεύσει την φαινομενική παραδοξότητα ορισμένων παρατηρήσεων. Ο παράξενος χώρος Χίλμπερτ όπου όλα μπορούν να συμβούν, με άπειρες διαστάσεις οι οποίες καταρρέουν τη στιγμή που όλα αποκτούν υπόσταση δεν μπορεί εύκολα να οπτικοποιηθεί αλλά ο συγγραφέας κατορθώνει να τον αναπαραστήσει με ζωντανά και χρήσιμα παραδείγματα. Αυτά που ενδεχομένως κρύβουν ταχυδακτυλουργικές δεξιότητες θα μπορούσαν απλά να είναι μία άλλη εφαρμογή της κβαντικής θεωρίας.

For the better part of a century, attempts to explain what was really going on in the quantum world seemed doomed to failure. But recent technological advances have made the question both practical and urgent. A brilliantly imaginative group of physicists at Oxford University have risen to the challenge. This is their story. At long last, there is a sensible way to think about quantum mechanics. The new view abolishes the need to believe in randomness, long-range spooky forces, or conscious observers with mysterious powers to collapse cats into a state of life or death. But the new understanding comes at a price. We must accept that we live in a multi verse wherein countless versions of reality unfold side-by-side.....

Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα

In China, you know, the emperor is a Chinese, and all those about him are Chinamen also.

The story I am going to tell you happened a great many years ago, so it is well to hear it now before it is forgotten. The emperor’s palace was the most beautiful in the world. It was built entirely of porcelain, and very costly, but so delicate and brittle that whoever touched it was obliged to be careful. In the garden could be seen the most singular flowers, with pretty silver bells tied to them, which tinkled so that every one who passed could not help noticing the flowers. Indeed, everything in the emperor’s garden was remarkable, and it extended so far that the gardener himself did not know where it ended.

Those who travelled beyond its limits knew that there was a noble forest, with lofty trees, sloping down to the deep blue sea, and the great ships sailed under the shadow of its branches. In one of these trees lived a nightingale, who sang so beautifully that even the poor fishermen, who had so many other things to do, would stop and listen. Sometimes, when they went at night to spread their nets, they would hear her sing, and say, “Oh, is not that beautiful?” But when they returned to their fishing, they forgot the bird until the next night. Then they would hear it again, and exclaim “Oh, how beautiful is the nightingale’s song!”

Travellers from every country in the world came to the city of the emperor, which they admired very much, as well as the palace and gardens; but when they heard the nightingale, they all declared it to be the best of all. And the travellers, on their return home, related what they had seen; and learned men wrote books, containing descriptions of the town, the palace, and the gardens; but they did not forget the nightingale, which was really the greatest wonder. And those who could write poetry composed beautiful verses about the nightingale, who lived in a forest near the deep sea. The books travelled all over the world, and some of them came into the hands of the emperor; and he sat in his golden chair, and, as he read, he nodded his approval every moment, for it pleased him to find such a beautiful description of his city, his palace, and his gardens. But when he came to the words, “the nightingale is the most beautiful of all,” he exclaimed, “What is this? I know nothing of any nightingale. Is there such a bird in my empire? and even in my garden? I have never heard of it. Something, it appears, may be learnt from books.”

Then he called one of his lords-in-waiting, who was so high-bred, that when any in an inferior rank to himself spoke to him, or asked him a question, he would answer, “Pooh,” which means nothing.

“There is a very wonderful bird mentioned here, called a nightingale,” said the emperor; “they say it is the best thing in my large kingdom. Why have I not been told of it?”

“I have never heard the name,” replied the cavalier; “she has not been presented at court.”

“It is my pleasure that she shall appear this evening.” said the emperor; “the whole world knows what I possess better than I do myself.”

“I have never heard of her,” said the cavalier; “yet I will endeavor to find her.”

But where was the nightingale to be found? The nobleman went up stairs and down, through halls and passages; yet none of those whom he met had heard of the bird. So he returned to the emperor, and said that it must be a fable, invented by those who had written the book. “Your imperial majesty,” said he, “cannot believe everything contained in books; sometimes they are only fiction, or what is called the black art.”

“But the book in which I have read this account,” said the emperor, “was sent to me by the great and mighty emperor of Japan, and therefore it cannot contain a falsehood. I will hear the nightingale, she must be here this evening; she has my highest favor; and if she does not come, the whole court shall be trampled upon after supper is ended.”

“Tsing-pe!” cried the lord-in-waiting, and again he ran up and down stairs, through all the halls and corridors; and half the court ran with him, for they did not like the idea of being trampled upon. There was a great inquiry about this wonderful nightingale, whom all the world knew, but who was unknown to the court. 

At last they met with a poor little girl in the kitchen, who said, Oh, yes, I know the nightingale quite well; indeed, she can sing. Every evening I have permission to take home to my poor sick mother the scraps from the table; she lives down by the sea-shore, and as I come back I feel tired, and I sit down in the wood to rest, and listen to the nightingale’s song. Then the tears come into my eyes....

Οι Άραβες των Βάλτων

Ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη υπήρξε κάποτε μια κοινότητα Αράβων που δεν είχε όμοιά της. Οι Άραβες των Βάλτων. Ζούσαν σε μεγάλες θολωτές καλύβες φτιαγμένες από τα βούρλα των ποταμών και μετακινούνταν με πιρόγες ανάμεσα στα φτενές λωρίδες γης που μόλις πρόβαλλαν από τα νερά. Επρόκειτο για μία από τις πιο αρχαίες κοινότητες της Μεσοποταμίας, αξιοπρεπής και στεγνή, που λίγοι Δυτικοί την είχαν επισκεφτεί και πρώτος τη μνημόνευσε στο κλασικό του έργο «The Marsh Arabs» ο Ουίλφρεντ Θέσιγκερ. Ταξίδεψε εκεί και έζησε μαζί τους για μεγάλο διάστημα -το βιβλίο του είναι ένα πεζό, πλην συγκροτημένο ποίημα, με πυκνές εθνολογικές παρατηρήσεις, διαποτισμένο από το πνεύμα του εξερευνητή.

Από το βιβλίο...

Εζησα στους Βάλτους του Νότιου Ιράκ από το τέλος του 1951 ώς τον Ιούνιο του 1958, μερικές χρονιές επτά μήνες χωρίς διακοπή. Το 1957 ήταν η μόνη χρονιά που δεν πήγα καθόλου. Μολονότι ήμουν συνεχώς σε κίνηση, τούτο δεν είναι ένα τυπικό ταξιδιωτικό βιβλίο, διότι η περιοχή στην οποία ταξίδευα ήταν υπό περιορισμό. Ούτε φιλοδοξεί να είναι μια λεπτομερής μελέτη των φυλών των Βάλτων μεταξύ των οποίων έζησα, διότι δεν είμαι ανθρωπολόγος ούτε καν ειδικός σε οτιδήποτε. Εζησα αυτά τα χρόνια στους Βάλτους διότι μου άρεσε να είμαι εκεί. Εζησα με τους ανθρώπους των Βάλτων σαν ένας από αυτούς, και αναπόφευκτα με τα χρόνια οικειώθηκα τους τρόπους τους. Με τις αναμνήσεις μου, και τη βοήθεια των ημερολογίων μου, προσπάθησα να δώσω μιαν εικόνα των Βάλτων και των ανθρώπων που ζουν εκεί. Πρόσφατες πολιτικές αναταραχές στο Ιράκ είχαν σαν συνέπεια να αποκλειστεί η περιοχή για τους επισκέπτες. Είναι πιθανόν σε λίγο καιρό οι Βάλτοι να αποξηρανθούν· όταν θα γίνει αυτό, ένας τρόπος ζωής που έχει ιστορία χιλιάδων ετών θα εξαφανιστεί.

Οι Βάλτοι καλύπτουν έξι χιλιάδες περίπου τετραγωνικά μίλια στην περιοχή γύρω από την Κούρνα, εκεί που ενώνονται ο Τίγρης με τον Ευφράτη πάνω από την Μπάσρα για να σχηματίσουν το Σατ αλ Αραμπ. Αποτελούνται από μόνιμα έλη όπου το κάσαμπ (Φραγμίτης ο κοινός, κοινώς αγριοκάλαμο) είναι η επικρατούσα βλάστηση· εποχικά έλη, που ξεραίνονται το φθινόπωρο και τον χειμώνα και το μεγαλύτερο μέρος τους καλύπτεται από ψαθί (Τύφη η στενόφυλος)· και προσωρινά έλη, τα οποία γεμίζουν μόνο κατά τη διάρκεια των πλημμυρών κι ύστερα θρασομανάνε με βούτομα (Σκίρπος ο λιμναίος). Η περιοχή αυτή μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε τρία μέρη: στους Ανατολικούς Βάλτους, ανατολικά του Τίγρη· στους Κεντρικούς Βάλτους, δυτικά του Τίγρη και βόρεια του Ευφράτη· και στους Νότιους Βάλτους, νότια του Ευφράτη και δυτικά του Σατ αλ Αραμπ. Υπάρχουν ακόμη μερικά μόνιμα έλη κάτω από τη Σάτρα στο Σατ αλ Γκάραφ, ένα ποτάμι που αφήνει τον Τίγρη στην Κουτ και κυλάει νοτιοδυτικά προς τη Νασιρίγια· κάποια εποχικά έλη στις πεδιάδες βορειοανατολικά της Αμάρα, όπου οι χείμαρροι του Τιμπ και του Ντουάριτζ κατεβαίνουν από τους χαμηλούς λόφους της Περσίας και τα νερά τους σκορπίζονται· και ένα μικρό εποχικό έλος στην περιοχή Αλ μπου Νταράτζ, δεκαπέντε μίλια βόρεια της Αμάρα δυτικά του Τίγρη. Στο μέγιστο των πλημμυρών μεγάλες εκτάσεις των ερήμων που γειτονεύουν με τους Βάλτους καλύπτονται από νερά, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, αλλά μπορούν να φτάσουν σε απόσταση μεγαλύτερη από διακόσια μίλια, από τα περίχωρα της Μπάσρα και σχεδόν μέχρι την Κουτ. Οταν τα νερά υποχωρήσουν, η έρημος επανέρχεται.

Την άνοιξη, τα χιόνια που λιώνουν στα ψηλά βουνά της Περσίας και της Τουρκίας, φουσκώνουν τον Τίγρη και τον Ευφράτη· οι Βάλτοι είναι το αποτέλεσμα της υπερχείλισης των υδάτων αυτών των δύο ποταμών. Οι Ανατολικοί και Κεντρικοί Βάλτοι υδατώνονται από τον Τίγρη, και το ογδόντα τοις εκατό των εκροών στη Βαγδάτη χύνεται σε αυτούς. Ο Ευφράτης, νότια της Νασιρίγια, σκορπίζει μέσα σε αναρίθμητα κανάλια· τα νερά συγκεντρώνονται σταδιακά στο Χαούρ ας Σανάφ και από εκεί στο Σατ αλ Αραμπ, μέσα από το κανάλι Καρμάτ Αλι, λίγα μίλια βόρεια της Μπάσρα. Το παλιό κανάλι ανάμεσα στη Σουκ αλ Σουγιούκ και στην Κούρνα είναι ακόμη γνωστό ως Ευφράτης αλλά στην πραγματικότητα τα νερά του έχουν διαφύγει από τη δεξιά όχθη του Τίγρη. Μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι ο Τίγρης και ο Ευφράτης κυλούσαν χωριστά και χύνονταν στον Περσικό Κόλπο και ότι η λάσπη τους είχε προεκτείνει τον αιγιαλό όλο και πιο βαθιά στο νότο. Σύμφωνα με τη σύγχρονη θεωρία, την οποία διατύπωσαν πρώτοι οι G.M.Lees και N.L.Falcon το 1952, το βάρος της συσσωρευμένης λάσπης προκαλεί μιαν αντίστοιχη καθίζηση της επιφάνειας της γης και ως εκ τούτου ο αιγιαλός έχει παραμείνει σχεδόν αναλλοίωτος από τα βιβλικά χρόνια. Στον Τίγρη η υπερχείλιση φτάνει στο ανώτατο σημείο τον Μάιο, και στον Ευφράτη ένα μήνα αργότερα. Από τον Ιούνιο η στάθμη αρχίζει να υποχωρεί και στα δυο ποτάμια και φτάνει στο κατώτατο σημείο τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Τον Νοέμβριο παρατηρείται συνήθως μία μικρή άνοδος η οποία αυξάνει στη διάρκεια του χειμώνα και της άνοιξης.

Τους Κεντρικούς Βάλτους τους γνωρίζω καλύτερα, ίσως διότι από εκεί ξεκίνησα. Εκεί ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Δεν υπήρξε οικισμός που να μην επισκέφτηκα, όσο μικρός κι αν ήταν, και τους περισσότερους επανειλημμένα. Οταν απέκτησα μονόξυλο, τα αγόρια που πήρα για κωπηλάτες ήταν από αυτά τα μέρη. Με αποδέχτηκαν, κι έτσι με αποδέχτηκαν και οι συντοπίτες τους. Εμειναν μαζί μου σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μου και τα χωριά τους ήταν οι βάσεις στις οποίες γύριζα μετά τις εκδρομές μου. Ταξίδεψα εξίσου και στους Ανατολικούς Βάλτους, αλλά τους ανθρώπους τους δεν τους γνώρισα τόσο καλά. Παρέμεινα ξένος, μολονότι ήμουν πάντα ευπρόσδεκτος...

Admont Benedictine Monastery

Since its foundation in 1074, i.e. since almost one thousand years, Admont Benedictine Monastery has collected and preserved cultural goods. In this respect the library has a special position.

This library is one of the most important cultural properties of our country and is one of the largest late Baroque works of art in Europe. Perhaps a little overenthusiastically but at the same quite justifiably, since the early 19th century the Admont library has been called the “eighth wonder of the world”. It represents a repository of knowledge containing examples of the artistic and historical development of books over the centuries - from the manuscripts of the medieval Admont writing school over the collection of incunabula (early printed books) to the fully developed printing process.

As a work of art, the library should be viewed as a whole in which the various genres (architecture, frescoes, sculptures, written and printed matter) blend into one work - in the final analysis, the central place of books in the history of the development of the Benedictine Order.

The late Baroque library, completed in 1776, was commissioned by Abbot Matthäus Offner (reigned 1751-1779) and built by the Graz Master Builder Josef Hueber (1715-1787). Hueber was imbued with the ideas of the Enlightenment:  “As with the mind, light should also fill the room”. With a length of 70 m, a width of 14 m and 11 m in height (12.7 m in the central cupola) and divided into three, this room is the largest monastery library room in the world. The Austrian National Library in Vienna served Hueber as a pattern.

The seven ceiling frescoes created by the 80-year-old Bartolomeo Altomonte (1694-1783) in the summer months of the years 1775 and 1776 also breathe the spirit of the Enlightenment. They show the steps in man’s exploration of thinking and speaking from the sciences to Divine Revelation in the central cupola. The bookcases under this cupola alone contain editions of the Bible and the Church Fathers, those in the North side room theological literature and those in the South room all the other subjects.

The monastery sculptor Josef Stammel (1695-1765), one of the most important Baroque sculptors, created the extensive carvings in the room. Particularly famous is “The Four Last Things”, a group of four over-lifesize presentations of Death, the Last Judgement, Heaven and Hell.

The Admont library is a historical monument to book culture with an importance far beyond the region. At the same time it offers equally valuable and exhaustive source material of the surrounding country. The total collection of books comprises some 200,000 volumes. The most valuable treasures are the more than 1,400 manuscripts (the earliest from the 8th century) and the 530 incunabula (early printed books before 1500).

Γλυπτά του Αρχαιολογικού Μουσείου από το ΜΙΕΤ

Ο τόμος αυτός είναι ο τρίτος του Καταλόγου γλυπτών του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος χρησιμοποιούνται ήδη ευρύτατα στην ελληνική και ξενόγλωσση βιβλιογραφία από μελετητές που ασχολούνται με την πλαστική αλλά και με την ιστορία και την τοπογραφία της Μακεδονίας, και ειδικότερα της Θεσσαλονίκης, κατά την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα. Ο Κατάλογος θα ολοκληρωθεί με την έκδοση του τέταρτου τόμου, που ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται. Ο τρίτος τόμος περιλαμβάνει 328 λήμματα, δηλαδή πολύ περισσότερα από ό,τι οι δύο προηγούμενοι. Διπλασιάζεται έτσι σχεδόν ο συνολικός αριθμός των δημοσιευμένων γλυπτών, που ανέρχονται στα 665.

Αξιοσημείωτο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των γλυπτών που παρουσιάζονται στον τρίτο τόμο δημοσιεύονται για πρώτη φορά, πράγμα που θα βοηθήσει σημαντικά την έρευνα της γλυπτικής στον γεωγραφικό χώρο της αρχαίας Μακεδονίας. Δημοσιεύονται έργα πλαστικής όλων των κατηγοριών, ολόγλυφα και ανάγλυφα (ελεύθερα και αρχιτεκτονικά), καθώς και αρκετά θραύσματα• επίσης διακοσμητικά γλυπτά και ένας μεγάλος αριθμός σαρκοφάγων. Τα γλυπτά κατατάσσονται σε δύο ευρύτερες περιόδους (όψιμη κλασική και ελληνιστική, αυτοκρατορική και ύστερη αρχαιότητα) και μέσα σε κάθε περίοδο κατά είδη.

ΜΙΕΤ

Strahov Theological Hall

The Theological Hall was built between 1671 and 1679 and houses the theological book collection of the famous Strahov library. Its collection contains over 200,000 books and includes works from famous printers such as Christoffel Plantin from Antwerp.The frescoes on the ceiling of the Theological Hall took four years to complete. They depict Strahov Monastery library placard the profession of the librarian. In the hall are several 17th century geographical and astronomical globes.

Ο Σ.Μ καταθέτει...Η τοιχογραφία είναι μια τεχνική ζωγραφικής σε τοίχο, κατά την οποία οι χρωστικές ουσίες, αναμεμειγμένες με νερό, απλώνονται σ' ένα ξηρό ή νωπό στρώμα σοβά - στη δεύτερη περίπτωση ονομάζεται "φρέσκο".

Όταν ο σοβάς στεγνώνει, απορροφά τις χρωστικές ουσίες και η ζωγραφιά γίνεται ένα με τον τοίχο. Ένα από τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής είναι ότι το φρέσκο ανθίσταται καλύτερα στο χρόνο και στις αλλαγές των ατμοσφαιρικών συνθηκών. Οι πρώτες τοιχογραφίες βρέθηκαν στην Κνωσό της Κρήτης και ανάγονται στην περίοδο 1750-1400 π.Χ. Ωστόσο, αυτό το είδος τέχνης  γνώρισε τη μέγιστη ακμή του στην Ιταλία, μεταξύ του 13ου και του 18ου αιώνα. Ανάμεσα στους μεγάλους καλλιτέχνες που διακρίθηκαν για τις τοιχογραφίες τους είναι οι Τζιότο, ο Μαντένια, ο Λεονάρντο, ο Μικελάντζελο...

The Theological Hall

The Theological Library with stucco decoration and paintings from 1720s.In 1670 Jeroným Hirnheim, a philosopher and theologist became the abbot of Strahov. His greatest work, which has survived to the present days, was the building of the new library, the present Theological Hall completed in 1679. During the 17th and the early 18th century other abbots continued in the reconstruction of the monastery. They also cared for the church, which was repaired and decorated several times during the given period.

The monastery experienced other great building activity namely after the assault of French and Bavarian troops in 1742, when it was bombarded. After this destruction of the monastery the abbot organized building works again in the course of which the church was rebuilt along with the monastery area.

Mauritanian Rock Art: A New Recording

The BA Calligraphy Center published Mauritanian Rock Art: A New Recording, written by distinguished Egyptian Scholar Dr. Hamdi Abbas Abd-El-Moneim.

The book is an attempt to apply new methods and techniques for recording rock art in North-West Africa. The author aims to show the work not as isolated figures but as groups of interrelated figures as well as introduce Mauritanian rock art to the readers, and show the significant role of this sort of archaeological material in studying the history of the region before the appearance of written records.
Mauritanian Rock Art: A New Recording is available for sale at the Bibliotheca Alexandrina Bookshop.

B.A

Φιλίες Ανθρώπων, Αραβουργήματα

Το διάσημο και δυσεύρετο Αναγνωστικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης
του Γ.Ζούκη  ξεκινάει με το «Πιστεύω τω φίλω …»

Πιστεύω¹ τῷ φίλῳ. Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις².
῾Ο φίλος τὸν φίλον ἐν πόνοις³ καὶ κινδύνοις οὐ λείπει. Τοῖς
τῶν φίλων λόγοις ἀεὶ πιστεύομεν. Εἰ⁴κινδυνεύετε, ὦ
φίλοι, τοὺς τῶν ἀνθρώπων τρόπους⁵ γιγνώσκετε· οἱ μὲν
γὰρ ἄπιστοι φίλοι οὐ μετέχουσι⁶ τοῦ κινδύνου, οἱ δὲ πιστοὶ
συγκινδυνεύουσι τοῖς φίλοις. Πιστοῖς φίλοις μᾶλλον⁷ ἢ
χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ πιστεύομεν. Οἱ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐν
κινδύνοις ἀεὶ ἀγαθὸν ἔχουσι θυμόν⁸· τῷ γὰρ θεῷ πιστεύουσιν.
῏Ω φίλε, ὁ θεὸς τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους οὐ λείπει. Πολλοὶ
ἄνθρωποι τῷ πλούτῳ μᾶλλον ἢ τῷ θεῷ πιστεύουσι.

Αφιερώνεται στον κ.Σ.Μ και την κα Ζ.Μ

Θερμές Ευχαριστίες στην κα Αναστασία Τζιβανοπούλου

Μ.