Ο δε Ιησούς εσιώπα...

Σε μία εποχή πλούσια σε λόγο, πληροφόρηση, ενημέρωση, συζήτηση, διάλογο, επικοινωνία να μιλά κανείς περί σιωπής ακούγεται μάλλον αρκετά παράξενα. Σε καιρούς εκτροπής του λόγου σε ψεύδος, ύβρη , κολακεία, ειρωνεία, απάτη κι εμπαιγμό αξίζει νομίζουμε ν΄αναφερθεί κανείς και στην επιλεγμένη, διακριτική, κερδοφόρα σιωπή. Η σιωπή είναι μία μορφή συμπεριφοράς.

Το να σιωπά κανείς δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι είναι αδιάφορος, αδρανής, νωχελής κι απρόσεκτος. Η εσκεμμένη σιωπή, η προσεγμένη ολιγορία και η απόρριψη της φλυαρίας και του κουτσομπολιού αποτελεί προτίμηση της σιγής κι αποφυγή της κουραστικής πολυλογίας, από την οποία συνήθως προέρχονται διάφορα προβλήματα, όπως φιλονικίες, ψυχρότητες και θόρυβοι. Οι σιωπηλοί άνθρωποι μιλούν με τη σοβαρή σιωπή τους. Δεν μιλούν, όχι γιατί δεν γνωρίζουν να μιλήσουν, όχι από ακαταδεκτικότιτα και κρυφή οίηση ότι δεν συμμετέχουν σε υψηλού επιπέδου συζητήσεις, αλλά από την ταπεινή αίσθηση ότι δεν έχουν κάτι σημαντικό να πουν. Έτσι απλά σιωπούν. Όταν μάλιστα μιλούν, καταθέτουν λόγο μεστό περιεχομένου.

Οι σιωπηλοί άνθρωποι δεν είναι συνηθισμένοι, αρεστοί, και προτιμητέοι. Η κοινωνία σήμερα αναζητά τολμηρούς συζητητές. Μερικοί μάλιστα θεωρούν τους σιωπώντες νοσηρούς, μειονεκτικούς, δειλούς, φοβισμένους και προβληματικούς. Θα μπορούσε βέβαια ορισμένοι να είναι έτσι, όπως και αρκετοί φλύαροι. Οι γνήσιοι πάντως σιωπηλοί άνθρωποι «ζουν το άρωμα μιας άλλης ζωής, που δεν μπορούν να εννοήσουν οι άλλοι που αγάπησαν τις έκδηλες μορφές συμπεριφοράς. Η σιωπή γεμίζει την ψυχή τους χαρά και τους ανοίγει ορίζοντες μιας έντονης πνευματικής δράσης, την οποία δύσκολα μπορεί να κατανοήσει και να αξιολογήσει το ανθρώπινο περιβάλλον τους» (Γεώργιος Κρασανάκης).
Από τα παραπάνω διαφαίνεται μια σιωπή με δύο μορφές. Η μία ως αδυναμία και η άλλη ως αρετή.

Μια νοσηρή σιωπή είναι σκοτεινή, άχαρη, δόλια, κουραστική και φθοροποιός. Ταλαιπωρεί τον ίδιο τον άνθρωπο, που δεν είναι ισορροπημένος , ξεκάθαρος, τίμιος, ειλικρινής, εκφραστικός και ντόμπρος. Μερικές φορές μπορεί να προσποιείται κανείς τον σιωπηλό και ταπεινό, ενώ μέσα του επικρατεί μεγάλη σύγχυση, ταραχή, θόρυβος, στενοχώρια και οίηση. Η προσποίηση αυτή είναι φοβερή κι αξιοκατάκριτη υποκρισία. Ένας φαινομενικά σιωπηλός απατά. Διατηρεί σιωπή από κακή διάθεση για τον πλησίον. Ή υπάρχει από έλλειψη θάρρους ή βαθύ εσωτερικό κενό. Ο ταπεινά σιωπηλός δεν είναι ακοινώνητος, φυγόκοσμος κι αφιλάδελφος. Ούτε κλείνεται στο καβούκι του ναρκισσευόμενος, μονολογώντας με τον σοφό εαυτό του κι απαξιώνοντας τον αδελφό του.

Υπάρχει λοιπόν κακή και καλή σιωπή, όπως καλός και κακός λόγος

Ο νους συγκινείται στα υψηλά και δεν κινεί τη γλώσσα να εκφέρει λέξεις, όπου συγκρατημένη ακινητεί να εκφράσει νοήματα δύσκολα μυστηρίων Θεού.

«Ο δε Ιησούς εσιώπα». Δεν είναι μόνο ενώπιον του αρχιερέως Πιλάτου στο Πραιτώριο που σιωπά ο Χριστός. «Και ουδέν απεκρίνατο» προσθέτει ο ευαγγελιστής Μάρκος. Δεν δίνει καμιά απάντηση. Θεωρεί ότι δεν βγαίνει τίποτε με τα λόγια. Ότι θα μιλούσε και δεν θα τον άκουγαν. Ότι θα έπεφταν οι λόγοι του στο κενό. Δεν είναι ότι δεν είχε όρεξη για κουβέντες, αλλά έβλεπε την ηθελημένη κώφευση των ανθρώπων, είχαν αυτιά και δεν τα χρησιμοποιούσαν. Ο Χριστός δεν χάιδευε ακοές. Δεν έλεγε αυτά που ήθελαν ν΄ακούσουν. Έτσι με νόημα σιωπά. Ο ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει «επηρώτα δε αυτόν εν λόγοις ικανοίς». Δεν απαντούσε τίποτε στις πολλές ερωτήσεις. Σαν να έλεγε από τότε τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Έβλεπε ότι δεν έβγαινε τίποτε με τη συζήτηση.

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης τονίζει την άφοβη σιωπή του Ιησού παρά τις απειλές της εξουσίας. Στο πρόσωπο του Χριστού επιβεβαιώνεται ο αρχαίος προφητικός λόγος. Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας λέγει : «Δεν άνοιξε το στόμα του καθόλου κι έμεινε άφωνος μπροστά στους διώκτες του».

Όταν στην πρόκληση απαντά κανείς με τη σιωπή χαμηλώνει την οργή, σβήνει τον θυμό και σιγάζει δύσκολες καταστάσεις. Σημασία όμως έχει και το ήθος και το ύφος και ο τρόπος αυτής της σιωπής. Αν είναι εγωιστικός φαίνεται. Αν είναι περιφρονητικός δεν μπορεί να κρυφτεί. Αν κανείς όμως ταπεινά σιωπά, για να μη γίνουν τα πράγματα χειρότερα, υποχωρεί, ανέχεται, αποσύρεται, ελαχιστοποιεί τα τρομερά δικαιώματά του, χάρη της ειρήνης, της ενότητος και της αγάπης, τότε κερδίζει ενώ φαίνεται ότι χάνει. 'Οποιος είναι έξυπνος κάνει τον χαζό, λένε στο Άγιον Όρος. Η σεμνή στάση του σιωπώντος μπορεί να φιλοτιμήσει τον άλλο, να τον κάνει να ξανασκεφθεί τα πράγματα καλύτερα. Αν έχει κανείς τη δύναμη, που κύρια προέρχεται από τη ταπείνωση, να μη δώσει συνέχεια στην προκλητική προσβολή, την ειρωνεία και τον χλευασμό, και σιωπά, δεν σημαίνει ότι είναι δειλός κι ανόητος, αλλά έχει έναν ηρωισμό μεγαλύτερο από την τόλμη της αυθάδειας, του θράσους και της συνέχειας του καυγά και της γκρίνιας των πολλών αντιδράσεων. Ο άνθρωπος προκαλούμενος αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπίσει τον εαυτό του, να μιλήσει, να δικαιολογηθεί και να δημιουργήσει αμυντική ασφάλεια. Μεγαλύτερη δύναμη χρειάζεται κανείς να σιωπήσει παρά να μιλήσει. Η σιωπή όμως θέλει σοφή γνώση, αυτοκυριαρχία και κυρίως ταπείνωση.

Η σιωπή όπως ήδη είπαμε δεν είναι για όλους, για παντού και για πάντοτε. Οι άγιοι πατέρες καλλιέργησαν επισταμένα την εύλογη σιωπή και είχαν ένθεο λόγο. Είναι πολύ σπουδαίο και σημαντικό πράγμα οι άνθρωποι να γνωρίζουν καλά πότε να μιλήσουν, τι να πουν, σε ποιόν θα το πουν, γιατί θα το πουν, πόσο θα πουν και πότε θα πρέπει να σιωπήσουν, ν΄αποσυρθούν, να κρυφτούν. Όπως ωραία ειπώθηκε «ο προφορικός λόγος περιορίζει τον ενδιάθετο λόγο που περιέχεται στη σιωπή. Ποτέ δεν μπορεί να τον περιλάβει και να τον εκφράσει απόλυτα. Γι ' αυτό η σιωπή είναι συχνά σε θέση να εκφράσει περισσότερα από όσα ο λόγος» (Γεώργιος Μαντζαρίδης). Αυτό συμβαίνει στη θεολογία, στην ιερά ησυχία.

Η πολυλογία, η φλυαρία, η κενολογία, η περιττολογία, η αργολογία, η φαιδρολογία δηλώνει κενοδοξία, αδιακρισία κι εσωτερική ανησυχία. Η ησυχία γεννά την ωραία σιωπή κι αυτή εξυφαίνει τον λόγο. Δεν πρόκειται για ανενεργό στάση, για παθητική πράξη, για οκνηρό έργο, για φυγόπονη απραξία, αλλά για επιλεγμένη εργασία αυτογνωσίας, αυτοπαρατήρησης, ενδοσκαφής και εντρυφήσεως στα θεία. Λέγει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ : «Απόκτησε την εσωτερική σου γαλήνη και χιλιάδες άνθρωποι θα σωθούν γύρω σου, χωρίς εσύ να το ξέρεις». Δεν χρειάζεται συνέχεια να μιλάμε. Ο κόσμος κουράστηκε από τα πολλά, τα παχειά, τ' αδιαφανή, τα υποκριτικά, τα ξύλινα λόγια. Οι άλλοι δεν βρίσκονται πάντοτε πλάι μας για να μας ακούνε, αλλά και για να τους ακούμε. Λέγει ένας σοφός «ο Θεός μας έδωσε δύο αυτιά και ένα στόμα- περισσότερο ν΄ακούμε και λιγότερο να μιλάμε». Εμείς κυκλοφορούμε σαν να έχουμε δέκα στόματα και κανένα αυτί. Μιλά ο άλλος και δεν τον ακούμε και σκεφτόμαστε τι θα πούμε εμείς. Έτσι, όπως λέγει ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης, έχουμε παράλληλους μονολόγους. Δεν διαλεγόμαστε και δεν επικοινωνούμε....

Bone Woman

A Forensic Anthropologist's Search for Truth
in the Mass Graves of Rwanda, Bosnia,
Croatia, and Kosovo

In the Spring of 1994, Rwanda was the scene of the first acts since World War II to be legally defined as genocide.

Two years later, Clea Koff, a twenty-three-year-old forensic anthropologist analyzing prehistoric skeletons in California, was one of sixteen scientists chosen by the UN International Criminal Tribunal to go to Rwanda to unearth physical evidence of war crimes and crimes against humanity.

The Bone Woman is Koff's riveting, intimate account of that mission and six subsequent missions she undertook to Bosnia, Croatia, and Kosovo on behalf of the UN.  It is, ultimately, a story filled with hope, humanity, and justice.

Heidegger, Schapiro, Derrida, Van Gogh

Ένας Γερμανός φιλόσοφος, ο Martin Heidegger, βλέπει έναν πίνακα του Ολλανδού ζωγράφου Van Gogh που απεικονίζει ένα ζευγάρι παπούτσια. Ο πίνακας τον εντυπωσιάζει και του αφιερώνει ένα εκτενές σχόλιο. Ένας Αμερικανός ιστορικός τέχνης, ο Meyer Schapiro, διαβάζει το σχόλιο του φιλοσόφου και διατυπώνει γραπτώς τις αντιρρήσεις του. Ένας Γάλλος φιλόσοφος, ο Jacques Derrida, διαφωνεί και με τους δύο, προχωρεί σε μια συγκριτική ανάγνωση των θέσεών τους και συγγράφει επ αυτού ένα δοκίμιο. Τέλος, ο Αμερικανός ιστορικός, ο Σαπίρο, επανέρχεται -έχοντας υπόψη του, χωρίς να το ομολογεί, την κριτική του Ντερριντά κι αφού ο Χάιντεγκερ δεν υπάρχει πια- τεκμηριώνοντας περαιτέρω την άποψή του. Σε αυτά τα (3+1) κείμενα δεν απηχούνται μόνο τρεις διαφορετικές θεωρητικές θέσεις (η ερμηνευτική φαινομενολογία, η κοινωνική ιστορία της τέχνης και η αποδόμηση).

Εδώ, με αφορμή ένα έργο τέχνης, συγκρούονται κυρίως -καλύπτοντας όλο το φάσμα της νεωτερικής και της μετανεωτερικής εποχής- τρεις διαφορετικές αντιλήψεις για την ιστορία: μια μεταφυσική του νοήματος, που συμβαδίζει με τον μεσοπολεμικό ολοκληρωτισμό, μια ανάγκη για την πολιτική ερμηνεία των φαινομένων, έσχατος σπασμός του αιτήματος για κοινωνική απελευθέρωση του όψιμου μεταπολέμου, και μια αγχώδης παραπομπή στη σημερινή αδυναμία ορισμού του ενεργού υποκειμένου. Αυτή η σύγκρουση, που διατυπώνεται εδώ με αριστοτεχνικούς όρους, κάνει την ανάγνωση τούτων των κειμένων όχι μόνο εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλλά και άκρως επίκαιρη.[...]

Σήμερα η Μέδουσα...του 1816

Με αφετηρία το ναυάγιο του πλοίου «Μέδουσα» που συγκλόνισε τον δυτικό κόσμο το 19ο αιώνα , ο Μιχάλης Μοδινός μας μεταφέρει στο Παρίσι εκείνης της εποχής για να αποτυπώσει με τον δικό του τρόπο τα ιδεολογικά και φιλοσοφικά ρεύματα που επικρατούσαν τότε, μέσα από μια συναρπαστική πλοκή. Στόχος του είναι να συσχετίσει τον Διαφωτισμό με την αποικιοποίηση του κόσμου, επαναφέροντας το θέμα της ανθρώπινης περιπέτειας.

Στο επίκεντρο του μυθιστορήματος βρίσκεται ο κορυφαίος ζωγράφος του ρομαντισμού Τεοντόρ Ζερικώ, ο οποίος εμπνεύστηκε για το έργο του από το τραγικό ναυάγιο της «Μέδουσας». Ο Μιχάλης Μοδινός πλέκει μια φανταστική συνάντηση που θα μπορούσε όμως να είναι και πραγματική: στο βιβλίο του ο Ζερικώ δέχεται την επίσκεψη μιας περίεργης γυναίκας, της κυρίας Ζεπαρντιέ, η οποία του αφηγείται την περιπέτεια της «Μέδουσας» που σάλπαρε τον Ιούνιο του 1816 για να ιδρύσει μια αποικία στην Αφρική αλλά τελικά προσέκρουσε σε ύφαλο στις δυτικές ακτές της.

Ο Ζερικώ από αυτή τη συζήτηση ανακαλύπτει το θέμα του πίνακα που θα του χαρίσει φήμη, σηματοδοτώντας το πέρασμα στην περίοδο του ρομαντισμού.

«Η σχεδία», όπως είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος του Μιχάλη Μοδινού, θα παρουσιαστεί σήμερα στις 19:00, στο «104 Κέντρο λόγου και τέχνης» των εκδόσεων Καστανιώτη. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι : Κίρκη Κεφαλέα (καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γιώργος Αριστηνός (πεζογράφος-δοκιμιογράφος) και Μάνος Στεφανίδης (καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης και συγγραφέας).

naftemporiki.gr

Leonardo, Εφευρέτης και Επιστήμονας

Μέχρι και τις 5 Ιουνίου θα φιλοξενείται στον πολυχώρο του Μύλου, στη θεσσαλονίκη, η έκθεση «Leonardo da Vinci, Εφευρέτης και Επιστήμονας», που από το 1997 ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο.

Χειροποίητα μοντέλα 25 μηχανών του Λεονάρντο ντα Βίντσι, παρουσιάζονται στην έκθεση τα οποία είναι κατασκευασμένα από ξύλο και μέταλλο από τεχνίτες που ακολούθησαν τις οδηγίες του μεγαλοφυούς επιστήμονα και καλλιτέχνη της Αναγέννησης. Οι επισκέπτες θα μπορούν όχι μόνο να τα δουν αλλά και να τα θέσουν σε λειτουργία. Επίσης, η έκθεση φιλοξενεί 118 «ομοιοτυπικά» αντίγραφα σχεδίων, σημειώσεων, σκαριφημάτων, επιστολών και μελετών. Παράλληλα, 12 οθόνες αφής, έξι προγράμματα πολυμέσων και 8.000 εικόνες καλύπτουν τα εξής θέματα: Αναγέννηση, Η ζωή του Λεονάρντο, Ο Λεονάρντο μηχανικός και αρχιτέκτων, Η γέφυρα ως σύμβολο, Γέφυρες, Ανατομία.

Σύμβολο αισιοδοξίας

Εμπνευστής της έκθεσης, η οποία έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα σε πόλεις όπως η Βοστόνη, η Σεούλ, η Πρετόρια, η Ταϊπέι και η Σιγκαπούρη, αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, είναι το Ινστιτούτο Πολιτιστικών Ανταλλαγών, που εδρεύει στο Τίμπιγκεν, στη Γερμανία. Τα σχέδια καλύπτουν όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων του Ντα Βίντσι: ανατομία, μαθηματικά-γεωμετρία, μηχανική, ιπτάμενες μηχανές, χρονομετρία, γέφυρες-κανάλια, αρχιτεκτονική, στρατιωτική μηχανική. Ο καλλιτέχνης της Αναγέννησης δήλωνε άλλωστε στο βιογραφικό του ότι ασκούσε… 14 επαγγέλματα, μεταξύ των οποίων αυτά του ανατόμου, του πολεοδόμου, του μηχανικού, του αρχιτέκτονα, του μαθηματικού και φυσικά του ζωγράφου. «Ως άνθρωπος που με τη μεγαλοφυΐα του συνέδεσε την Αναγέννηση με καθετί που οδηγεί στην πρόοδο, ο Ντα Βίντσι αποτελεί σήμερα σύμβολο αισιοδοξίας για καλύτερες εποχές. Η έκθεση χτίζει μια γέφυρα που φέρνει κοντά μας την αναγεννησιακή εποχή των μηχανικών θαυμάτων του Λεονάρντο και αναδεικνύει την σημασία τους για τον σημερινό πολιτισμό» αναφέρει ο Πέτρος Γαϊτάνος, εκπρόσωπος του Ινστιτούτου Πολιτιστικών Ανταλλαγών.

Επιχειρώντας να υιοθετήσει το πνεύμα πολυπραγμοσύνης του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, η έκθεση δένει την τέχνη, την επιστήμη και την τεχνική. Οι σελίδες από τα σημειωματάρια και τα φύλλα σημειώσεων του Λεονάρντο αναπαρήχθησαν σε πρωτότυπο μέγεθος, με μια διαδικασία που μεταφέρει σε χειροποίητο χαρτί μόνο τα περιγράμματα και το πλαίσιο των σχεδίων, ενώ ακολουθεί ο χρωματισμός, που γίνεται στο χέρι, με τη χρήση ειδικών χρωμάτων.

Η έκθεση διοργανώνεται υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας - Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, του δήμου Θεσσαλονίκης και της ΔΕΘ.

Πληροφορίες: «Leonardo da Vinci, Εφευρέτης και Επιστήμονας», 5/2 έως 5/6, εγκαίνια 4/2 στις 21:00, Μύλος (), τιμή εισόδου 8€ (ενηλίκων), 4€ (παιδικά), 12€ (ομαδικά).

naftemporiki.gr

Μίμησις...Εξαιρετικού Διαμετρήματος

Ο Τζωρτζ Στάινερ χαρακτηρίζει το βιβλίο του Άουερμπαχ «μεγαλειώδη μελέτη», «έργο εξαιρετικού διαμετρήματος» και ένα από «τα μέγιστα επιτεύγματα της συγκριτικής γραμματολογίας», ενώ ο Έντουαρντ Σαΐντ έχει γράψει ότι η Μίμησις είναι «ένα από τα πλέον αξιοθαύμαστα και σημαντικά βιβλία λογοτεχνικής κριτικής που εμφανίστηκαν ποτέ…ένα μνημειώδες έργο».

Στο έργο αυτό, που γράφτηκε μεταξύ των ετών 1942 και 1945, ο Άουερμπαχ ερευνά τους διάφορους τρόπους ερμηνείας και απεικόνισης της πραγματικότητας στην ευρωπαϊκή λογοτεχνική δημιουργία για ένα τεράστιο χρονικό διάστημα που καλύπτει τρεις χιλιετίες. Ο Άουερμπαχ αναλύει, ερμηνεύει και συγκρίνει έναν μεγάλο αριθμό κειμένων, ξεκινώντας από τον Όμηρο και τη Βίβλο και συνεχίζοντας με τον Δάντη, τον Σαίξπηρ, τον Θερβάντες κ.α., για να καταλήξει στη λογοτεχνία του εικοστού αιώνα και σε συγγραφείς όπως ο Μαρσέλ Προυστ και η Βιρτζίνια Γουλφ. Φωτίζει έτσι με πολλά παραδείγματα και από πολλές οπτικές γωνίες το γεγονός ότι η λογοτεχνία, από την αρχαιότητα ως τη σύγχρονη εποχή, υπήρξε  και παραμένει ένας εξαιρετικά εύγλωττος μάρτυρας της ανθρώπινης ιστορίας και της κοινωνικής πραγματικότητας. Αναδεικνύει παράλληλα τους κυριότερους σταθμούς της μακράς εξελικτικής διαδικασίας που καταλήγει, στις αρχές του 19ου αιώνα στη Γαλλία, στην ανάπτυξη του σύγχρονου ρεαλισμού, εκείνης δηλαδή της λογοτεχνικής μίμησης της ζωής που αναμειγνύει το υψηλό με το γκροτέσκο ύφος και αποδίδει κεντρική θέση στον πρακτικό βίο και στην καθημερινή πραγματικότητα.

Με τον χριστιανισμό είχε αρχίσει ήδη η αμφισβήτηση της αρχαίας διδασκαλίας περί υφολογικών βαθμίδων στη λογοτεχνική ανάπλαση της πραγματικότητας, με βάση την οποία ο πρακτικός βίος αποδιδόταν μόνο στο πλαίσιο ενός ταπεινού ή μεσαίου ύφους. Ο ρεαλισμός απλώνει τις ρίζες του στον Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση, καθώς τα καθημερινά φαινόμενα της πραγματικότητας μπορούσαν τότε να εκτίθενται σε ένα σοβαρό και νοηματικά μεστό πλαίσιο. Με εντυπωσιακή πολυμάθεια και συναρπαστική δεξιοτεχνία, ο Άουερμπαχ προσφέρει στον αναγνώστη μια πολύτιμη ερμηνευτική πρόσβαση σε όλους σχεδόν τους αιώνες και σε όλες τις περιοχές της ευρωπαϊκής λογοτεχνικής κληρονομιάς.

ΜΙΕΤ

Eminescu, Poetry

Eminescu, Mihail (mēhäēl' yemēne'skoo) [key], 1850–89, Romanian poet. Eminescu is considered the foremost Romanian poet of his century.Θεωρείται από τους κορυφαίους της Ρουμανίας.

Διαμόρφωσε μια νέα ποιητική έκφραση, επιβάλλοντας δικά του στερεότυπα. Μολονότι καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του δε δημοσίευσε παρά μόνο έναν τόμο ποιήματα (1884), η αξία του έργου του τον ανέδειξε ως τον μεγαλύτερο πιθανώς Ρουμάνο λυρικό ποιητή.

Η λυρική μπαλάντα με τον τίτλο ο Αυγερινός (L' Εtoile du soir) θεωρείται κορύφωση της ποιητικής του δημιουργίας. Εδώ, όπως και στην «Προσευχή ενός Δάκα» καθώς και στην «1η Επιστολή», περιγράφεται η σχέση θείου-ανθρωπίνου. Όσον αφορά στον πεζό λόγο, ιδιαίτερη θέση κατέχει Ο Φτωχοδιόνυσος, φανταστικό διήγημα που δημοσιεύθηκε το 1872 στις «Λογοτεχνικές Συνδιαλέξεις». Παρόλο που ανήκει στις δημιουργίες της νεότητας του συγγραφέα, θεωρήθηκε εξαρχής αριστούργημα.

His poems, lyrical, passionate, and revolutionary, were published in periodicals and had a profound influence on Romanian letters. He worked in a traveling company of actors, as well as acquiring a broad university education. His poetry reflected the influence of the French romantics.

În momentul în care Mihai Eminescu a recuperat temele tradiționale ale Romantismului european, gustul pentru trecut și pasiunea pentru istoria națională, căreia a dorit chiar să-i construiască un Pantheon de voievozi, mai ales în fragmentele unor piese de teatru, neterminate, unde-l avea drept model principal pe William Shakespeare, numit într-o poezie postumă, Cărțile, "prieten drag al sufletului meu", nostalgia regresivă pentru copilărie, melancolia și cultivarea stărilor depresive, întoarcerea în natură, etc., poezia europeană descoperea paradigma Modernismului, prin Charles Baudelaire sau Stephane Mallarme, bunăoară. Poetul avea o bună educație filosofică, opera sa poetică a fost influențată de marile sisteme filosofice ale epocii sale, de filosofia antică, de la Heraclit la Platon și de marile sisteme de gîndire ale Romantismului, în special de tratatul lui Arthur Schopenhauer, Lumea ca voință și reprezentare, de idealismul lui Fichte și Schelling sau de categoriile din tratatele lui Immanuel Kant, de altfel a lucrat o vreme la traducerea tratatului său Critica rațiunii pure, iar la îndemnul lui Titu Maiorescu, cel care îi ceruse să-și ia doctoratul în filosofia lui Kant la Universitatea din Berlin, plan nefinalizat pînă la urmă, sau de ideile lui Hegel. Pentru acest înalt conținut filosofic al operei sale Constantin Noica, un cunoscut eseist și filosof român din perioada interbelică și apoi postbelică l-a denumit pe bună dreptate omul deplin al culturii române.....

Το Άριστο αποχτιέται μόνο με μεγάλο Πόνο...

The Thorn Birds is a 1977 best-selling novel by Colleen McCullough, an Australian author.

In 1983 it was adapted as a television mini-series that, during its television run 27–30 March, became the United States' second highest rated mini-series of all time behind Roots; both series were produced by television veteran David L. Wolper
The epic begins with Meghann "Meggie" Cleary, a four-year-old girl living in New Zealand in the early twentieth century, the only daughter of Paddy, an Irish farm labourer, and Fee, his harassed but aristocratic wife. Although Meggie is a beautiful child with curly red-gold hair, she receives little coddling and must struggle to hold her own against her numerous older brothers. Of these brothers, her favourite is the eldest, Frank, a rebellious young man who is unwillingly preparing himself for the blacksmith's trade. He is much shorter than his brothers, but very strong; also, unlike the other Clearys, he has black hair and eyes.

Paddy is poor, but has a wealthy sister, Mary Carson, who lives in Australia on an enormous sheep station called Drogheda. One day, Paddy receives a letter from Mary offering him a job on her estate. He accepts, and the whole family moves to the Outback.

Here Meggie meets Father Ralph de Bricassart, a young, capable, and ambitious priest who, as punishment for insulting a bishop, has been relegated to a remote parish in the town of Gillanbone, near Drogheda. Ralph has befriended Mary, hoping a hefty enough bequest from her to the Catholic church might liberate him from his exile. Ralph is strikingly handsome; "a beautiful man"; and Mary, who doesn't bother to conceal her desire for him, often goes to great lengths to see if he can be induced to break his vows. Ralph blandly shrugs off these attentions and continues his visits. Meanwhile, he cares for all the Clearys and soon learns to cherish beautiful but forlorn little Meggie. Meggie, in return, makes Ralph the centre of her life.

 

Το Δισκοπότηρο των Μαθηματικών...

Ο Μπέρναρντ Ρίμαν το 1863.Ο Γκεόργκ Φρίντριχ Μπέρναρντ Ρίμαν ή Ρήμαν (Georg Friedrich Bernhard Riemann, 17 Σεπτεμβρίου 1826 – 20 Ιουλίου 1866) ήταν Γερμανός μαθηματικός που συνεισέφερε σημαντικά στη Μαθηματική Ανάλυση, την Τοπολογία, την Αναλυτική Θεωρία των αριθμών και τη Διαφορική Γεωμετρία, προωθώντας τη μη ευκλείδεια Γεωμετρία και ανοίγοντας έτσι τον δρόμο μεταξύ άλλων και για τη θεμελίωση αργότερα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Κατά τον D. Struik «με τον Ρίμαν φτάνουμε στον άνθρωπο που επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον την πορεία των σύγχρονων Μαθηματικών»

In mathematics, the Riemann hypothesis, proposed by Bernhard Riemann (1859), is a conjecture about the distribution of the zeros of the Riemann zeta function which states that all non-trivial zeros have real part 1/2. The name is also used for some closely related analogues, such as the Riemann hypothesis for curves over finite fields.

The Riemann hypothesis implies results about the distribution of prime numbers that are in some ways as good as possible. Along with suitable generalizations, it is considered by some mathematicians to be the most important unresolved problem in pure mathematics (Bombieri 2000). The Riemann hypothesis is part of Problem 8, along with the Goldbach conjecture, in Hilbert's list of 23 unsolved problems, and is also one of the Clay Mathematics Institute Millennium Prize Problems. Since it was formulated, it has withstood concentrated efforts from many outstanding mathematicians. In 1973, Pierre Deligne proved an analogue of the Riemann Hypothesis for zeta functions of varieties defined over finite fields. The full version of the hypothesis remains unsolved, although modern computer calculations have shown that the first 10 trillion zeros lie on the critical line.

The Riemann zeta function ζ(s) is defined for all complex numbers s ≠ 1. It has zeros at the negative even integers (i.e. at s = −2, −4, −6, ...). These are called the trivial zeros. The Riemann hypothesis is concerned with the non-trivial zeros, and states that:

The real part of any non-trivial zero of the Riemann zeta function is 1/2.
Thus the non-trivial zeros should lie on the critical line, 1/2 + it, where t is a real number and i is the imaginary unit.

There are several popular books on the Riemann hypothesis, such as Derbyshire (2003), Rockmore (2005), Sabbagh (2003), du Sautoy (2003). The books Edwards (1974), Patterson (1988) and Borwein et al. (2008) give mathematical introductions, while Titchmarsh (1986), Ivić (1985) and Karatsuba & Voronin (1992) are advanced monographs.

"Ma - MA! Meh - MEH! Mi -MI! Mo - MO!"

Ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ο αιθίοπας Γιοάνες Γκεμπρεγκεόργκις, δημιούργησε δίκτυο βιβλίων στη χώρα του (άρθρο στο σημερινό ΒΗΜΑ), σε μια προσπάθεια να δώσει πνοή στο βιβλίο και να μειώσει τον αναλφαβητισμό στη χώρα του...

In a bamboo and matting shelter on the edge of the town of Awassa, rows of tiny children are struggling with Ethiopia's fiendishly complicated Amharic alphabet.

"Huh - HUH! Hoo - HOO! Hee - HEE! Ha - HA!" they chant in unision after their teacher.

Their teacher is a small boy, scarcely older than they are, but he moves his pointer confidently along the chart showing the 256 different characters, and the children shout back.

"Ma - MA! Meh - MEH! Mi -MI! Mo - MO!"
...................................

Reading is a real challenge for children here, and not just because of the script.

When they have mastered the basics, what can they practice on?

The range of children's books published in Amharic is limited, and for many of the children Amharic is not even their first language.

There are seldom any books at home, and often very few at school either.

But these children in Awassa are lucky.

Silly Mammo

If you leave them practising their letters and walk out through the garden gate, you will find another group of children, clustered under a shady tree, absorbed in their books.

Parked alongside them is a brightly painted wooden cart, with sides which fold down to display the shelves of books.

The two donkeys which pull it are resting in another patch of shade.

This is Ethiopia's first Donkey Mobile Library - the brainchild of an expatriate Ethiopian now living in the United States.

The children are able to read books in their own languages

His Ethiopian Books for Children and Educational Foundation (EBCEF) is also a publishing house and has produced many of the books on the shelves of the cart.

Some children are enjoying the lovely illustrations in the foreign picture books, which the library also carries, but their English is limited or non-existent.

Mostly they prefer the locally published, Amharic language stories.

It turns out that everybody's favourite is the story of Silly Mammo, familiar to generations of Ethiopian children.

MAMMO

Mammo is a well-meaning young man, but very silly. When his mother finally finds him a job, he drops the coins he earns and loses them.

"Next time, put your pay carefully in your pocket," says his mother.

The following day the farmer, instead of money, pays him with milk, with predictable consequences.

"No, no, no," says his mother, when she sees his dripping clothes.

"When he gives you something like that, you should carry it on your head," she says.

But Mammo's next wages come in the form of fresh butter wrapped in green leaves.

The children giggle delightedly at the drawing of the blazing sun, and the melting butter running down Mammo's face....