as it was Private

Moh architects is a Vienna based group of architects dedicated to developing an innovative approach towards architecture, urbanism and design. Their work encompasses both methodical research as well as the application of innovative design strategies through built work.

The Askim Museum Competition was about designing a museum for a private art collection. The functional program of roughly 2800 sqm had to be embedded in the surrounding urban fabric in an intelligent way, credibly delivering a strong figure/anchor for the region while not overpowering the delicate natural backdrop.

The site given is located on sloped terrain, slightly elevated from the nearby city center. It is connected through a single road which terminates at a derelict quarry. The design proposes this derelict quarry to be an alternative building grounds rather than the original site, as the existing topographical changes and the resulting voids within the hillside lend themselves almost ideally for the museum’s functional spaces.
Therefore, the proposal’s programmatic distribution and spatial differentiation are directly derived from the conditions given: all primary spaces, i.e. the museum itself, are proposed to be located within existing chasm while the appending library and administration spaces are envisioned to be situated on top of the exhibition spaces. The enveloping surface of these programs is in large areas walkable and serves two main purposes: Firstly- it consolidates the different figures into one cohesive composition and secondly- it merges the surrounding natural landscape with the synthetic roof ‘landscape’ of the museum.
 

a Spherical Museum

The project for Milan’s new Museum of Contemporary Art is designed by Daniel Libeskind in cooperation with his Italian partner CityEdge. It features a vertical structure of five floors which twists from its square base and forms a circular terrace at the top. Its design references Da Vinci’s golden section, transforming in accordance to principles of self-evolution and spherical astronomy.

The most important design objective sought by city authorities and the designers was the greatest possible flexibility in order to respond to all of the, nowadays often unpredictable, needs of a space dedicated to contemporary art. This is why the five galleries of the new building are presented as stand-alone units, with a minimum height of 5.5m and equipped with complex lighting and air conditioning systems that make it possible to stage any type of exhibition while at the same time keeping the dominant line of the structure visible to the visitor, the square that becomes a circle, as it moves from the ground to the sky.

The building uses cutting-edge materials and building techniques with the objective of achieving the highest possible level of environmental compatibility. Enveloping the volume is a screen-like structure which visually speaking, enables the perception of the initial geometry of the building. The “screen” is formed by a series of bronze-colored varnished aluminium strips that also provide a great sense of lightness and luminosity.
 

to Mimic the Birds

“The birds have to keep a safe distance from each other while staying safe from possible aggressors; this makes them fly close together to form dark spots in their formation so the attacker cannot pinpoint an individual bird.”

Studio Drift’s concept for Flylight is inspired by flight patterns found in flocks of birds. The idea is to determine behavioral patterns and transpose then into a seemingly arbitrary ensembles of light sources. The installation is made up of 160 glass tubes which interact with the viewers through sensors that translate changes in the environment to computer stimulations. The impulses drive the electronics, making the lights react as if they were a flock of birds maneuvering away from or towards the attacker/viewer.
Behavior is not programmed to a repeated pattern, as each light is controlled individually, but is dependent on the DNA that has been given to the group. The “free will” of the group creates situations in which the flock can either move away or attack the viewers as a defense strategy.

The light installation was presented at the FOO (Flight of Objects) Dutch designers’ group exhibition at Ventura Lambrate in Milan, along with other new projects of Studio Drift.
 

a Diamond Pavilion

Apostrophy’s is a multi-disciplinary design studio, working in the field of new media technologies, visual design, motion graphic, animation, game application, lighting programming design, etc. Their design strives towards empowering users to actively participate in the design. Their Diamond Tile Pavilion was part of the Bangkok Architect Fair in 2011.

Project description:

“In Bangkok Architect Fair 2011, Apostrophy’s favorable circumstances from our companion, Diamond Building Products Public Company, their product lines are ceramic, laminate, construction hardware and construction service in Thailand. Apostrophy’s role in this project is one of the “artist” for the “ Diamond Art – Diamond Lounge” concept in 2011.

The purpose of the Diamond Lounge space is to apply the “HOW TO” of the “Purlin”, hardware for roofing, the highlight of their product launching this year. We transform its function into the element of booth’s construction by “joint” the bent–angle of the purlin together. To describe the main structure, wall, huge lamp ceiling, it’s like we sketch the structure with clean white matt Purlin, appeared-shadow with the rhythmics of space & line of the structure, color the pavilion with lighting, which we layered-hang LED PAR, fluorescent light box to create Lounge environment sense with our various programming pattern of lighting scene design, shown as dimension of Diamond Reflection.”
 

Sakura is the Heart

Οι Κερασιές στο Εφήμερο
Το Φούτζι στο Αιώνιο

Cherry blossoms at Fukushima
Cherry blossoms at the Tokyo Imperial Palace
Cherry blossoms within a field of Phlox subulata at Yachounomori Garden in Tatebayashi, Gunma
A cherry blossom is the flower of any of several trees of genus Prunus, particularly the Japanese Cherry, Prunus serrulata, which is sometimes called sakura after the Japanese (桜 or 櫻; さくら).

Many of the varieties that have been cultivated for ornamental use do not produce fruit. Edible cherries generally come from cultivars of the related species Prunus avium and Prunus cerasus.
 

Τα Οχυρά των Λαών

Του Βασιλη Kαραποστολη*

Ολοι το βλέπουν πως τα χρόνια που έρχονται θα είναι τα χρόνια μιας θητείας σε πόνους. Με ποιον τρόπο όμως θα θητεύσουμε; Είναι άλλο πράγμα να βάζεις άρον άρον τη στολή σου και βλαστημώντας τους πάντες (και τον εαυτό σου μαζί), να τραβάς την πορεία σου και άλλο να προχωράς με το βήμα εκείνου που νιώθει πως από μέσα του δεν του αφαιρέθηκαν όλα. Ποιος λοιπόν θα είναι ο βηματισμός μας;

Χωρίς αμφιβολία οι απαντήσεις που δίνουν στα βάσανά τους διαφορετικοί λαοί αποκαλύπτουν το βάθος και τη διάρκεια των δοκιμασιών τους, αλλά και τις δυνάμεις που επιστρατεύονται για να τις αντιμετωπίσουν. Οι Ινδοί, για παράδειγμα, αμύνονται με εκείνη την απάθειά τους που όσο κι αν τη μελέτησαν οι Δυτικοί -και όσο κι αν τη μαϊμούδισαν σε διάφορα «κέντρα γιόγκας»- παρέμεινε γι’ αυτούς ακατανόητη. Εβλεπαν τους βουδιστές να αποσύρονται με τον διαλογισμό τους από τον κόσμο τον γεμάτο αγκάθια, και νόμιζαν ότι αποτραβιούνται σε κάποιο ησυχαστήριο χτισμένο εντός τους. Αυτό ήταν το σφάλμα των δυτικών παρατηρητών. Γιατί ο ζηλωτής της αυτοσυγκέντρωσης στην πραγματικότητα μεταφερόταν έξω από τον εαυτό του, σε ένα Ολον μέσα στο οποίο χωνευόταν η συνείδησή του. Αντεχε στις οδύνες γιατί είχε πάψει να έχει ένα «εγώ». Ποιον να χτυπήσουν τα βέλη του κακού, αφού δεν υπήρχε εστία, δεν υπήρχε προσωπική επιφάνεια πάνω στην οποία να καρφωθούν; Η ύπαρξη διαλυόταν σε άπειρα μόρια και ο άνθρωπος έφτανε στην αταραξία με το να καταργεί τα σημεία επαφής του με τον πόνο.

Στους αντίποδες θα βρούμε τη ρώσικη στάση. Οχι μόνο δεν θωρακίζουν την ψυχή και το σώμα τους οι Ρώσοι, αλλά τα εκθέτουν σε συνεχείς τριβές και ταλαιπωρίες. Θέλουν να δουν ως πού φθάνει η δύναμη που είναι βέβαιοι πως έχουν, όταν τους επιτίθεται η πείνα κι η δίψα, όταν το ψύχος τούς κυκλώνει τόσο ολοκληρωτικά ώστε να φαίνεται ότι ο έξω παγετός μοιραία θα φέρει και την εσωτερική τους νέκρωση. Τότε ακριβώς είναι που αντιδρούν με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα, αν τουλάχιστον δεχτούμε όσα μαρτυρούν για το πνεύμα του λαού αυτού οι μεγάλοι εξερευνητές του. Ακόμη κι ο Ντοστογιέφσκι απορούσε με το σθένος τους. Παρατηρούσε τυραννισμένους ανθρώπους γύρω του να διατηρούν στο βλέμμα τους μια κάποια αλλόκοτη θέρμη. Κάτι κρατιόταν ζεστό μέσα τους και τους εφοδίαζε μ’ ένα είδος χαρούμενης καρτερίας φτιαγμένης από «εμπιστοσύνη, άγνοια κι ελπίδα».

Σταθερή πίστη

Μοιάζει -ειδικά σήμερα- εξίσου ακατανόητο αυτό το σλάβικο σφρίγος με την ινδική εξαΰλωση. Από πού αντλούν τόση δύναμη οι κακοπαθημένοι Ρώσοι; Οι ίδιες οι πράξεις τους και η ιστορία τους μας το εξηγούν. Μας δείχνουν ότι διαθέτουν μια πίστη στη ζωή τέτοια που να τους επιτρέπει να νιώθουν απ’ ευθείας κληρονόμοι της. Ο,τι ζωντανό, ό,τι πηγαίο, ό,τι εκρηκτικό υπάρχει στο υπέδαφος της γης, θεωρούν ότι κυλάει ανεμπόδιστο στις φλέβες τους, για να τους μετατρέπει σε Ανταίους, όταν χρειάζεται. Χάρη στην πεποίθησή τους ότι η γήινη ζωή συμμαχεί μαζί τους, άντεξαν πολλά οι Ρώσοι. Αλλά πήγαν ακόμη πιο πέρα από το να αποκρούουν σθεναρά τις επιδρομές της μοίρας. Πιστεύοντας ότι αντλούν συνεχώς από το αρτεσιανό φρέαρ της ζωής, θέλησαν να διαπλάσουν επιπλέον κι έναν «νέο άνθρωπο». Τα δάκρυα, τον ιδρώτα και το αίμα τους να γίνουν λίπασμα για τη μελλοντική ανθρωπότητα. Εδώ -κι ας σκανδαλιστούν μερικοί- θα συναντηθούν ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Γκόρκι και ο Λένιν. Μπορεί κανείς να κρίνει όπως νομίζει αυτό το πείραμα - ένα όμως δεν δικαιούται να πει: ότι ήταν πείραμα εργαστηρίου. Αυτός ο λαός ό,τι κάνει, το κάνει βάζοντας στη φωτιά τα χέρια του.

Ας πάμε τώρα σε μιαν άλλη εύφλεκτη περιοχή. Στην Ισπανία αυτό που καίει δεν είναι, όπως στη Ρωσία, η επιθυμία για την ανύψωση της ζωής, είναι η επιθυμία για τη συνάντηση με το Απόλυτο. Αυτή η έλξη κι αυτή η ένταση υπαγορεύει στους Ισπανούς να περιφρονούν βαθύτερα την υποχρέωση να είναι προσαρμοστικοί, «ρεαλιστές». Χειρότερη ταπείνωση, εδώ, θεωρείται να μην μπορείς να διαβλέψεις κάτι το αόρατο πίσω από τα ορατά. Αυτή η ασυμβίβαστη ονειροπόληση θα αποφέρει το παραλήρημα της Αγίας Τερέζας, τις εξορμήσεις του Δον Κιχώτη, τις εξορμήσεις επίσης των θαλασσοπόρων κατακτητών, όπως και τις σκοτεινές δαιμονικές μορφές του Γκόγια, ή, σε εντελώς άλλη κατεύθυνση, τη μεθοδική αδιαλλαξία των Ιησουιτών. Αν όλοι αυτοί μπορούν να μη συντρίβονται από τα εμπόδια που ορθώνονται μπρος τους, είναι γιατί φαντάζονται έναν άγγελο, ή μια σαγηνευτική γυναικεία μορφή, ή και μιαν άγνωστη ήπειρο να υπάρχει πίσω απ’ τα φράγματα. Συμπέρασμα. Οι Ισπανοί αντέχουν τα βάσανα επειδή παθιάζονται. Οι Ινδοί επειδή είναι απαθείς. Οι Ρώσοι επειδή πιστεύουν. Κι εμείς;

Ραψωδοί της ζωής

Σε εμάς δεν υπάρχει ούτε η ικανότητα για λυτρωτική απάθεια, ούτε για ακραίο πάθος, ούτε για σταθερή πίστη. Τότε πώς καταφέραμε να μην κατρακυλήσουμε στην εξαθλίωση ενός λαού που θα ήταν άθυρμα των καταστάσεων; Μπορούμε να πούμε πως μας έσωσε η ασίγαστη επιθυμία για έκφραση. Υπομείναμε έως πρόσφατα όσα μας έτυχαν, με την προσδοκία ότι από τα δυσάρεστα θα φτιάχναμε μια διήγηση ή ένα τραγούδι. Κάποτε οι Ελληνες «έζων δι’ έναν έπαινον, κι απέθνησκον δι’ ένα τραγούδι». Σήμερα, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ελπίζουμε σε επαίνους - είναι το πιο σπάνιο πράγμα. Πρέπει επίσης να ομολογήσουμε ότι το τραγούδι δεν βγαίνει πια από τα χείλη μας. Παρ’ όλα αυτά, κάτι μένει. Είναι η ανάγκη να ανακοινώνουμε τα δεινά μας, να κουβεντιάζουμε με τους ομοιοπαθείς, να παρασταίνουμε με χειρονομίες αυτά που δεν λέγονται - έχουμε ακόμη κάποια δυνατότητα να είμαστε ραψωδοί της ζωής. Θα ήταν καταδίκη, αν μας επέβαλαν να παραμείνουμε σιωπηλοί και συλλογισμένοι. Οχι, αδύνατον να γίνει αυτό. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: η περίσκεψη δεν είναι το ατού μας. Εχουμε μόνο την έκφραση. Αλλοι λαοί τη θεώρησαν σχεδόν σπατάλη. Για μας είναι μια πηγή δύναμης. Θα τη διατηρήσουμε;

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
 

a Translucent Network

Prickly Pear is an installation proposal for the work of Nicola Formichetti designed by Barker Freeman Design Office that proposes an immersive sensory environment with changing color tones that can correspond to changing music, body movement, or merchandise within the space. Our concept was to insert an enveloping volume of stretchy translucent netting that would capture and reflect the shifting light spectrum emitted from the system of custom LED fixtures. The lighting could be programmed on a pre-set script or it could be set to respond to environmental changes.

These fixtures are coupled to steel tension rods that attach to grommets in the fabric and to surface-mounted hooks fastened to the walls and ceiling of the existing space. More steel rods would be breakformed into u-shaped forms that would connect to the grommets inside the space to form hanging surfaces for merchandising.

Changing rooms are formed of smaller fabric pods that attach to the main volume through adjustable portals made from fabric gaskets. These spaces would have their lighting that can be programmed separately to indicate vacancy.

The form is inspired by the fruit of the prickly pear cactus, a plant that has its origins in the west but that has grown to become a staple of Mediterranean regions as well. The prickly pear is a source of inspiration and sustenance and celebrated in a wide range of cultures and in this way is a symbol of the global cross-pollination which inspires Nicola Formichetti, whose Italian-Japanese heritage has been a source of inspiration.

Project Team: Alexandra Barker, AIA LEED AP, Principal
Adrien Allred, Phuong Nguyen, Adam Jakubowski, Bridget Rice

to Be a Membrane, to Save a City

To confront with the sea level rising of New York, Tingwei Xu and Xie Zhang from the University of Pennsylvania designed an idea for protecting certain areas against water by wearing a “membrane’. Deriving from the intelligent components, we created a surface system that can reveal a continually changing expression. The transforming surface can combine the multiple functions such as waterproof, lighting and agricultural planting. Rather than a traditional hierarchy design thinking, each component on the surface has equal essentiality. It is a irreducible integrity.

As the surface serves as a waterproof for the buildings, in turn, the building provides structure support to the surface. To blur the boundary, the surface seamlessly dissolves the old and rigid layer system of the buildings. Thus, the space between the old building and the new surface is totally fluid. Then, all sufaces form a new lattice system on the site. Finally, the system simultaneously evolves into an unprecedented ecological area in New York.
 

just Constructions!!!

by S.M

Visionary Schools

Cheap, dull, unattractive and unpleasant spaces – that’s the reputation of school ‘relocatables’. They’re the decades old, utilitarian solution to changing school demographics, remote community needs and disasters such as fires, floods and cyclones.

But a new plan by the Laboratory For Visionary Architecture [LAVA] turns these unpleasant spaces into smart buildings, the design an education in itself. In sustainability, social interaction, nature and adaptive technology. Chris Bosse, Asia Pacific director of LAVA says: ‘we wanted to turn this idea upside down and create spaces that are sustainable, practical, cost-effective whilst fun and exciting to be in’.

The sustainable design includes a modular façade system that is manually operable, flexible for light and shade, enclosed space or open space, bringing the outside in or the inside out. Using eco-materials it is low cost, low carbon, with off-site prefabrication allowing responsive assembly, with small lightweight, easily transportable modular elements. This cellular ‘space for learning’ strengthens the connection between mankind, nature and technology. ‘Three-axis’ geometry allows the interlocking of each module to form large groups with smaller learning clusters. This results in the building itself learning how to adapt to future methods of learning and future modes of operation.

The future classroom adapts to multiple sites, unusual configurations and different climates and topographies through a simple telescopic system of posts integrating the classroom into the landscape. The concept received a commendation in the Australian Future Proofing School competition to future proof relocatable learning spaces. The aim of the ideas competition was to produce effective spaces for 21st century learning that are sustainable, integrate with the landscape and connect with the school environment, suitable for prefabrication and mass customization.