Παγωμένες Ακτινοβολίες

Η δομή του Σύμπαντος, φαίνεται να έχει λιγότερους κόμπους, από ό,τι ορισμένες θεωρίες προβλέπουν, λένε οι ερευνητές.

Ο απόηχος του Bing Bang, η λεγόμενη κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, μικροκύματα που ταξιδεύουν στο Σύμπαν από τις πρώτες στιγμές της δημιουργίας του, περιέχει πολλές πληροφορίες για τη δομή του Σύμπαντος. Η ακτινοβολία αυτή αποτελεί την κυριότερη ένδειξη υπέρ της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης και ανακαλύφθηκε τυχαία το 1964 από δύο ραδιο-αστρονόμους, τον Arno Penzias και τον Robert Wilson, οι οποίοι έλαβαν και το βραβείο Νόμπελ για αυτή τους την ανακάλυψη 14 χρόνια αργότερα. Πρόκειται για μία «παγωμένη» ακτινοβολία, με θερμοκρασία λίγο μικρότερη των 3 βαθμών Κέλβιν. Είναι τόσο ψυχρή, ακριβώς γιατί έχει παγώσει στα 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια που έχουν περάσει από τη στιγμή που δημιουργήθηκε.

Από τη δεκαετία του 1960 και έως σήμερα, η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου μελετάται όλο και με μεγαλύτερη ακρίβεια, με αποκορύφωμα το διαστημικό τηλεσκόπιο COBE και το μεταγενέστερό του WMAP. Δύο επιστήμονες μάλιστα που συμμετείχαν στο COBE ο George Smoot και ο John Mather βραβεύτηκαν επίσης με βραβείο Νόμπελ ενώ φήμες θέλουν και τις ανακαλύψεις από το WMAP να συνοδεύονται στο μέλλον από ακόμη ένα βραβείο. Τα πιο χρήσιμα συμπεράσματα βγαίνουν από τη μελέτη των πολύ μικρών μεταβολών στη θερμοκρασία της ακτινοβολίας, και όσο μεγαλύτερη η ακρίβεια των μετρήσεων, τόσο πιο λεπτομερής και η εικόνα που δημιουργείται για το Σύμπαν. Είναι φανερό πως πρόκειται για πολύ ενεργό πεδίο έρευνας, με ανοιχτά ερωτήματα στο πεδίο της κοσμολογίας, που έχουν να κάνουν με την ίδια τη φύση του σύμπαντος.

Τις στιγμές μετά τη μεγάλη έκρηξη, το Σύμπαν άρχισε να «κάθεται» στη δομή που παρατηρούμε σήμερα, η οποία σύμφωνα με υπάρχουσες θεωρίες περιέχει κόμπους και συγκεκριμένες υφές, όπως ένα ύφασμα. Το νεαρό Σύμπαν, ήταν ένα αφάνταστα πυκνό και θερμό μέρος, στο οποίο οι νόμοι της Φυσικής ήταν πολύ διαφορετικοί από αυτούς που γνωρίζουμε σήμερα. Οι μεταβολές στο πυκνό αυτό μέσο κλάσματα του δευτερολέπτου μετά την έκρηξη, σήμερα αποτυπώνονται στις μικρομεταβολές της θερμοκρασίας της ακτινοβολίας υποβάθρου. Σε μια διαδικασία που θυμίζει το να εξάγει κανείς συμπεράσματα για το πώς παρασκευάστηκε ένα δείπνο, από το να μελετάει την κατανομή θερμότητας στην κουζίνα, πολύ αργότερα από τη στιγμή που έκλεισαν τα ηλεκτρικά μάτια, έτσι και το WMAP προσπαθεί να αποτυπώσει ένα χάρτη του πρώιμου Σύμπαντος, στηριζόμενο στην εναπομένουσα «ζέστη» από την εποχή εκείνη. Από τα στοιχεία αυτά, προέκυψε η ιδέα του «πληθωρισμού», μια πολύ σύντομης περιόδου στην οποία το Σύμπαν μεγάλωσε εκθετικά, αλλά και εμπεδώθηκε η ιδέα της σκοτεινής ύλης, κάτι στο οποίο οι περισσότεροι αστροφυσικοί σήμερα συμφωνούν.

Παραμένει ανοιχτό όμως το ερώτημα του πώς απλώθηκε το ύφασμα του Σύμπαντος τις πρώτες στιγμές. Φαίνεται ότι καθώς το Σύμπαν πάγωνε, παρουσίασε ομοιότητες με το πάγωμα ενός υγρού. Ο Stephen Feeney του University College του Λονδίνου, το παρομοιάζει με τη δημιουργία ενός κρυστάλλου. «Αν παγώσεις ένα υγρό πολύ αργά, ένας κρύσταλλος θα αρχίσει να δημιουργείται, με το ίδιο ακριβώς μοτίβο να επαναλαμβάνεται παντού», υποστηρίζει. «Όταν όμως το υγρό παγώνει γρήγορα, δημιουργούνται ατέλειες στο μοτίβο. Κάποιες θεωρίες υποστηρίζουν πως αυτό δε διαφέρει για το ίδιο το Σύμπαν. Αν το υγρό παγώσει πολύ γρήγορα, το μοτίβο θα είναι ίδιο μόνο σε κοντινές, μικρές περιοχές, ενώ σε διαφορετικές περιοχές θα διαφέρει, δημιουργώντας ελαττώματα στον κρύσταλλο, όπως κόμπους και συγκεκριμένες υφές», προσθέτει.

Θεωρίες που ευελπιστούν να οδηγήσουν στην ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων, να λύσουν δηλαδή το μεγαλύτερο πρόβλημα της σύγχρονης φυσικής, προϋποθέτουν την ύπαρξη τέτοιων κόμπων στη δομή του Σύμπαντος. Η λάμψη την οποία λαμβάνουμε όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία που παίρνουμε από το WMAP δε φαίνεται να ευνοεί την ύπαρξη πολλών τέτοιων υφών στο Σύμπαν. Οι επιστήμονες αναμένουν και τα πιο λεπτομερή στοιχεία από το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck της ευρωπαϊκής υπηρεσίας διαστήματος που εκτοξεύτηκε το 2009 πριν καταλήξουν σε ασφαλές συμπέρασμα.
 

ΥπερΔέντρα...

Δεκαοχτώ τεχνητά «υπερδέντρα», τα οποία αποτελούν ουσιαστικά κατακόρυφους κήπους φιλοξενεί το πάρκο Gardens by the Bay στη Σιγκαπούρη.

Στις 29 Ιουνίου, όταν θα γίνουν τα εγκαίνια του πάρκου Gardens by the Bay στη Σιγκαπούρη, ένα από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα του πάρκου θα είναι το «μηχανικό δάσος» από τα 18 τεχνητά «υπερδέντρα» που φιλοξενεί. Aλλωστε, με το καθένα από τα τεχνητά δέντρα να ξεπερνά σε ύψος 50 μέτρα, το «μηχανικό δάσος» θα ξεχωρίζει μέρα και νύχτα από τις υπόλοιπες κατασκευές που βρίσκονται μέσα στο πάρκο.

Τα μηχανικά δέντρα όμως δεν δημιουργήθηκαν για λόγους αισθητικής. Αντίθετα, κατασκευασμένα από ατσάλι και τσιμέντο, αποτελούν ουσιαστικά κατακόρυφους κήπους, αφού πάνω τους αναπτύσσονται διάφορα είδη φυτών, ξεκινώντας από τα βάση των δέντρων και φτάνοντας μέχρι την κορυφή τους. Τα φυτά αυτά, πολλά από τα οποία είναι τροπικά ανθοφόρα είδη και φτέρες, δημιουργούν ένα τοπικό οικοσύστημα που, χάρις στο σχήμα του, επιτρέπει σε κάθε δέντρο να συλλέγει το νερό της βροχής, μειώνοντας έτσι το πόσιμο νερό που θα καταναλώνει το πάρκο.

Πάλι χάρις στο σχήμα του, κάθε δέντρο θα λειτουργεί σαν αεραγωγός, αφού θα δημιουργεί ένα καθοδικό ρεύμα αέρα που, βγαίνοντας από τη βάση του δέντρου, θα διατηρεί χαμηλή τη θερμοκρασία σε μία αρκετά μεγάλη περίμετρο γύρω από αυτό. Και με τη σκιά που θα δημιουργεί η κατασκευή, θα προσφέρει στους επισκέπτες του πάρκου ένα καταφύγιο από τον έντονη ηλιοφάνεια στην ασιατική χώρα.

Επιπλέον, το μηχανικό δάσος θα παράγει ένα σημαντικό ποσοστό του ρεύματος που καταναλώνει το πάρκο. Γι' αυτό τον λόγο, σε κάθε δέντρο είναι ενσωματωμένα φωτοβολταϊκά συστήματα που, κατά τη διάρκεια της ημέρας, θα μετατρέπουν το ηλιακό φως σε ηλεκτρική ενέργεια. Έτσι, ο φωτισμός του Gardens by the Bay, όπως και το σύστημα ανακύκλωσης νερού που αυτό χρησιμοποιεί, θα λειτουργούν χωρίς να προκαλούν την παραμικρή εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου.

Σύμφωνα με τους σχεδιαστές του πάρκου, τα τεχνητά δέντρα αποτελούν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να συνυπάρξει αρμονικά με τη φύση. ʼλλωστε, στο Gardens by the Bay υπάρχουν επίσης δύο θερμοκήπια («βιοσυστήματα») τα οποία φιλοξενούν είδη τροπικών φυτών που δεν ενδημούν στη Σιγκαπούρη και γι' αυτό τον λόγο πρέπει να κλιματίζονται. Ωστόσο, τα συστήματα κλιματισμού έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επιβαρύνουν το περιβάλλον - για παράδειγμα, θα ηλεκτροδοτούνται από μία γεννήτρια η οποία θα παράγει ρεύμα από την άχρηστη βιομάζα.
 

Κβαντικές Μνήμες

Δύο ανεξάρτητες ομάδες φυσικών δημιούργησαν κβαντικές μνήμες στερεής κατάστασης (solid state), οι οποίες είναι δυνατό να αποθηκεύουν δεδομένα που ξεπερνάνε κατά πολύ τα μέχρι πρότινος επιτεύγματα των λίγων χιλιοστών του δευτερολέπτου. Η μία συσκευή, αναπτυγμένη στο πανεπιστήμιου Simon Fraser του Καναδά και σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, είναι βασισμένη σε κρύσταλλο ενός ισοτόπου σιλικόνης και μπορεί να αποθηκεύει δεδομένα μέχρι και για 3 λεπτά. Η άλλη μνήμη, την οποία ανέπτυξαν ερευνητές του Harvard, χρησιμοποιεί ισότοπα άνθρακα επεξεργασμένα με άζωτο, πρόκειται δηλαδή για καθαρά διαμάντια και έχει χρόνο αποθήκευσης δεδομένων 1,4 δευτερολέπτων. Αν και οι επιδόσεις της δεύτερης μνήμης δεν ακούγονται τόσο εντυπωσιακές όσο της πρώτης, το ενδιαφέρον είναι πως λειτουργεί σε θερμοκρασία δωματίου, ενώ η μνήμη σιλικόνης πρέπει να ψυχθεί στους -271 βαθμούς Κελσίου, σχεδόν ως στο απόλυτο μηδέν, για να διατηρήσει τις ιδιότητές της.

Τα νέα αυτά δεδομένα είναι εξαιρετικά χρήσιμα για την πρόοδο των κβαντικών υπολογιστών, οι οποίοι θα μπορούν να χρησιμοποιούν τις αρχές της κβαντικής μηχανικής προκειμένου να κάνουν υπολογισμούς πολύ ταχύτερα από τους σημερινούς υπολογιστές. Όπως οι σύγχρονοι υπολογιστές εκτελούν υπολογισμούς και αποθηκεύουν δεδομένα χρησιμοποιώντας τα ψηφιακά bits, έτσι ο μελλοντικός κβαντικός υπολογιστής θα βασίζεται στα λεγόμενα qubits, τις κβαντικές μονάδες πληροφορίες που αποθηκεύονται σε κβαντικές μνήμες. Ο βασικός λόγος για τον οποίο είναι δύσκολο να εγγραφεί και να μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα μια πληροφορία σε ένα qubit, είναι η αλληλεπίδραση του με το εξωτερικό περιβάλλον. Αυτό είναι ένα γνωστό πρόβλημα της κβαντικής μηχανικής, κατά το οποίο εάν ο παρατηρητής παρακολουθεί με κάθε λεπτομέρεια το πείραμα, επηρεάζει και το τελικό αποτέλεσμά του. Με πιο επιστημονικούς όρους, αυτό περιγράφεται ως η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης, ή αλλιώς η «αποσυνοχή» του συστήματος. Οι επιστήμονες ψάχνουν λοιπόν τρόπους, για να διατηρούν για όσο μεγαλύτερο διάστημα γίνεται προστατευμένες της κβαντικές μνήμες, όμως αργά η γρήγορα θα πρέπει να αλληλεπιδράσουν με το εξωτερικό τους περιβάλλον για να ανταλλάξουν πληροφορίες, κάτι που οδηγεί στην αποσυνοχή τους. Μία λύση είναι να επεξεργάζονται γρήγορα την αρχική πληροφορία σε ένα προσβάσιμο qubit, πριν τη μεταφέρουν σε ένα πιο απομονωμένο μακριά από εξωτερικές επιδράσεις.

Αν και μέχρι τώρα είχαν κατασκευαστεί κβαντικές μνήμες με ιόντα παγιδευμένα σε κενό οι οποίες μπορούσαν να αποθηκεύουν δεδομένα σε qubits για πολλά λεπτά, οι φυσικοί πιστεύουν πως οποιαδήποτε πρακτική συσκευή κβαντικού υπολογισμού πρέπει να βασίζεται σε μνήμες στερεής κατάστασης, ώστε να μπορεί να ενσωματωθεί με τα σύγχρονα ηλεκτρονικά. Ο ελάχιστος απαραίτητος χρόνος για τον οποίο μια μνήμη θα πρέπει να μπορεί να αποθηκεύει δεδομένα ώστε να υπάρχει περιθώριο επεξεργασίας και αντιγραφής τους, ορίζεται περίπου στο ένα δευτερόλεπτο. Έτσι, οι ανακαλύψεις αυτές αναμένεται να δώσουν μεγάλη ώθηση στην έρευνα για την ανάπτυξη του πρώτου ολοκληρωμένου κβαντικού υπολογιστή.

Γράμματα στον αδελφό του Θεόδωρο...

http://www.vangoghmuseum.nl/vgm/index.jsp?lang=nl


Συγγραφέας: Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Vincent Van Gogh)

Μετάφραση: Σπύρος Σκιαδαρέσης

Εκδόσεις: Γκοβόστης, 1990 Σελίδες:295

.....Σαν εκείνους τους ολόλαμπρους κόκκινους, κίτρινους ήλιους που τόσο συχνά βλέπουμε στο απέραντο έργο του, έτσι κι η Μεγαλοφυΐα του Βικέντιου Βαν Γκογκ προβάλλει μέσ απ’ τα "Γράμματα", ωραία, αδρή και άτρωτη. Εδώ υπάρχει μονάχα ο Καλλιτέχνης που, απ τα πρώτα του βήματα, ξέρει τι θέλει, ξέρει τι ζητάει και προπάντων πώς να το πετύχει. Με μιαν αδάμαστη θέληση, με μια επιμονή χαλύβδινη, με μια διορατικότητα που μονάχα οι "από Θεού" διαθέτουν, ανεβαίνει το δύσκολο δρόμο του, σίγουρος για τη δουλειά του, βέβαιος για τη δόξα και την αθανασία. Κρατώντας για τον εαυτό του το ραβδί του αναχωρητή και το ξερό ψωμί και τα ξυλοπάπουτσα του χωριάτη, χαρίζει τους θησαυρούς της ψυχής και της τέχνης του σ όσους μπορούν να το καταλάβουν και να νιώσουν τον ανασασμό των δέντρων και τη θλίψη της φτωχικής καλύβας. Και δω, στα "Γράμματά" του, μια καλλιτεχνική ψυχή δείχνει όλο το θεϊκό μεγαλείο της.....

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιογραφικό σημείωμα: Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ γεννήθηκε στο ολλανδικό χωριό Ζούντερτ (Zundert) και ήταν ο πρωτότοκος από τα συνολικά οκτώ παιδιά της οικογένειάς του, γιος του πάστορα Θεόδωρου Βαν Γκογκ. Ήδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και πρώιμα ψυχολογικά προβλήματα.

Σε ηλικία 16 ετών και αφού είχε ήδη καταπιαστεί χωρίς επιτυχία με αρκετά επαγγέλματα, ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το εμπόριο έργων τέχνης, στην εταιρεία Goupilator & Company, όπου τον επόμενο χρόνο προσελήφθη και ο αδελφός του Τεό Βαν Γκογκ (Theo van Gogh). Το 1873, η εταιρεία τον μεταθέτει στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Την περίοδο αυτή, εντείνεται το ενδιαφέρον του για τη θρησκεία, επηρεασμένος εμφανώς και από την ιδιότητα του πατέρα του. Αφού απολύεται από την εργασία του το 1876, επιστρέφει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει θεολογία. Οι σπουδές του διαρκούν για περίπου ένα έτος και το 1878 του ανατίθεται μία θέση ιεροκήρυκα στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην υποβαθμισμένη περιοχή Μπορινάζ, όπου λειτουργεί ορυχείο. Ο Βαν Γκογκ κηρύττει για περίπου έξι μήνες επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένδεια των ανθρώπων της περιοχής. Αυτή είναι και η περίοδος κατά την οποία ξεκινά να σχεδιάζει μικρά έργα και πιθανόν αποφασίζει να ασχοληθεί με την τέχνη.

Το 1880, σε ηλικία 27 ετών, ξεκινά να παρακολουθεί τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής, ωστόσο σύντομα έρχεται σε ρήξη με τον δάσκαλό του, Αντόν Μωβ (Anton Mauve), γύρω από καλλιτεχνικά ζητήματα. Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί έργα κυρίως επηρεασμένα από τη ζωγραφική του Ζαν Φρανσουά Μιλλέ (Jean-François Millet), με θέμα ανθρώπους του μόχθου, ενώ ταξιδεύει στην ολλανδική επαρχία ζωγραφίζοντας θέματα που εμπνέεται από αυτή. Το χειμώνα του 1885, παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία της Αντβέρπης, τα οποία όμως διακόπτονται πολύ σύντομα αφού αποβάλλεται από τον καθηγητή της ακαδημίας Ευγένιο Σιμπέρ (Eugene Siberdt). Παρά το γεγονός αυτό, ο Βαν Γκογκ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την ιαπωνική τέχνη από την οποία και δανείζεται στοιχεία ή πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της. Αρκετές από τις προσωπογραφίες του, περιλαμβάνουν για φόντο κάποιο έργο ιαπωνικής τέχνης.

Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι όπου ζει με τον αδελφό του — επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης — στην περιοχή της Μονμάρτης, κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την παραμονή του, έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Έντγκαρ Ντεγκά, Καμίλ Πισάρο, Πωλ Γκωγκέν και Τουλούζ Λωτρέκ. Επηρεάζεται σημαντικά από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος. Χρησιμοποιεί συχνά τεχνικές των ιμπρεσιονιστών αλλά διαμόρφωσε παράλληλα και ένα προσωπικό ύφος, το οποίο διακρίνεται από την χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων που οι ιμπρεσιονιστές αποφεύγουν, με άλλα λόγια μπορεί κανείς να πει ο Βαν Γκογκ πατά με το ένα πόδι στον ιμπρεσιονισμό και με τα άλλο στον εξπρεσιονισμό.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1888, ο Βαν Γκογκ εγκαταλείπει το Παρίσι και επισκέπτεται τη νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδώσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα Έναστρη νύχτα και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο Κόκκινο αμπέλι αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που λέγεται ότι κατάφερε να πουλήσει, αν και η αλήθεια είναι άλλη, αφού ο αδελφός του βλέποντας τον διακαή πόθο του αδελφού του να πουλήσει έργα, φαίνεται να του είπε ψέματα πως το έργο πουλήθηκε. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν. Ωστόσο, μετά από λίγους μήνες, οι δυο τους διαφωνούν έντονα και λόγω της ασταθούς ψυχικής του υγείας, ο Βαν Γκογκ κόβει μέρος του αριστερού του αυτιού καταλήγοντας στο νοσοκομείο της περιοχής.

Το 1889 εισάγεται στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στον Σαιν Ρεμύ, όπου και παραμένει συνολικά για ένα περίπου χρόνο πάσχοντας από κατάθλιψη. Κατά την παραμονή του εκεί, συνεχίζει να ζωγραφίζει. Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει για ένα διάστημα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι, όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ, στον οποίο είχε συστήσει τον Βαν Γκογκ ο ζωγράφος Καμίλ Πισάρο. Στο διάστημα που παρακολουθείται ιατρικά, ο βαν Γκογκ παράγει ένα μόνο έργο, που αποτελεί προσωπογραφία του Γκασέ.

Τον Ιούλιο του 1890, ο Βαν Γκογκ εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτοπυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου ενώ πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα. Πιθανόν το τελευταίο έργο αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη είναι ο πίνακας Σταροχώραφο με κοράκια ένα έργο που κυριαρχεί το κίτρινο του θέρους που σε συνδυασμό με το έντονο μπλε του ουρανού δημιουργούν μια εκρηκτική ατμόσφαιρα.

Μετά το θάνατο του Βαν Γκογκ, η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποκορύφωμα μεγάλες εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι (1901), το Άμστερνταμ (1905), την Κολονία (1912), τη Νέα Υόρκη (1913) και το Βερολίνο (1914).

Συνολικά δημιούργησε σε διάστημα περίπου δέκα ετών περισσότερα από 800 πίνακες και 1000 μικρότερα σχέδια. Σώζεται ακόμα εκτενής αλληλογραφία του με τον αδελφό του, που περιλαμβάνει περισσότερα από 700 γράμματα. Έξι μήνες μετα το θάνατό του πέθανε και ο αδελφός του.

(πηγές: Βικιπαίδεια, “Βαν Γκογκ” Μελίσα ΜακΚουίλαν, εκδόσεις Υποδομή, Αθήνα 1994)
 

Incredible Beauty

The harsh sun, waterless dunes and spectacular, stark forms created by mountains of sand swirling in the wind are seen as inspirations of incredible beauty by architects Francisco J. del Corral del Campos and Carmen M. Barrós Velásquez, both of Granada, Spain. The two celebrate this landscape and respond to its demands in their new skyscraper design for a greenhouse tower in the Oman desert.

The architects literally cast their idea for the “Oasis” tower into the wind to help define its shape. By examining the effect of the site’s southeast wind on a tower, they designed the building to respond to the wind’s movement, its sweeping flow, by softly curving its form as it arches into the sky.

Solar energy and biogas generation from organic waste material will power the tower’s energy needs, and water from the ocean will be transported and desalinated to provide the drinking water and irrigation supply. Additionally, gray water is reused to cool the building and the surrounding environment through a spray process that creates a cooling vapor around the building.

The tower, which is easily replicated as a model that can be placed all over desert areas, will house about 500 people, who will mainly work to raise the agricultural products grown inside. In addition to housing and greenhouse space for growing, the complex will have a market and packaging, processing and storage facilities for the crops, a manmade lake for recreation and a fish farm, additional leisure space, and offices.

Whether it’s midnight at the Oasis or noon in the blistering sun, this tower’s residents will stay cool, productive and secure in this innovative commercial and residential endeavor.

the Aura of an Unusual Sculpture

A new performing arts center, designed by the Paris-based architecture firm Manuelle Gautrand Architecture, aims to become the new architectural icon for the city of Ashkelon. According to Gautrand, the aim was to create a festive and lively place. A large open space was positioned at the top of the building. It will facilitate exhibitions and temporary installations. This informal space will also offer dazzling views of the sea and the surrounding area, revealing the overall design concept- integration with the city.

The exterior of the structure resembles a collection of boxes, covered with perforated metallic sheeting that will lend the building the aura of an unusual sculpture. Gautrand chose to build the classrooms and workshops on top of each other, and imbue the spaces with a feeling of volume that is visible from the outside.

Ashkelon’s future arts center is the latest in a long line of public and private projects currently being planned in the country by foreign architects, among them the new Bezalel Academy of Arts and Design’s campus in Jerusalem, a residential tower on Rothschild Boulevard in Tel Aviv and the Safra Center for Brain Sciences building at the Hebrew University of Jerusalem’s Givat Ram campus.

Historic Wine

The building which will house the future Bordeaux Centre of Wine Culture and Tourism is a giant whirlpool, a decanter shaped by the undulating movement of wine being poured into a glass. Designed in the cooperation between the French architectural firm X-TU Architects and the British Casson Mann, the Cultural Center aims to be a major institution dedicated to the culture and diversity of wine.

Located on the banks of the Garonne river, in the wake of the historic wine trade, the 47 meters high building occupies 10.000 square meters plot. Nearly 4.000 square feet of permanent and temporary exhibition spaces also contain tasting „poly-sensory“ rooms facing the river and overlooking the town and the vineyard. With its wooden structure, the building seeks to honor the sensory experience and flexibility of wine.

“Bordeaux… for millennia a port town benefiting from cultural exchange, trade and the perpetual outreach towards distant civilisations and cultures. Through the Centre Culturel et Touristique du Vin project we celebrate the past while looking towards the future. The city of Bordeaux cements its place as the natural gateway to the global civilisation of wine” said Prince Robert of Luxembourg, President and CEO of the family firm and great grandson of its founder, Mr Clarence Dillon.

garbage Crisis

World's city dwellers 'face garbage crisis'

WASHINGTON — The world's city dwellers are fast producing more and more trash in a "looming crisis" that will pose huge financial and environmental burdens, the World Bank is warning.

Urban specialists said the growing pile of trash from urban dwellers is as daunting as global warming and the costs will be especially high in poor countries, mainly in Africa.

In a report on "a relatively silent problem that is growing daily," released on Wednesday, the World Bank estimated city dwellers will generate a waste pile of 2.2 billion tonnes a year by 2025, up 70 percent from today's level of 1.3 billion tonnes.

In the meantime, the cost of solid waste management is projected to soar to $375 billion a year, from the current $205 billion.

Billing the report, "What a Waste: A Global Review of Solid Waste Management" as the first worldwide comprehensive look at trash, the World Bank warned the data points to crisis ahead, as living standards rise and urban populations soar.

"The challenges surrounding municipal solid waste are going to be enormous, on a scale of, if not greater than, the challenges we are currently experiencing with climate change," said Dan Hoornweg, a senior urban specialist at the development lender and co-author of the report.

"This report should be seen as a giant wake-up call to policy makers everywhere," he said.

China, which eclipsed the United States as the world's largest waste maker in 2004, generates 70 percent of the trash in the East Asia-Pacific region.

China, other parts of East Asia, and parts of Eastern Europe and the Middle East have the fastest-growing production of municipal solid waste.

The World Bank economists called for better waste management and recycling to combat greenhouse gas emissions, saying the old concept of "throwing away" trash no longer works.

"In solid waste management there is no 'away,'" the authors said.

"When 'throwing away' waste, system complexities and the integrated nature of materials and pollution are quickly apparent."

The report's authors recommended a waste management plan that includes input from all of a city's stakeholders, including citizen groups and the poor and disadvantaged.

The report also pointed to recycling and other measures to reduce greenhouse gas emissions that come from inefficient solid waste management practices.

"Improving solid waste management, especially in the rapidly growing cities of low-income countries, is becoming a more and more urgent issue," said Rachel Kyte, vice president, Sustainable Development at the World Bank.

"The findings of this report are sobering," she said.

"But they also offer hope that once the extent of this issue is recognized, local and national leaders, as well as the international community, will mobilize to put in place programs to reduce, reuse, recycle, or recover as much waste as possible before burning it -- and recovering the energy -- or otherwise disposing of it."
 

to Contribute to Science

Science only knows one commandment: contribute to science. This line, spoken by the title character in Bertolt Brecht's The Life of Galileo, inspired the title of this collection of science writing by 59 diverse authors. Most of the pieces collected by editor Edmund Blair Bolles are excerpted from texts by working scientists or natural philosophers, including George Smoot of NASA's Cosmic Background Explorer to Lucretius. Marie Curie's joy on seeing the lovely, glowing bottles of impure radium in her workroom at night is just one of the vivid images to be extracted from this volume, though with far less effort than the radium cost the Curies...

Marie Curie reminisces about her and her husband's efforts to isolate the element radium. Herodotus observes the Nile Valley and concludes that it was once under water. Carl Sagan argues against assertions that aliens regularly visit Earth. These are among the literary gems...

Edmund Blair Bolles includes in GALILEO'S COMMANDMENT. Bolles has scoured the literature of science to build a treasury that is accessible and riveting, appealing to readers unfamiliar with science yet erudite enough for the scientifically initiated reader to enjoy. The authors include scientists well-known for their writing - including Stephen Jay Gould, Richard Feynman and Charles Darwin - and scientists such as Kepler, James Clerk Maxwell, Alfred Wallace, and of course Galileo himself. The writings here span time and the scientific disciplines (the earliest pieces dates to c.444 BC) and the result is a fascinating collection , ideal for browsing or for reading cover to cover...

Χαρτογραφίες

http://www.maplibrary.gr/TheCentre_el.htm

Το Εθνικό Κέντρο Χαρτών και Χαρτογραφικής Κληρονομιάς (ΕΚΕΧΧΑΚ) - Εθνική Χαρτοθήκη 
είναι κοινωφελές, μη κερδοσκοπικό, μερικά αυτοχρηματοδοτούμενο, με κύριους σκοπούς του την ανάπτυξη και διάδοση της χαρτογραφίας και των χαρτών στον πολιτισμό, την εκπαίδευση, την καθημερινή ζωή και τη διοίκηση. Ασχολείται επίσης  με τη σύνταξη ψηφιακού αρχείου χαρτών και με την ανάπτυξη των νέων ψηφιακών τεχνολογιών πληροφόρησης και επικοινωνίας και την παροχή τεχνογνωσίας. Μέσα για την επίτευξη των σκοπών του είναι οι εκθέσεις, οι εκδόσεις σε έντυπη και ψηφιακή μορφή, τα σεμινάρια και οι συναφείς εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες και συνεργασίες. Συμβάλει στην ανάπτυξη και διάδοση της πολιτιστικής, εκπαιδευτικής, κοινωνικής, καλλιτεχνικής, επιστημονικής και τεχνολογικής διάστασης της Χαρτογραφίας και των Χαρτών, σε μια κοινωνία βασισμένη στη γνώση, την πληροφορία και την επικοινωνία, με μέσα τις νέες τεχνολογίες και τις σύγχρονες ψηφιακές προσεγγίσεις στην εθνική και παγκόσμια Χαρτογραφική Κληρονομιά.

Με την τροποποίηση του ιδρυτικού νόμου το 2006 προστέθηκαν μια σειρά σκοπών ευρωπαϊκού περιεχομένου. Μεταξύ άλλων η παροχή και διάδοση της πληροφόρησης που παρέχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) στην Ελλάδα,  η διοργάνωση εκδηλώσεων, όπως σεμιναρίων, διαλέξεων, ημερίδων, εκθέσεων, συνεδρίων, παιχνιδιών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, για την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των πολιτών και των τοπικών φορέων σχετικά με γενικά ευρωπαϊκά θέματα, η μεταφορά στις αρμόδιες ελληνικές αρχές και στα όργανα της Ε.Ε. των προβληματισμών των τοπικών κοινωνιών για θέματα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, η ανάθεση και η εκπόνηση μελετών, καθώς και η παροχή υπηρεσιών, κ.ά.
Το Κέντρο συνεργάζεται με συλλέκτες χαρτών και με φορείς που διαθέτουν συλλογές. Στο πλαίσιο αυτό, η Εθνική Χαρτοθήκη ψηφιοποιεί και τεκμηριώνει στην ψηφιακή χαρτοθήκη της τους χάρτες μεγάλων συλλογών:Μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με φορείς όπως η Αγιορειτική Χαρτοθήκη, το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ), ο Δήμος Θεσσαλονίκης (Αντιδημαρχία Αρχιτεκτονικού και Τοπογραφίας) και ιδιωτικές συλλογές.Επιπλέον, στο Κέντρο τεκμηριώνονται ηλεκτρονικά, σε ψηφιακά αρχεία και οι σημαντικότεροι χάρτες της Ιστορίας της Χαρτογραφίας, ώστε να είναι δυνατή η άμεση ανεύρεσή τους από ενδιαφερόμενους μελετητές και ερευνητές.