Το Δισκοπότηρο των Μαθηματικών...

Ο Μπέρναρντ Ρίμαν το 1863.Ο Γκεόργκ Φρίντριχ Μπέρναρντ Ρίμαν ή Ρήμαν (Georg Friedrich Bernhard Riemann, 17 Σεπτεμβρίου 1826 – 20 Ιουλίου 1866) ήταν Γερμανός μαθηματικός που συνεισέφερε σημαντικά στη Μαθηματική Ανάλυση, την Τοπολογία, την Αναλυτική Θεωρία των αριθμών και τη Διαφορική Γεωμετρία, προωθώντας τη μη ευκλείδεια Γεωμετρία και ανοίγοντας έτσι τον δρόμο μεταξύ άλλων και για τη θεμελίωση αργότερα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Κατά τον D. Struik «με τον Ρίμαν φτάνουμε στον άνθρωπο που επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον την πορεία των σύγχρονων Μαθηματικών»

In mathematics, the Riemann hypothesis, proposed by Bernhard Riemann (1859), is a conjecture about the distribution of the zeros of the Riemann zeta function which states that all non-trivial zeros have real part 1/2. The name is also used for some closely related analogues, such as the Riemann hypothesis for curves over finite fields.

The Riemann hypothesis implies results about the distribution of prime numbers that are in some ways as good as possible. Along with suitable generalizations, it is considered by some mathematicians to be the most important unresolved problem in pure mathematics (Bombieri 2000). The Riemann hypothesis is part of Problem 8, along with the Goldbach conjecture, in Hilbert's list of 23 unsolved problems, and is also one of the Clay Mathematics Institute Millennium Prize Problems. Since it was formulated, it has withstood concentrated efforts from many outstanding mathematicians. In 1973, Pierre Deligne proved an analogue of the Riemann Hypothesis for zeta functions of varieties defined over finite fields. The full version of the hypothesis remains unsolved, although modern computer calculations have shown that the first 10 trillion zeros lie on the critical line.

The Riemann zeta function ζ(s) is defined for all complex numbers s ≠ 1. It has zeros at the negative even integers (i.e. at s = −2, −4, −6, ...). These are called the trivial zeros. The Riemann hypothesis is concerned with the non-trivial zeros, and states that:

The real part of any non-trivial zero of the Riemann zeta function is 1/2.
Thus the non-trivial zeros should lie on the critical line, 1/2 + it, where t is a real number and i is the imaginary unit.

There are several popular books on the Riemann hypothesis, such as Derbyshire (2003), Rockmore (2005), Sabbagh (2003), du Sautoy (2003). The books Edwards (1974), Patterson (1988) and Borwein et al. (2008) give mathematical introductions, while Titchmarsh (1986), Ivić (1985) and Karatsuba & Voronin (1992) are advanced monographs.

"Ma - MA! Meh - MEH! Mi -MI! Mo - MO!"

Ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ο αιθίοπας Γιοάνες Γκεμπρεγκεόργκις, δημιούργησε δίκτυο βιβλίων στη χώρα του (άρθρο στο σημερινό ΒΗΜΑ), σε μια προσπάθεια να δώσει πνοή στο βιβλίο και να μειώσει τον αναλφαβητισμό στη χώρα του...

In a bamboo and matting shelter on the edge of the town of Awassa, rows of tiny children are struggling with Ethiopia's fiendishly complicated Amharic alphabet.

"Huh - HUH! Hoo - HOO! Hee - HEE! Ha - HA!" they chant in unision after their teacher.

Their teacher is a small boy, scarcely older than they are, but he moves his pointer confidently along the chart showing the 256 different characters, and the children shout back.

"Ma - MA! Meh - MEH! Mi -MI! Mo - MO!"
...................................

Reading is a real challenge for children here, and not just because of the script.

When they have mastered the basics, what can they practice on?

The range of children's books published in Amharic is limited, and for many of the children Amharic is not even their first language.

There are seldom any books at home, and often very few at school either.

But these children in Awassa are lucky.

Silly Mammo

If you leave them practising their letters and walk out through the garden gate, you will find another group of children, clustered under a shady tree, absorbed in their books.

Parked alongside them is a brightly painted wooden cart, with sides which fold down to display the shelves of books.

The two donkeys which pull it are resting in another patch of shade.

This is Ethiopia's first Donkey Mobile Library - the brainchild of an expatriate Ethiopian now living in the United States.

The children are able to read books in their own languages

His Ethiopian Books for Children and Educational Foundation (EBCEF) is also a publishing house and has produced many of the books on the shelves of the cart.

Some children are enjoying the lovely illustrations in the foreign picture books, which the library also carries, but their English is limited or non-existent.

Mostly they prefer the locally published, Amharic language stories.

It turns out that everybody's favourite is the story of Silly Mammo, familiar to generations of Ethiopian children.

MAMMO

Mammo is a well-meaning young man, but very silly. When his mother finally finds him a job, he drops the coins he earns and loses them.

"Next time, put your pay carefully in your pocket," says his mother.

The following day the farmer, instead of money, pays him with milk, with predictable consequences.

"No, no, no," says his mother, when she sees his dripping clothes.

"When he gives you something like that, you should carry it on your head," she says.

But Mammo's next wages come in the form of fresh butter wrapped in green leaves.

The children giggle delightedly at the drawing of the blazing sun, and the melting butter running down Mammo's face....

My wonderful Μπόρχες...

Ένα αιθεριο ελαφι δεν το εχει δει ποτε κανεις
Απλως το ερωτευεσαι
………………….
Αλογο της θαλασσας θα βρεις , όπως μου ειπε ο Βιργιλιος, γυρω από την Ολυσικονα πολιτεια
…………………
Υπαρχουν δυο αργεντινες περιγραφες του Λυκανθρωπου
………………….
Το Α Μπαο Α Κου, είναι ένα πλασμα που μυριζει ροδακινο στον Πυργο της Νικης στο Τσιτορ
……………
Τα Αμπτου και Ανετ είναι δυο ψαρια που το ταξιδι τους δεν εχει τελος
……………
Το Ανθρακιο ειναι στην ορυκτολογια ένα μικρο ρουμπινι που βρισκεται στο μυαλο των δρακων
………….
Ενας δρακος ζουσε κεινα τα χρονια στον μεγαλο Ροδανο, μεταξυ Αρλ και Αβινιον, όπως μου ειπε ο Ιακωβος Ντε Βοραζιν
…………
Βαρρακ σημαινει αστραπη στους ισλαμικους μυθους
…………….
Ο Βασιλισκος, το φιδι, δημιουργησε την ερημο
……………..
Αν χαμογελας σα τη γατα του Τσεσιρ , σημαινει ότι χαμογελας σαρδονια
…………………
Η Γιουγουωρκη ηταν ένα ιπταμενο κοριτσι
…………………..
Στο Γλεντι των Φιδιων τον εβδομο αιωνα, κυριαρχουσε η μουσικη ενός αυλου
………………
Το Γκολεμ ηταν ενας τεχνητος ανθρωπος
……………..τον μυστικο τυπο για τη δημιουργια του
Τον φυλαξε ο Ελεαζαρ της Βορμς
…………………
Οι Γνωμοι είναι ξωτικα των πεδιαδων και των λοφων
……………………..
Στο μαργαριταρι που κρεμεται από τον λαιμο ενός δρακοντα κρυβεται και η δυναμη του
……………..
Το μαργαριταρι όμως, είναι ένα δακρυ
ουσιαστικα, είναι η αξιοποιηση του πονου ενός οστρακου, καθως ενας κοκκος αμμου εισχωρει μεσα σε αυτό
…………………
Οι δρακοντες των θαλασσων κατοικουν σε υπερλαμπρα παλατια
………………….
Οι αριστοκρατικοί Ελοι ζουν σε κηπους και τρεφονται με καρπους
…………………….
Ένα λουλουδι , αγνωστο , κυνηγημενο, γινεται σκονη
Και δεν προκειται να ανθισει στη γη προτου περασουν πολλες χιλιαδες χρονια
…………………..
Το Ζαραταν είναι ένα ζωντανο νησι
………………………………
Το Αλικαντο είναι νυχτοβιο πουλι που αναζητα την τροφη του στη Χιλη, σε φλεβες χρυσου και αργυρου
…………….
Ο Λιους φανταστηκε ένα ζωο που το ελεγαν Περελανδρα
…………………….
Ο Εντγκαρ Αλαν Ποε σχεδιασε κοραλλια στην Ανταρκτικη
Στις νοτιες μαλιστα περιοχες βρηκαν ένα εκπληκτικο νερο
Μειγμα αραβικης γομας , χρωμα πορφυρο, τονοι ιριδιζοντος μεταξωτου
……………….
Ολη η μαζα του υγρου χωριζονταν σε ευδιακριτες φλεβες, καθεμια με τη δικη της αποχρωση
……………
Στον Μαινομενο Ορλανδο, περιεχεται μια λεπτομερης περιγραφη του Ιππογρυπα
………………
Τα Ριφαια Ορη είναι περα από τις παγωμενες θαλασσες
Και το Σεισμοψαρο, ένα χελι 700 μιλιων
Κρατα στη ραχη του την Ιαπωνια
………………………
Οι Κενταυροι είναι γονοι του Ιξιωνα
…………….
Οι κηλιδες της Σεληνης λενε πως σχηματιζουν το περιγραμμα ενός ανθρωπου
……………..
Οι Νεραιδες είναι τα πιο ομορφα μικρο πλασματα
…………….
Οι Νισνα ζουν στις εσχατιες της Κινας
…….
Οι Νορνες στη Σκανδιναυια
………..
Οι Ολετηρες ζουσαν αρχικα στην Ατλαντιδα
…………….
Το Σιμουργκ είναι το αθανατο πουλι στο δεντρο της γνωσης
………..

Ο Σβεντενμποργκ
Ειχε τη συνηθεια να μιλα με αγγελους και διαβολους

Επισκεπτετο συχνα τον άλλο κόσμο
Ειχε πει ο Χριστος πως μονο οι εναρετοι θα μπουν στον παραδεισο

Ο Σβεντενμποργκ συμπληρωσε πως θα επρεπε να είναι και νοημονες
Να εχουν κιθαρες όπως οι αγγελοι
Να είναι καλλιτεχνες και ποιητες.
 

Μεταλλευτικό Μουσείο

Στις 18 του Μάη γιορτάζεται η ημέρα των Μουσείων.
Παρουσιάζουμε αυτό της Μήλου.

Η ιστορία του μουσείου

Το Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου βρίσκεται στον Αδάμαντα, το επίνειο του νησιού και η δημιουργία του στοχεύει στο να τιμήσει και να προβάλει τη μεταλλευτική ιστορία της Μήλου.

Το Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου δημιουργήθηκε και λειτουργεί με την υποστήριξη της S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε.

Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1995 και ολοκληρώθηκε τρία χρόνια αργότερα, για να ανοίξει τις πύλες του στο κοινό στις 23 Μαϊου 1998.

Στους χώρους του Μουσείου, αντικείμενα, εικόνες και φωτογραφίες παρουσιάζουν την εντυπωσιακή γεωλογική ιδιαιτερότητα της Μήλου και αφηγούνται με τον τρόπο τους τη μεταλλευτική ιστορία του νησιού, αποτίοντας, παράλληλα, έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους αυτούς που εργάστηκαν και εργάζονται για την ανάπτυξη της μεταλλείας στο νησί, και συνδέοντας το παρελθόν με το σήμερα.

Το κτίριο που στεγάζει το μουσείο περιλαμβάνει το ισόγειο και τον α’ όροφο, που συναποτελούν τον κατ’εξοχήν εκθεσιακό χώρο, καθώς και τους βοηθητικούς χώρους του υπογείου.

Στο ισόγειο, ο επισκέπτης έρχεται σε πρώτη επαφή με τη μεταλλευτική ιστορία και δραστηριότητα της Μήλου. Μια σειρά από φωτογραφίες, απεικονίσεις και πίνακες αποδίδουν παραστατικά τα διάφορα στάδιά της. Η παρουσίαση πλαισιώνεται από παλιούς και σύγχρονους γεωλογικούς και τοπογραφικούς χάρτες του νησιού, διάφορα αυθεντικά εργαλεία και όργανα. Επίσης παρουσιάζονται απεικονίσεις της σημερινής εξορυκτικής δραστηριότητας και των εργασιών περιβαλλοντικής αποκατάστασης.

Η αίθουσα του α’ ορόφου είναι αφιερωμένη στην παρουσίαση του ορυκτού πλούτου της Μήλου. Δείγματα ορυκτών που κυριαρχούν στις σημερινές εξορυκτικές δραστηριότητες του νησιού παρουσιάζονται σε βιτρίνες, μαζί με φωτογραφικό υλικό και πληροφορίες για τον τρόπο επεξεργασίας και τις χρήσεις τους.

Οι βοηθητικοί χώροι του υπογείου αποτελούνται από μια αίθουσα χωρητικότητας 40 ατόμων , εξοπλισμένη με οπτικοακουστικά μέσα για την προβολή βίντεο σχετικών με τη θεματολογία του Μουσείου και την φιλοξενία εκδηλώσεων επιστημονικού περιεχομένου, καθώς και μία αίθουσα πολλαπλών χρήσεων για την πραγματοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ειδικών εκθέσεων κ.ά.

Μεταλλευτική Ιστορία Μήλου

Με την αυγή της νεολιθικής εποχής, δηλ. από το 8000 π.Χ. αρχίζει να αναπτύσσεται μεταλλευτική δραστηριότητα στη Μήλο με την εξόρυξη και εμπορία του οψιδιανού, ενός στιλπνού και σκληρού λίθου, κατάλληλου για την κατασκευή εργαλείων και όπλων, ο οποίος αφθονούσε στο υπέδαφος του νησιού, λόγω της ηφαιστειακής του προέλευσης.

Συν τω χρόνω και κυρίως κατά τους οκτώ προχριστιανικούς αιώνες η Μήλος ανέπτυξε σε σημαντικό βαθμό την εξόρυξη και εμπορία ποικιλίας ορυκτών για διάφορες χρήσεις, όπως θείου, καολίνη, κίσσηρης, αλουνίτη, τραχείτη, πωρολίθων, κ.λπ..

Η δραστηριότητα αυτή συνεχίσθηκε και άνθισε τόσο κατά τους χρόνους της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, όσο και της Βυζαντινής περιόδου, ενώ κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ατόνησε και περιορίσθηκε στην εξαγωγή ορισμένων ορυκτών και αλατιού που παραγόταν στις αλυκές που βρίσκονταν κοντά στο λιμάνι.

Μετά την απελευθέρωση, και ουσιαστικά από το 1860, το νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος, στην προσπάθεια αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου της χώρας δημοσίευσε (στις 24.8.1862) τον πρώτο Νόμο ΄΄περί μεταλλείων, ορυχείων και λατομείων΄΄.

Μέσα στο ίδιο έτος (1862) πραγματοποιείται η πρώτη παραχώρηση μεταλλείου στην Ελλάδα προς εκμετάλλευση θείου στη Μήλο, οπότε ουσιαστικά αρχίζει η νεώτερη μεταλλευτική ιστορία της Μήλου με τη σύσταση και εγκατάσταση πολλών εταιριών εξόρυξης και εμπορίας βιομηχανικών κυρίως ορυκτών (θείου, καολίνη, βαρυτίνης, μπεντονίτη, περλίτη, ποζολάνης, πυριτικών, κ.λπ.), αλλά και μεταλλευμάτων μαγγανίου και μολύβδου.

Η Μήλος είναι σήμερα το μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής και επεξεργασίας μπεντονίτη και περλίτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες των εν λόγω ορυκτών εξορύσσονται, υφίστανται κατάλληλη επεξεργασία επί τόπου και εξάγονται κυρίως στο εξωτερικό.

Η μεταλλευτική ιστορία της Μήλου, που άρχισε πριν από 10.000 χρόνια, συνεχίζεται....

Milos Mining Museum

inside Coburg

Coburg Wine Open - 2. bis 5. November 2011

In diesem Jahr geht das Coburg Wine Open von 2. bis 5. November in Szene und widmet sich so reizvollen Themen wie dem sensationellen Jahrgang 1961, der Welt der Rhônerebsorten, den großen Weinen des Château Latour sowie dem hochinteressanten Vergleich einiger der besten Grands Crus Lagen des Burgund.

Το Palais Coburg χτίστηκε μεταξύ 1840 και 1845 από τον δούκα Ferdinand Georg August του οίκου των Saxe-Coburg-Gotha πάνω στα ερείπια του Braunbastei, του «Καφέ Προμαχώνα», ενός παλαιού στρατιωτικού οχυρού στο κέντρο της αυστριακής πρωτεύουσας. Ο κύριος όγκος του παλατιού, με την επιβλητική κλασικιστικού ύφους πρόσοψή του, κάθε άλλο παρά μαρτυράει πως υπογείως υπάρχει ένας αρχιτεκτονικός ιστός ηλικίας έξι αιώνων: τα θεμέλια του «Καφέ Προμαχώνα» χρονολογούνται από την εποχή της Αναγέννησης και περιλαμβάνουν περάσματα και μυστικούς διαδρόμους, ένα λαβύρινθο από δωμάτια, αποθήκες και κελάρια, καθώς και τμήματα των παλαιών τειχών της πόλης.

Το 1997 πέρασε στην ιδιοκτησία του POK P­hringer Privatstiftung και έπειτα από έξι χρόνια, ανακαινισμένο άνοιξε τις πύλες του για το κοινό. Πρόκειται, πλέον, για έναν πολυτελή πολυχώρο που αξιοποιεί στο έπακρον την ιστορία του κτιρίου και περιλαμβάνει ξενοδοχείο, εστιατόρια, μπιστρό, αίθουσες εκδηλώσεων, γραφεία και ένα από τα πλέον αξιόλογα «αρχεία» κρασιού του κόσμου, αποτελούμενο από έξι θεματικά κελάρια.

Μεταξύ άλλων, εδώ βρίσκεται το παλαιότερο πόσιμο κρασί του κόσμου (σύμφωνα με τον Master of Wine Michael Broadbent, επικεφαλής sommelier του οίκου Christie's), το 1727 R­desheimer Apostelwein από τη Βρέμη.

Coburg.at/ kathimerini
 

Ρωσική Πρωτοπορία

Η συλλογή Κωστάκη απαρτίζεται από 1275 έργα τέχνης: πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, κατασκευές, κεραμικά σημαντικών καλλιτεχνών της ρωσικής πρωτοπορίας όπως οι Kazimir Malevich, Vasilii Kandinsky, Liubov Popova, Vladimir Tatlin, Aleksandr Rodchenko, Ivan Kliun, Solomon Nikritin, Olga Rozanova, Varvara Stepanova, Nadezhda Udaltsova, Mikhail Matiushin, Gustav Klutsis.

Η συλλογή είναι αντιπροσωπευτική όλων των ρευμάτων και των τάσεων της ρωσικής πρωτοπορίας, μίας από τις πιο ενδιαφέρουσες περιόδους της παγκόσμιας τέχνης που άνθισε στις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.

Η αγορά της Συλλογής Κωστάκη έγινε από το ελληνικό δημόσιο το Μάρτιο του 2000, μετά από πολιτική απόφαση του υπουργού πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου ο οποίος εξασφάλισε τη συλλογή για το νεοϊδρυθέν τότε Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η συμφωνία υπογράφηκε ανάμεσα στην οικογένεια Κωστάκη και στη διοίκηση του Μουσείου αφού προηγήθηκε η σύσταση διεθνούς επιτροπής ειδικών, η οποία εκτίμησε την οικονομική και καλλιτεχνική αξία της συλλογής αφού τόνισε την αυθεντικότητα και τη μοναδικότητά της.

Ο συλλέκτης Γιώργος Κωστάκης, ένας Έλληνας από τη Ζάκυνθο, ανήκει στους ανθρώπους εκείνους που έχουν το χάρισμα της ορθής κρίσης και της σωστής επιλογής. Σε μια περίοδο απόλυτης κυριαρχίας του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ο Κωστάκης αγόραζε αυτό που οι άλλοι περιφρονούσαν, με αποτέλεσμα σήμερα η συλλογή του είναι από τις σημαντικότερες στον κόσμο.

Ο Κωστάκης γεννήθηκε στη Μόσχα το 1913 όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Εργάστηκε ως οδηγός στην Ελληνική πρεσβεία μέχρι το 1940 και στη συνέχεια ως επικεφαλής του τοπικού προσωπικού της Καναδικής πρεσβείας. Στα πλαίσια των επαγγελματικών του καθηκόντων συνόδευε ξένους διπλωμάτες στις επισκέψεις τους σε παλαιοπωλεία και χώρους τέχνης.

Χωρίς να έχει ιδιαίτερη καλλιτεχνική παιδεία και επαφή με τη μοντέρνα τέχνη, εντυπωσιάστηκε όταν αντίκρισε το 1946 ένα πίνακα της Olga Rozanova. Άρχισε να ενδιαφέρεται για τη ρωσική τέχνη των αρχών του 20ού αιώνα και ήρθε σε επαφή με τις οικογένειες των καλλιτεχνών από τους οποίους αγόραζε τα έργα. Ο Κωστάκης συνέχισε για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες τη συγκέντρωση των έργων, σχηματίζοντας έτσι μία περίφημη συλλογή η οποία διέσωσε από την καταστροφή και τη λήθη ένα σημαντικό τμήμα της μοντέρνας ευρωπαϊκής τέχνης. Το σταλινικό καθεστώς, όπως γνωρίζουμε, είχε θέσει σε απαγόρευση τα έργα της ρωσικής πρωτοπορίας, επιβάλλοντας στην τέχνη το δόγμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ετσι άρχισαν να αναδεικνύονται οι απόψεις παλαιότερων μελετητών για τη σπουδαιότητα της ρωσικής τέχνης, που ονομάστηκε "πρωτοπορία" για τον ρηξικέλευθα νέο και πειραματικό χαρακτήρα της καθώς και να βρίσκουν απάντηση ερωτήματα σχετικά με τον ιδεολογικό χαρακτήρα και τις οπτικές εμπειρίες μιας τέχνης που αναπτύχθηκε λίγα χρόνια πριν και λίγα χρόνια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Παράλληλα, αποδεικνύονταν βαθμιαία οι αρχικές υποθέσεις για τη δυναμική των σχέσεων ανάμεσα στη ρωσική τέχνη και την τέχνη της Δύσης σε όλη τη διάρκεια του μοντερνισμού.

http://www.greekstatemuseum.com/kmst/collections/kostakis.html

Το Μπλε του Vermeer

The woman's satin garment is painted almost entirely with varying shades of ultramarine blue, white and small quantities of black in the deepest shadows. Vermeer used blue more than any other "strong" color. The fact that he preferred the highest grade of natural ultramarine, the most brilliant and expensive blue pigment available of his time, testifies to the importance he associated with its optical quality and it is not out of the question that the noble lineage of this "pigment of pigments" may have come into play. In the later years of financial hardship, his patron Pieter van Ruijven may have financed such an expensive habit.

Perhaps the satin dress of the Woman in Blue Reading a Letter best illustrates the psychological power of blue. Throughout history blue was the color of all heavenly gods. It stands for distance, the divine and the spiritual. This interpretation goes back to ancient Egyptians and was taken on by later cultures. From a psychological point of view blue tends to invoke dreamlike states. It instills yearnings, has a calming effect and leads to meditative introspection. Ultramarine blue, which seems to have been employed almost obsessively in the present picture, is even found in the light gray mixtures of the wall and the round ball of the map hanger. Vermeer used the same technique in the Woman Holding a Water Pitcher of the same years.

Natural ultramarine pigment (the coloring substance of paint) is made of the powder of the crushed semi-precious stone lapis lazuli. After being thoroughly purified by repeated washings, the powder is bonded to a drying oil through hand mulling. Only stones of the highest quality could be prepared just by washing and grinding. For lower qualities a laborious method of extracting the mineral lazurite was necessary, which Cennini described in his treatise (c. 1390). The best varieties of lapis lazuli were imported from Afghanistan via Venice.

Museo del Prado

El edificio que hoy sirve de sede al Museo Nacional del Prado fue diseñado por el arquitecto Juan de Villanueva en 1785, como Gabinete de Ciencias Naturales, por orden de Carlos III. No obstante, el destino final de esta construcción no estaría claro hasta que su nieto Fernando VII, impulsado por su esposa la reina María Isabel de Braganza, tomó la decisión de destinar este edificio a la creación de un Real Museo de Pinturas y Esculturas. El Real Museo, que pasaría pronto a denominarse Museo Nacional de Pintura y Escultura y posteriormente Museo Nacional del Prado, abrió por primera vez al público en noviembre de 1819. Nació con el doble propósito de mostrar las obras propiedad de la corona y descubrir a Europa la existencia de una escuela española tan digna de mérito como cualquier otra escuela nacional.

El primer catálogo, realizado en 1819 y dedicado exclusivamente a la pintura española, constaba de 311 pinturas, aunque, en ese momento, se guardaban ya en el Museo 1.510 obras procedentes de los Reales Sitios pertenecientes también a otras escuelas. La valiosísima Colección Real, germen de los fondos  del actual Museo del Prado, comenzó a adquirir pleno desarrollo en el siglo XVI en tiempos del emperador Carlos V y continuó enriqueciéndose con el concurso de los monarcas que le sucedieron, tanto Austrias como Borbones. Gracias a la voluntad y al esfuerzo de todos ellos   ingresaron en la Colección Real los mayores tesoros que se pueden contemplar hoy en el Prado como El Descendimiento de Weyden, El Jardín de las delicias de El Bosco, El caballero de la mano en el pecho de El Greco, El tránsito de la Virgen de Mantegna, La Sagrada Familia, conocida como "La Perla", de Rafael, Carlos V en Mühlbergde Tiziano, El lavatorio de Tintoretto, el Autorretrato de Durero, Las Meninas de Velázquez, Las tres Gracias de Rubens o La familia de Carlos IV de Goya

A los fondos procedentes de la Colección Real se sumaron después otros que aumentaron y enriquecieron en gran medida las colecciones del Museo con algunas de sus obras maestras como las majas de Goya. Fundamental fue la incorporación de otros museos hoy desaparecidos, el Museo de la Trinidad en 1872 y el Museo de Arte Moderno en 1971, pero también fueron decisivos los numerosos legados, donaciones y compras.

Procedentes del Museo de la Trinidad ingresaron en el Prado algunas obras relevantes como La Fuente de la Gracia de la escuela de Jan Van Eyck, los retablos de santo Domingo y de san Pedro Mártir realizados para santo Tomás de Ávila por Pedro Berruguete y los cinco lienzos del Colegio de doña María de Aragón de El Greco.

Del Museo de Arte Moderno provienen gran parte de los fondos del siglo XIX, entre los que destacan obras de los Madrazo, Vicente López, Carlos de Haes, Rosales y Sorolla.

Desde la fundación del Museo se han incorporado a sus colecciones  más de dos mil trescientas pinturas y gran cantidad de esculturas, estampas, dibujos y piezas de artes decorativas mediante  legados, donaciones y compras, que engloban en su mayoría el apartado de Nuevas Adquisiciones. Numerosos legados han enriquecido los fondos del Museo, tales como  el  de don Pablo Bosch, con su magnífica  colección de medallas, el de don Pedro Fernández Durán, que sumó a su amplísima colección de dibujos y artes decorativas una obra maestra de la pintura como la Virgen con el Niño de Weyden, y el de don Ramón de Errazu con pintura del siglo XIX. Entre las donaciones cabe reseñar la de Las Pinturas Negras de Goya que hizo el Barón Emile d’Erlanger en 1881. Entre las múltiples obras ingresadas mediante compra se encuentran algunas tan destacadas como las que se han efectuado en los últimos años, entre ellas  la Fábula y la Huída a Egipto de El Greco, en 1993 y 2001, La condesa de Chinchón de Goya en el 2000 y El barbero del Papa de Velázquez en el 2003.

Datos generales

La colección está formada por aproximadamente 7.600 pinturas, 1.000 esculturas, 4.800 estampas y 8.200 dibujos, además de un amplio número de objetos de artes decorativas y documentos históricos. En la actualidad, el Museo exhibe en su propia sede algo menos de 1.000 obras, mientras que alrededor de 3100 obras (‘Prado disperso’) se encuentran, como depósito temporal en diversos museos e instituciones oficiales, y el resto se conserva en almacenes.

in Dublin, such a Concert!

In 2008 a prestigious competition to design Dublin’s new National Concert Hall had two finalists narrowed down from a shortlist of prominent architectural firms. 3XN and Henning Larsen Architects, both Danish Studios, presented powerful design ideas. However, due to client’s difficult financial situation caused by the global economic crisis, appointing of a final winner has been cancelled.

3XN’s proposal for the Concert Hall is a sculptural composition of volumes reflecting the interior layout of the building. Three Halls, each different in size, function and acoustic objectives, are connected by a foyer promoting flow and social interaction. The foyer expands and contracts, adapting to the new structure.

From the garden side, a transparent façade cascades down from the three Concert Hall volumes, drawing the gardens forth into the foyer and extending into a new public plaza towards Hatch Street.

The design concept from Henning Larsen Architects follows an entirely different logic. The Symphonic Hall is located at the heart of the site, becoming a pivotal point and affecting the entire organization. The Hall’s unique acoustics and lightness affect the performing act by discreetly creating unity between art and audience.

With the open and light courtyard on three sides and the Iveagh Gardens on the last side, a variety of different public spaces are unveiled. The courtyard connects  Earlsfort Terrace to The Gardens, creating a generous entrance foyer to the auditoriums. A spatial experience of openness to all public frontages of the site makes the courtyard part of the public realm.

e Volo

The Thronal Feast Of the Alexandrian Church

On the 7th and 8th May 2011, the Thronal Feast of the Alexandrian Church took place with great splendour, on the occasion of the commemoration of the Holy Apostle and Evangelist Mark, its first Bishop and Custodian.

On the eve of the Feast, at the Holy Cathedral of the Annunciation of the Theotokos in Alexandria, His Beatitude Theodoros II, Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa officiated at the Service of Great Vespers, together with His Grace Gabriel Bishop of Mareotis and Patriarchal Vicar of Alexandria and His Grace Niphon of Babylonia, Hegumen of the Holy Patriarchal Monastery of St George in Old Cairo.
On the Sunday, 8th May, His Beatitude conducted the Divine Liturgy concelebrated by His Eminence Nicholas Metropolitan of Ermopolis,  His Grace Gabriel Bishop of Mareotis, His Grace Nikodimos of Nitria and patriarchal Vicar of Cairo, and His Grace Niphon of Babylonia. The homily was preached by the Very Reverend Archimandrite Panteleimon Arathymos, Chancellor of the Holy Synod, who said, among other things: "?This most venerable Patriarchal Throne, under the spiritual guidance of His Beatitude, has over many years conducted its missionary tasks, passing on the Light and the Truth, the Grace and the comfort from the Mediterranean down to the African South and from East to the West of the continent of the future, a continent which has been deeply hurt by its colonial past, exhausted by poverty, and fenced in the vicious circle of underdevelopment.

The live and activity of St Mark is a lighthouse w hich illumines and inspires the admirable efforts and humanistic contribution of the missionary staff of our Patriarchate, which is not inactive before all these exceedingly huge humanistic problems which rock the African people, but strives daily for the passing on of the message of the Resurrection given by the Myrrh-bearers and its genuine implementation in the easing of human pain.  And it is the current missionaries who make Christian love a practice, as it was taught and embodied by the Holy Evangelist Mark two thousand years ago.

And you, Your beatitude, the Thirteenth of the Apostles, the Successor of the Apostolic trust, the witness and sacrificial love of your Holy Predecessor, who has embodied this certainty of the fullness of the Throne, lift up a hand of supplication to the Arch-Shepherd Christ, to lead it from pure circumstances to even more pure evolutions and from honourable struggles to most honourable outcomes, to the glory of God and t he structure of the world".

Prior to the end of the Eucharistic gathering His Beatitude awarded Patriarchal Offices to two distinguished persons. Particularly, he awarded the Office of the Arhontissa Dikaiofylax to the Honourable Mrs Kalliope-Kelly Bourdara, Professor of the University of Athens, former Minister and former Deputy Mayor of Athens, and the Office of Arhon Nomofylakos to the Honourable Michael Kountouris, Vice President and Legal Advisor of the ING Group.

A festive gathering then took place in the Throne Room, where His beatitude expressed his sincere gratitude to the special Members of the Brotherhood of Office Bearers of the Throne "Apostolos Markos".
On their behalf the Office Bearers of the Patriarchate, via the President of the Brotherhood, the Most Erudite Mr. Theodoros Panagopoulos, Professor of the University of Pireaus, declared their unceasing support of the multifaceted work of the Secon d Throne Church, and gave honour to the Most Venerable Nun Sister Theoxeni, Abbess of the Holy Patriarchal and Stavropegiac Monastery Chrysopege in Hania, Crete, for her multifaceted work. Also, the Erudite Mr Spyridon Kamalakis, Megas Arhon Logothetis and Great Benefactor of the ancient Patriarchate addressed His Beatitude and offered him the tools which placed the foundation stone in 1926 of the Kaniskerion Orphanage of Alexandria and the Holy Church of the Saint and Great Martyr George within its walls.

Also, honouring the assistance of the Holy Monastery of Chrysopege in Hania towards the missionary effort, awarded the Monastery the Cross of St mark, through the Most Venerable Abbess.

The rite of the inauguration of the area which will house the Patriarchal Archives and their naming in honour of the distinguished Egyptian Greeks, the Erudite Messrs Christos Zerefos, Academic and Megas Arhon Didaskalos, Spyridon Kamalakis, Business man, Chairman of the Association of Hellenic-Egyptian Friendship, Megas Arhon Logothetis and Efthymios Soulogiannis, Historian, Megas Arhon Asikritis.
At noon the Chairman and Members of the Brotherhood of Office Bearers of the Throne hosted an official lunch in honour of His Beatitude at the Hellenic Naval Club in Alexandria, and that same night a musical function was held in the grounds of the Patriarchal Mansion by the artists Mrs. Sevi Mazera-Mamali, Mrs. Jenny Hatzidimou, Mrs. Zafiroula Hanti and Mr. Konstantine Gravos.

The festive and Liturgical functions of the Thronal Feast of the ancient Patriarchate of Alexandria and All Africa were attended by their Excellencies the former Ministers Mrs. Kalliope-Kelly Bourdara and George Kalaitzis, the Honourable Consul General of Greece in Alexandria Mr George Diakofotakis, the Chairman of S.A.E. Mr. Stephanos Tambakis, the Chairman of the Hellenic Community of Alexandria Mr Ioannis Siokas, representatives of Hellenic and Arabic-speaking Associations and Organizations of the Great City, as well as the entire Hellenic Community.

Archim. Panteleimon Arathymos   
Chief Secretary
of the Holy Synod