Μαγγελιανά Σύννεφα Λεκτικής Ενέργειας

Το 1935, κυκλοφόρησε στην Αργεντινή το βιβλίο που θα αποδεικνυόταν το δημοφιλέστερο απ' όλα όσα είχε ή έμελλε να εκδώσει ως το θάνατό του ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες: η "Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας" ("Historia universal de la infamia"), βασικός κορμός της οποίας ήταν επτά κείμενα, δημοσιευμένα στην εφημερίδα "Critica" μεταξύ 1933 και 1934, τα οποία πραγματεύονταν τον βίο και την πολιτεία επτά διαβόητων κακούργων της Ιστορίας.

Το 2004, ο Ουαλός συγγραφέας Ρις Χιουζ, αποφάσισε να... συμπληρώσει την πινακοθήκη του Μπόρχες, εν είδει κινηματογραφικού sequel, με άλλα επτά κακόφημα πορτρέτα και να τα εκδώσει υπό τον τίτλο "Νέα παγκόσμια ιστορία της ατιμίας" ("A New Universal History of Infamy"), συμπληρώνοντάς τα, κατά το καθαγιασμένο πρότυπο, με διηγήματα, παραβολές και παρωδίες με τον τρόπο του Μπόρχες.

Οικουμενική συνταγή για την Ιστορία τα Μαθηματικά και τη Λογική στην απύθμενη χύτρα του μεταμοντέρνου.

"Ο Χιουζ δίνει την εντύπωση πως είναι ευεπίφορος στη μετάλλαξη του έργου του, αφού κάτι ανάλογο έχει γίνει με την πορτογαλική μετάφραση-έκδοση δύο έργων του. Ισως αυτό να αποτελεί μέρος του παιχνιδιού του με τη λογοτεχνία, αλλά μάλλον αποκαλύπτει μια επιλογή θεωρητικής τάξεως: τη διαδικασία της συγκρότησης μιας μυθοπλασίας στη βάση ενός προϋπάρχοντος αφηγηματικού δεδομένου δεν την περιορίζει στο πλαίσιο των διακειμενικών σχέσεων ανάμεσα σε έργα που έχουν γραφεί από διαφορετικούς συγγραφείς, αλλά την επεκτείνει και σε ένα πλαίσιο σχέσεων που το έργο αναπτύσσει με αυτό το ίδιο - είτε μέσω της μετάφρασής του σε μια γλώσσα που αντιπροσωπεύει μια διαφορετική κουλτούρα από εκείνη του πρωτοτύπου είτε και μέσω μιας πιθανής επανέκδοσής του", enet.gr


ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΤΙΜΙΑΣ
Κύριος Συγγραφέας: ΧΙΟΥΖ ΡΙΣ- HUGHES RHYS Εκδοτικός Οίκος: ΠΟΛΙΣ
Έτος έκδοσης: 2007

O' Keeffe in a Painting

Georgia Totto O'Keeffe was born in Sun Prairie, Wisconsin on November 15, 1887, the second child and first daughter in a family that would eventually include two sons and five daughters.  Her parents were dairy farmers, but Georgia knew she was going to be an artist from early on.

Georgia graduated in 1905, and  continued her art studies at the School of the Art Institute of Chicago where she received top honors for her first year, but could not return for the second year, due to a serious bout with typhoid fever.  It wasn't until September 1907, that she was able to resume her studies, this time choosing New York's Art Student League, where she earned a scholarship for still life in the class of  William Merritt Chase.  During her time at the Art Student League, Georgia posed for classmate Eugene Speicher, who told her she might as well pose for him, as she would no doubt amount to nothing more than a teaching job at a girl's school. Despite the insulting remark, Georgia did pose for the portrait, and for many others by fellow students afterwards.  In the summer of 1908, on her  scholarship, she attended the Art Student League’s Outdoor School at Lake George, New York.

Georgia didn't return to the Art Student League in the fall.  She moved in with her aunt and uncle in Chicago, finding work as a commercial artist.  In 1912, Georgia was struck with Measles, and returns to Virginia to be with her family.  She later took a teaching job, replacing  Elizabeth Willis at the Chatham Episcopal Institute. The following summer, she resumed her studies, this time taking drawing classes at the University of Virginia, in Charlottesville.  That same year, Georgia heard of an available teaching position as drawing supervisor, in Amarillo, Texas, so she applied and was hired for the fall semester. 

She stayed in Texas until 1914, making frequent trips to Charlottesville to spend time with her family, and to continue teaching summer classes at the University of Virginia.  She later enrolled at Teachers College, Columbia University, where she stayed until she was offered a teaching position at Columbia College in South Carolina. She sends the drawings to a friend, Anita Pollitzer, who in turn takes them to Alfred Stieglitz's 291 gallery in Chicago.  Stieglitz is very impressed, and he decided to show the drawings without first consulting Georgia, which somewhat angered her, so she traveled to New York to have him take down the artwork, but following a brief confrontation, she agreed to let Stieglitz show her work, and thus began a relationship that was to result in her marrying the art curator and photographer.

Alfred Stieglitz was an important figure in the art world, He had studied engineering and photography in Berlin before returning to the U.S. to open the 291 gallery in 1902.  He is credited has having introduced America to the works of Rodin, Matisse, and Picasso.  For years, he fought to gain the acceptance of photography as an art form, publishing  "Camera Works" magazine.  It wasn't until 1917 that Stieglitz put on a solo showing of  Georgia O'Keeffe's watercolors at his 291 gallery, shortly afterwards, 291 closed, but Stieglitz was nonetheless satisfied.  In April, on her way back to Texas from a vacation in Colorado, she stopped by Santa Fe and found great inspiration in New Mexico’s vast skies and alien landscapes.

Stieglitz loved Georgia O'Keeffe, and had admiration for her talent. He more or less became her agent, selling her works to collectors at high prices, earning her the respect she deserved as a gifted artist.  Everybody wanted an O'Keeffe...  In 1923, Stieglitz held a major exhibit of Georgia O'Keeffe's work at the Anderson Galleries, over 100 paintings in various mediums were shown, in what was to be the first of many annual showings of her work.... She referred to landscape as "the faraway", and would travel its dusty roads in a Model A Ford, with the back seat removed so she could stop and set up her canvas to paint.

Commedia...in Art, in Life

La commedia dell'arte è nata in Italia nel XVI secolo e rimasta popolare sino al XVIII secolo. Non si trattava di un genere di rappresentazione teatrale, bensì di una diversa modalità di produzione degli spettacoli. Le rappresentazioni non erano basate su testi scritti ma dei canovacci detti anche scenari, i primi tempi erano tenute all'aperto con una scenografia fatta di pochi oggetti. Le compagnie erano composte da dieci persone: otto uomini e due donne. All'estero era conosciuta come "Commedia italiana".

La definizione di "arte", che significava "mestiere", veniva identificata anche con altri nomi: commedia all'improvviso, commedia a braccio o commedia degli Zanni.

La prima è la nascita dei teatri privati, specialmente a Venezia dove le famiglie nobili iniziano una politica di diffusione, all'interno della città, di nuovi spazi spettacolari dedicati alla recitazione di commedie e melodrammi a pagamento.

Per la prima volta le famiglie Tron e Michiel fecero costruire due "Stanze" per le commedie nella zona di San Cassiano, da cui i teatri presero il nome, che si trovava oltre Rialto, e per la prima volta (sicuramente dopo il 1581, com'è testimoniato da Francesco Sansovino, figlio dell'architetto Jacopo Sansovino[2]), i due teatri aprono anche al pubblico popolare, da sempre escluso dagli spettacoli eruditi, prodotti per i principi e le loro corti.

Sulla scia dei teatri di San Cassiano anche altre nobili famiglie veneziane si cimentarono nella costituzione di questa nuova industria, cosa che d'altra parte non stupisce visto la predisposizione mercantile ed imprenditoriale della città lagunare.

Anche i Vendramin e soprattutto la famiglia Grimani (che all'inizio del Settecento aveva monopolizzato l'intera, o quasi, industria degli spazi teatrali veneziani) fecero costruire altri teatri per le rappresentazioni dei comici dell'arte come il Teatro dei SS. Giovanni e Paolo nel sestiere periferico di Cannaregio, ma anche del San Moisè, del teatro San Luca e del Teatro Sant'Angelo costruiti sul Canal Grande, sintomo dell'importanza che i teatri a pagamento avevano acquistato all'inizio del Seicento non soltanto a Venezia.

La nascita dei teatri dette nuovo impulso all'arte dell'attore che da giocoliere di strada, saltatore di corda o buffone di corte che fosse cominciò a esibirsi in trame più complesse; per questo alcuni attori di strada cominciarono a strutturarsi in compagnie girovaghe: le "Fraternal Compagnie" dell'inizio si trasformarono in vere e proprie compagnie che partecipavano ai proventi di questa nuova industria.

In Italia, questo tipo di spettacolo sostituì tout court la commedia erudita del quattro-cinquecento, ma non soltanto questa: anche molte tragedie e pastorali, infatti, furono invase dalla presenza delle maschere.

Nel corso del XVII e XVIII secolo l'emigrazione dei comici in Francia divenne un fatto endemico. Dal teatro degli Italiani nacquero anche dei grandi attori che illumineranno l'arte del recitare in Francia alla fine del XVIII secolo. Fra gli esempi più importanti vi sono Madame de Clairon e Le Kain, e da questo deduciamo l'importanza che la commedia dell'arte ha avuto sul teatro francese. Che la commedia italiana fosse stata una specie di scuola teatrale è testimoniata dalla carriera di Molière, che apprese l'arte del recitare dallo Scaramouche Tiberio Fiorilli: fra le commedie del francese alcune conservano la struttura e i personaggi (gli zanni del Don Giovanni e del Borghese gentiluomo).

 

Iran's National Museum

National Museum of Iran, aging more than 70 years, containing 300,000 museum objects in an area more than 20,000 square meters, is not only the largest museum of History and Archaeology of the country, but ranks as one of the few most prestigious museums of the world in regard to grand volume, diversity and quality of its huge monuments. In the Iranian museum tradition it is considered Iran’s mother museum, aiming at preserving relics of the past to hand down to the next generations, enhancing better understanding among world peoples and nations, discovering and showing Iranian’s roles in shaping world culture and civilization and trying to enhance public knowledge

Persian Art Research
Iran, since long time ago, has been the cradle of science and art which led to appearance of various artistic schools in the history. This indicates that Iranians own creativity and value of Art. Therefore, to present this artistic school, even beyond the geographical borders, the history of Iran Art Department is under progress in National Museum of Iran.

The major goals of this research department include as follows:
-Presenting types of arts and crafts with their history
-Presenting the historic appearance and the reasons of variety of different artistic schools in Iran
- Explaining the reasons of dehiscence and degeneration of various artistic schools in Iran
-Indicating artistic specifications of each historic era
-Presenting and exhibiting works of various significant artistic styles in Iran
-Expressing artistic and cultural effects of various artistic schools on other artistic schools and on reverse.

Address : 30 Tir Ave, Emam Khomeini Ave, Tehran

Tel : 6-6702061

Email : info@nationalmuseumofiran.ir

Moreno's Museum in Patagonia

The Francisco P. Moreno Museum of Patagonia is a natural history and cultural anthropology museum located in the Civic Center of Bariloche, Argentina.

The museum was inaugurated on March 17, 1940, as part of the unveiling of the Bariloche Civic Center, which was commissioned by the national government as part of an effort to promote the then-remote Río Negro Province ski resort town. The museum, and its accompanying Domingo Sarmiento Public Library and Bariloche City Hall, were designed by Ernesto de Estrada. Built from polished green tuff, cypress and fitzroya, with slate roofing, the buildings are centered by a plaza put down entirely in flagstone pavers.

The majority of its collections were requisitioned from the National Parks Adeministration by the museum's first director, Enrique Artayeta. Named in honor of Argentine surveyor and academic Francisco Moreno, the institution was organized in the tradition of the La Plata Museum, whose 1888 establishment was owed in large measure to the renowned explorer.

Expanded and modernized during a 1992 restoration, the museum's collections are divided by a number of categorized halls:

Natural Sciences: a collection of fossils and geological findings.

Prehistory: informative dioramas and stratigraphy displays, as well as relics from stone age cultures in the area.

Aboriginal History: displays pertaining to the Mapuche, Selknam, Tehuelche and Yámana cultures, including implements used in astronomy.

Regional History: exhibits tracing Patagonian history from the early years of Spanish colonization of the Americas to the time of the Argentine War of Independence

The Conquest of the Desert: illustrating the tools, arms, and methods used by Argentine governments from Juan Manuel de Rosas' to Julio Roca's in their XIXth-century campaigns to displace native peoples, as well as those used by native caciques in their counteroffensives.

San Carlos de Bariloche: exhibits relating to local history, from the town's establishment in 1885, to its promotion by Public Works Minister Ezequiel Ramos Mexía after 1905 and its later development.

National Parks: documents, diagrams, and maps pertaining to the development of National parks in Argentina, among which Bariloche's Lake Nahuel Huapi was the first.

Francisco Moreno: an exhibit honoring the museum's namesake, the noted surveyor and academic who donated Lake Nahuel Huapi and its surroundings in 1903 to create the nation's first national park.

The museum also includes a hall for temporary exhibits, an auditorium, workshop, library and archives, as well as facilities for curators and researchers.

The Bariloche Civic Center, including the museum, was declared a National Historic Monument in 1987.

Esmeralda

Dans le Paris du XVe siècle, une jeune et superbe gitane appelée Esméralda danse sur la place de Grève et sur la place du Parvis-Notre-Dame à Paris. Sa beauté bouleverse l'archidiacre de Notre-Dame, Claude Frollo, qui tente de l'enlever avec l'aide de son sonneur de cloches, le malformé Quasimodo, qui est bossu, borgne, sourd et difforme. Esmeralda est sauvée par une escouade d'archers, commandée par le capitaine de la garde Phœbus de Châteaupers. Quand Esmeralda retrouve Phoebus plusieurs jours plus tard, elle lui laisse voir l'amour qu'il lui a inspiré. Certes, Phoebus est fiancé à la jeune Fleur-de-Lys, mais il est également séduit par la gitane, et est de plus un homme très volage. Il lui donne rendez-vous dans une maison borgne, mais au moment où il va parvenir à ses fins, Frollo survient et le poignarde.

Accusée de meurtre, la belle Esmeralda ne veut pourtant pas, pour échapper à la mort, accepter de se donner à Frollo. Quand on l'amène devant la cathédrale pour subir sa peine, Quasimodo – qui l'aime aussi – s'empare d'elle et la traîne dans l'église, où le droit d'asile la met à l'abri. Là, il veille sur elle, jaloux et farouche, espérant peut-être la séduire, mais sans succès.

Cependant, les truands avec lesquels vivait Esméralda viennent pour la délivrer. Jehan Frollo, écolier dissipé et jeune frère de l'archidiacre, est présent. Il se fait par la suite tuer dans le tumulte. Frollo profite du désordre qui règne sur le parvis de Notre-Dame pour emmener Esmeralda avec lui hors de la cathédrale, accompagné du philosophe Pierre Gringoire. Frollo, toujours ardent d'amour pour la gitane, essaie de la convaincre : il peut l'aider à s'échapper et ainsi la sauver de la mort si elle accepte de l'aimer. Mais Esméralda refuse. Furieux, il la livre aux griffes de la vieille recluse du Trou-aux-rats, en attendant de l'arrivée en force de la Justice. Mais au lieu de cela, la recluse reconnaît en l'Egyptienne sa propre fille, Agnès, volée par des gitans quinze ans auparavant. Elle ne peut cependant en profiter, car les sergents de ville la retrouvent, et la traînent à nouveau au gibet.

Du haut de Notre-Dame, Quasimodo et Frollo assistent à l'exécution, par pendaison, d'Esméralda. Quasimodo, furieux, désespéré, précipite le prêtre du haut de la tour, et va lui-même se laisser mourir dans la cave de Montfaucon, tenant embrassé le cadavre d'Esméralda, enfin uni à lui pour l'éternité.

Ματιές Αντιύλης...

Οι επιστήμονες είχαν ως τώρα ρίξει φευγαλέες ματιές στην αντιύλη, αυτή τη φορά όμως κατάφεραν να παγιδέψουν και να αποθηκεύσουν σε μια μαγνητική «παγίδα» αντι-άτομα υδρογόνου για 16 ολόκληρα λεπτά, χρονικό διάστημα ρεκόρ. Το επίτευγμα ανοίγει το δρόμο για να ριχτεί επιτέλους φως στα μυστήρια της αντιύλης.

Τα σωματίδια της ύλης και τα αντι-σωματίδια της αντιύλης είναι ταυτόσημα, εκτός από το γεγονός ότι έχουν αντίθετα ηλεκτρικά φορτία, για αυτό αλληλοεξουδετερώνονται, όποτε συγκρούονται, δημιουργώντας ακτινοβολία και ενέργεια.

Αν π.χ. ένα κιλό ύλης «συναντηθεί» με ένα κιλό αντιύλης, τότε θα δημιουργηθεί μια τεράστια έκρηξη ισοδύναμης ισχύος 43 μεγατόνων ΤΝΤ, περίπου 3.000 φορές πιο ισχυρή από την ατομική βόμβα που κατέστρεψε την Χιροσίμα. Για αυτό το λόγο, άλλωστε, στην επιστημονική φαντασία αφθονούν τα όπλα αντιύλης.

Τη στιγμή του αρχικού «Μπιγκ Μπανγκ» του σύμπαντος, πριν από περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια, εκτιμάται ότι οι δύο μορφές της ύλης υπήρχαν σε οριακά ίσες ποσότητες. Αν αυτή η ισορροπία είχε διατηρηθεί, τότε το ορατό σύμπαν δεν θα είχε υπάρξει (ούτε εμείς).

Για άγνωστους λόγους, η Φύση έγειρε ελαφρώς τη ζυγαριά υπέρ της συμβατικής ύλης (υπήρχαν δηλαδή πιθανώς εξαρχής ελάχιστα περισσότερα άτομα ύλης σε σχέση με τα άτομα αντιύλης), με αποτέλεσμα αφενός να γεννηθούν τα πάντα γύρω μας και αφετέρου το μισό σύμπαν να εξαφανιστεί στην πορεία και η αντιύλη να είναι πλέον σπάνια σήμερα. Αυτή η ασυμμετρία ύλης-αντιύλης και η αιτία της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της σύγχρονης Φυσικής.

Οι ερευνητές της διεθνούς επιστημονικής ομάδας Alpha του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) κατάφεραν, όπως ανακοίνωσαν, για πρώτη φορά να παγιδέψουν 309 άτομα αντιύλης -συγκεκριμένα αντι-υδρογόνου- για 1.000 δευτερόλεπτα (λίγο περισσότερα από 16 λεπτά), διάστημα αρκετό για να αρχίσουν την μελέτη τους.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Τζέφρι Χανγκστ του πανεπιστημίου ʼαρχους της Δανίας, χρησιμοποίησαν τον επιταχυντή υψηλής ενέργειας του CERN για να δημιουργήσουν τα άτομα αντι-υδρογόνου και στη συνέχεια τα έψυξαν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.

Ο στόχος είναι πλέον να χρησιμοποιήσουν λέιζερ και φασματοσκοπία μικροκυμάτων για να συγκρίνουν τα παγωμένα και ακινητοποιημένα στην μαγνητική «παγίδα» αντι-άτομα με τα συμβατικά άτομα υδρογόνου. Κάθε αντι-άτομο υδρογόνου αποτελείται όχι από ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο, αλλά από ένα αντιπρωτόνιο και ένα ποζιτρόνιο (το αντίθετο του ηλεκτρονίου).

Η ίδια ερευνητική ομάδα είχε κατορθώσει πέρυσι το Νοέμβριο, για πρώτη πάλι φορά στον κόσμο, να παγιδέψει 38 άτομα αντι-υδρογόνου επί 172 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Τώρα πέτυχε να αυξήσει κατά 5.000 περίπου φορές το χρονικό διάστημα «παγίδευσης» των αντι-ατόμων, καθιστώντας εφικτή την πραγματοποίηση των πρώτων μετρήσεων και πειραμάτων πάνω στην αντιύλη. Είναι η πρώτη φορά ουσιαστικά που οποιοσδήποτε επιστήμων αποπειράται να ρίξει φως στη δομή της αντιύλης. Τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται έως το τέλος του 2011 ή το 2012.

Η ύπαρξη της αντιύλης προτάθηκε για πρώτη φορά από τον διάσημο βρετανό φυσικό Πολ Ντιράκ το 1930, στην προσπάθειά του να συμβιβάσει την κβαντομηχανική με τη θεωρία σχετικότητας και βαρύτητας του Αϊνστάιν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Einstein στους Στρόβιλους του Μόλδοβα

Ο μεγάλος φυσικός, που σύμφωνα με το περιοδικό TIME αναδείχτηκε ο άνθρωπος του 20ου αιώνα,  δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για το επάγγελμα του μηχανικού. Είχε πει ότι  του άρεσε να σκέφτεται μόνο για τη χαρά της σκέψης και θεωρούσε το επάγγελμα του μηχανικού βαρετό. Παρ’ όλα αυτά μερικές φάσεις της ζωής του επηρεάστηκαν θετικά και αρνητικά  από τη θέση του αυτή. 

-Υπάρχει  πυκνό μυστήριο για το πώς ο Einstein συνέλαβε την ιδέα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας η οποία δημοσιεύτηκε στο γερμανικό περιοδικό Annalen der Physik το 1905 με τον περίεργο τίτλο  Zur Elektrodynamik bewegter Koerper (η ηλεκτροδυναμική των κινουμένων σωμάτων). Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις στη βιβλιογραφία  ότι καθοριστικό ρόλο στη σύλληψη της θεωρίας έπαιξε ένας γερμανός πολιτικός μηχανικός που ονομαζόταν  August Foeppl (Αύγουστος Φέπλ).

Ο Foeppl γεννήθηκε το 1854 σε ένα χωριό του κρατιδίου της Έσσης και πέθανε το 1924 στο Μόναχο.  Σπούδασε δομοστατικός μηχανικός στα πολυτεχνεία του  Ντάρμστατ, της Στουτγάρδης και της Καρλσρούης.  Μετά την απόκτηση του διπλώματος  εργάστηκε στην κατασκευή γεφυρών και από το 1877 μέχρι το 1892 δίδαξε στο πολυτεχνείο της Λειψίας. Από το 1894 μέχρι το θάνατό του υπηρέτησε ως καθηγητής της μηχανικής στο πολυτεχνείο του Μονάχου. Ο Foeppl ήταν εξαίρετος δάσκαλος και συνέγραψε περίπου 15 βιβλία με αντικείμενα τη μηχανική του στερεού σώματος, τη στατική και δυναμική  των κατασκευών, τις ξύλινες κατασκευές, την αντοχή των υλικών και τη θεωρία ελαστικότητας. Το βιβλίο του με τίτλο  Vorlesungen uber technische Mechanik πραγματοποίησε πολλές εκδόσεις και ήταν κλασσικό για την εποχή του. Η μεταλλική στέγη της δημοτικής αγοράς της Λειψίας είναι δικό του έργο.

Αναρωτιέται όμως  κανείς τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη θεωρία της σχετικότητας του Einstein. Η απάντηση είναι η εξής.  Ενώ ο Foeppl σε όλη του τη ζωή ασχολούνταν με την μηχανική του στερεού σώματος, ξαφνικά το 1894 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο  Einfuhrung in die Maxwellsche Theorie der Elektrizitaet (εισαγωγή στη θεωρία του Maxwell για τον ηλεκτρισμό) που εκδόθηκε από τον οίκο Teubner στη Λειψία.   Στο πέμπτο κεφάλαιο εξέθετε τη βαθιά διαχωριστική γραμμή που διέτρεχε τη φυσική της εποχής και προκαλούσε τους φυσικούς να επανεξετάσουν την άποψή τους σχετικά με το χώρο και την έννοια του αιθέρα η οποία οδηγούσε σε αδιέξοδα. Το βιβλίο διαβάστηκε με πάθος από τους φοιτητές που προσπαθούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση στον κόσμο του Maxwell. Είναι σίγουρο ότι ο Einstein διάβασε το βιβλίο. Άλλωστε, ο καλύτερός του φίλος ο Besso, θυμόταν ότι είχε προτείνει στον Einstein να το μελετήσει. Πρέπει πάντως να σημειωθεί εδώ ότι στην παραπάνω αναφερθείσα εργασία του 1905  ο Einstein δεν έκανε καμία αναφορά σε προηγούμενους ερευνητές. 

-Στις αρχές του 20ου αιώνα δεν είχε απαντηθεί πλήρως το κλασσικό ερώτημα της αεροδυναμικής που έχει σχέση με την προέλευση της δύναμης που κρατάει τα αεροσκάφη   στον αέρα και δεν πέφτουν. Το 1916 ο Einstein έδωσε  μια διάλεξη στην ένωση γερμανών φυσικών με θέμα την αεροδυναμική της πτήσης με στόχο να δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό. Η ερμηνεία του βασίστηκε στη γνωστή αρχή του Daniell Bernoulli σύμφωνα με την οποία όταν η ταχύτητα ενός ρευστού αυξάνεται  η πίεση του ελαττώνεται και αντίστροφα. Οι πτέρυγες των αεροσκαφών είναι συνήθως περισσότερο καμπυλωμένες στην πάνω πλευρά από ότι στην κάτω. Η καμπύλωση αυτή αναγκάζει τον αέρα να κινείται ταχύτερα στην πάνω πλευρά από ότι στην κάτω και  έτσι δημιουργείται μια διαφορά πίεσης με κατεύθυνση προς τα  πάνω. Μετά την ερμηνεία αυτή, ο Einstein  συμπέρανε  ότι μια μεγαλύτερη καμπύλωση της πάνω πλευράς θα προκαλούσε μεγαλύτερη ανωστική δύναμη στο αεροσκάφος και αυτό βεβαίως θα ήταν προς όφελος της πτήσης.  Ενθουσιασμένος σχεδίασε μια νέα πτέρυγα με σημαντική καμπύλωση στην πάνω πλευρά (έμοιαζε με ράχη γάτας) και έστειλε την πρότασή του στην  αεροπορική εταιρεία Luftverkehrsgesellshaft. Η πτέρυγα δοκιμάστηκε στην αεροσήραγγα του Γκέτινγκεν καθώς και σε πραγματική πτήση και απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα κατά τις δυο δοκιμαστικές πτήσεις κινδύνεψε η ζωή των πιλότων. Αργότερα ο Einstein παραδέχτηκε ότι είχε ντραπεί πολύ για την απερισκεψία του και δήλωσε « αυτά παθαίνει όποιος σκέφτεται πολύ αλλά  διαβάζει λίγο». Η αποτυχία οφείλεται στο γεγονός ότι η δημιουργία της ανωστικής δύναμης είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο που  δεν μπορεί να ερμηνευτεί   με την εφαρμογή της αρχής του  Bernoulli. Η ανωστική δύναμη οφείλεται μόνο κατά ένα μικρό μέρος στον μηχανισμό του Bernoulli. Μια πλήρης ερμηνεία του φαινομένου απαιτεί  την εφαρμογή των νόμων του Νεύτωνα λαμβάνοντας υπ’ όψιν  την ισχύ της μηχανής, τη γωνία προσβολής,  το ιξώδες του αέρα  και το φαινόμενο Coanda.   

-Ο Einstein είχε δυο γιους τον Hans Albert  και τον Eduard (Tete).  Ο Eduard  γεννήθηκε το 1910 στη Ζυρίχη.   Σ’ όλη του τη ζωή αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα  και μπαινόβγαινε σε ψυχιατρική κλινική της Ζυρίχης όπου πέθανε το 1965. Ο Hans Albert  γεννήθηκε στη Βέρνη το 1904. Ήταν πολύ καλός μαθητής και από μικρός ήθελε να γίνει πολιτικός μηχανικός παρά τις συνεχείς αντιρρήσεις του πατέρα του. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός  στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης (Eidgenoessische Technische Hochschule, ETH) από το 1922 μέχρι το 1927.  Στη συνέχεια εργάστηκε σε  έργα σιδηρών κατασκευών στην πόλη Ντόρτμουντ της Γερμανίας. Από το 1931 μέχρι το 1938 ήταν βοηθός στην έδρα υδραυλικών έργων του πολυτεχνείου της Ζυρίχης. Το 1938 μετακόμισε στις ΗΠΑ όπως είχε κάνει και ο πατέρας του το 1933.  Στην αρχή εργάστηκε στο σταθμό γεωργικών ερευνών (Agricultural Experiment Station) στη Βόρεια Καρολίνα και στη συνέχεια, μέχρι το 1947, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (CALTECH). Από το 1947 μέχρι το 1971 υπηρέτησε ως καθηγητής της υδραυλικής στο πολυτεχνείο του Μπέρκλευ. Έγινε διάσημος  για τις έρευνές στην υδραυλική των ποταμών. Έτσι έγινε πραγματικότητα το όνειρό του που ξεκίνησε από την Πράγα το 1912, όταν περνούσε πολλές ώρες κοιτάζοντας μαγεμένος τους στροβίλους του ποταμού Μολδάβα που διασχίζει την πόλη (την περίοδο 1911-1912 ο Albert Einstein διετέλεσε καθηγητής στο γερμανικό πανεπιστήμιο της Πράγας). Ο Hans Albert  πέθανε τον Ιούλιο του 1973. Το 1989 η ένωση πολιτικών μηχανικών των ΗΠΑ (ASCE) καθιέρωσε βραβείο στη μνήμη του (Hans Albert Einstein Award).

D.U.Th Science Portal
http://science.duth.gr/
Πολυτεχνείο Ξάνθης

National Library of South Africa

The National Library of South Africa is a custodian and provider of the nation's key knowledge resources. We are mandated by the National Library of South Africa Act to collect and preserve published documents and make them accessible. We ensure that knowledge is not lost to posterity and that information is available for research.

The National Library's collections contain a wealth of information, and include rare manuscripts, books published in South Africa, periodicals, government publications, official foreign publications, maps, technical reports, Africana and newspapers. Many of these are available on CD or microfilm, in digital format or accessible online.

Centre for the Book

The Centre for the Book is the unit of the National Library of South Africa. Its mission is to promote a South African culture of reading, writing and publishing in all local languages, and easy access to books for all South Africans.

The Centre advocates through its programmes the importance of reading for the nation and is involved in coordinating, promoting and encouraging book related activities in South Africa in all local languages. The Centre also coordinates various events and functions such as poetry readings, conferences, book launches, writing groups and writing workshops for teachers, youth and children.

The Centre for the Book website, the Small Publisher’s Blog, the Writer’s Network Blog and E-groups and newsgroups provide daily sites for gathering and dissemination of information on books, reading, writing, publishing, libraries, book-selling and related issues.

The Centre for the Book also provides venue hiring services. There are three venues available for hire, the main hall which can accommodate 190 people seated (cinema style), 300 standing and 120 (gala dinner). The Committee Room which can accommodate 80 people seated (cinema style), 120 standing for cocktail and 40 workshop style. There is also a Studio which can accommodate 90 people seated (cinema style) and 60 workshop style.

For all your booking needs please call our receptionist during office hours at these numbers:  021-423 2669 or e-mail us at cbreception@nlsa.ac.za

Λοξοδρομικές Σπείρες...Άπειρο

Αν δεν υπήρχαν τα Άνθη Κερασιάς σε αυτόν τον κόσμο, πόσο Ατάραχες θα ήταν οι Καρδιές μας την Άνοιξη!

Σε ένα άπειρο Σύμπαν μπορεί να συμβεί οτιδήποτε;  Πόσα άτομα φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο "Το άπειρο", του γερμανού μαθηματικού Νταβίντ Χίλμπερτ;

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι με πρώτο τον Ζήνωνα αναμετρήθηκαν με τα παράδοξα του απείρου σε πολλά μέτωπα. Οι σύγχρονοι φιλόσοφοι, όμως, τι λένε;

Το άπειρο απασχόλησε έντονα τους μαθηματικούς. Το θέμα ήταν σοβαρό και αποδείχτηκε ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα που κλήθηκαν ποτέ να αντιμετωπίσουν. Πάνε μόλις 70 χρόνια από τότε που η μαθηματική κοινότητα διχάστηκε γύρω από την ερμηνεία του απείρου, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει στους κόλπους της μια σκληρή εμφύλια διαμάχη. Πολλοί έχασαν την καριέρα τους· άλλοι έχασαν τη ζωή τους· κάποιοι έχασαν την ελευθερία τους και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έχασαν το μυαλό τους.

«...ένα θέμα άπειρης γοητείας, ένας μαθηματικός απαράμιλλης συγγραφικής ικανότητας, ένα βιβλίο απείρου κάλλους. Διαβάζεται πιο ευχάριστα κι απ' το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα.»

Good Book Guide

Οι λέξεις άπειρο και απέραντο είναι συνώνυμες. Κι όμως υπάρχουν πεπερασμένα πράγματα -η επιφάνεια μιας μπάλας-, που δεν έχουν τέλος. Μια μύγα θα μπορούσε να περπατά αιώνια σε μια τέτοια επιφάνεια χωρίς να συναντήσει την άκρη της.

Η παράξενη έννοια του απείρου ανέκαθεν προκαλούσε τη σκέψη. Από την αρχαιότητα ώς τις ημέρες μας, συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν «πολλών ειδών» άπειρα, και ότι ο καθένας μπορεί κάλλιστα να πιστεύει σε ένα είδος και να απορρίπτει ένα άλλο. Ένας παραγνωρισμένος μαθηματικός, προικισμένος καλλιτέχνης και σπάνια μεγαλοφυία ήθελε να δείξει ότι η ύπαρξη του Θεού αποδεικνύεται και με μαθηματικό τρόπο, πέθανε ολομόναχος σε ένα σανατόριο, αφού υπέφερε χρόνια από τους συναδέλφους του και την κατάθλιψη. Εκτός από τη συγκινητική ιστορία του Κάντορ, το άπειρο κρύβει μέσα του άπειρα ζητήματα στο μεταίχμιο φιλοσοφίας και μαθηματικών, και υπόσχεται τροφή στη νόηση «εις τους αιώνας των αιώνων»!

Άπειρο, Τραυλός