Sakura is the Heart

Οι Κερασιές στο Εφήμερο
Το Φούτζι στο Αιώνιο

Cherry blossoms at Fukushima
Cherry blossoms at the Tokyo Imperial Palace
Cherry blossoms within a field of Phlox subulata at Yachounomori Garden in Tatebayashi, Gunma
A cherry blossom is the flower of any of several trees of genus Prunus, particularly the Japanese Cherry, Prunus serrulata, which is sometimes called sakura after the Japanese (桜 or 櫻; さくら).

Many of the varieties that have been cultivated for ornamental use do not produce fruit. Edible cherries generally come from cultivars of the related species Prunus avium and Prunus cerasus.
 

Τα Οχυρά των Λαών

Του Βασιλη Kαραποστολη*

Ολοι το βλέπουν πως τα χρόνια που έρχονται θα είναι τα χρόνια μιας θητείας σε πόνους. Με ποιον τρόπο όμως θα θητεύσουμε; Είναι άλλο πράγμα να βάζεις άρον άρον τη στολή σου και βλαστημώντας τους πάντες (και τον εαυτό σου μαζί), να τραβάς την πορεία σου και άλλο να προχωράς με το βήμα εκείνου που νιώθει πως από μέσα του δεν του αφαιρέθηκαν όλα. Ποιος λοιπόν θα είναι ο βηματισμός μας;

Χωρίς αμφιβολία οι απαντήσεις που δίνουν στα βάσανά τους διαφορετικοί λαοί αποκαλύπτουν το βάθος και τη διάρκεια των δοκιμασιών τους, αλλά και τις δυνάμεις που επιστρατεύονται για να τις αντιμετωπίσουν. Οι Ινδοί, για παράδειγμα, αμύνονται με εκείνη την απάθειά τους που όσο κι αν τη μελέτησαν οι Δυτικοί -και όσο κι αν τη μαϊμούδισαν σε διάφορα «κέντρα γιόγκας»- παρέμεινε γι’ αυτούς ακατανόητη. Εβλεπαν τους βουδιστές να αποσύρονται με τον διαλογισμό τους από τον κόσμο τον γεμάτο αγκάθια, και νόμιζαν ότι αποτραβιούνται σε κάποιο ησυχαστήριο χτισμένο εντός τους. Αυτό ήταν το σφάλμα των δυτικών παρατηρητών. Γιατί ο ζηλωτής της αυτοσυγκέντρωσης στην πραγματικότητα μεταφερόταν έξω από τον εαυτό του, σε ένα Ολον μέσα στο οποίο χωνευόταν η συνείδησή του. Αντεχε στις οδύνες γιατί είχε πάψει να έχει ένα «εγώ». Ποιον να χτυπήσουν τα βέλη του κακού, αφού δεν υπήρχε εστία, δεν υπήρχε προσωπική επιφάνεια πάνω στην οποία να καρφωθούν; Η ύπαρξη διαλυόταν σε άπειρα μόρια και ο άνθρωπος έφτανε στην αταραξία με το να καταργεί τα σημεία επαφής του με τον πόνο.

Στους αντίποδες θα βρούμε τη ρώσικη στάση. Οχι μόνο δεν θωρακίζουν την ψυχή και το σώμα τους οι Ρώσοι, αλλά τα εκθέτουν σε συνεχείς τριβές και ταλαιπωρίες. Θέλουν να δουν ως πού φθάνει η δύναμη που είναι βέβαιοι πως έχουν, όταν τους επιτίθεται η πείνα κι η δίψα, όταν το ψύχος τούς κυκλώνει τόσο ολοκληρωτικά ώστε να φαίνεται ότι ο έξω παγετός μοιραία θα φέρει και την εσωτερική τους νέκρωση. Τότε ακριβώς είναι που αντιδρούν με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα, αν τουλάχιστον δεχτούμε όσα μαρτυρούν για το πνεύμα του λαού αυτού οι μεγάλοι εξερευνητές του. Ακόμη κι ο Ντοστογιέφσκι απορούσε με το σθένος τους. Παρατηρούσε τυραννισμένους ανθρώπους γύρω του να διατηρούν στο βλέμμα τους μια κάποια αλλόκοτη θέρμη. Κάτι κρατιόταν ζεστό μέσα τους και τους εφοδίαζε μ’ ένα είδος χαρούμενης καρτερίας φτιαγμένης από «εμπιστοσύνη, άγνοια κι ελπίδα».

Σταθερή πίστη

Μοιάζει -ειδικά σήμερα- εξίσου ακατανόητο αυτό το σλάβικο σφρίγος με την ινδική εξαΰλωση. Από πού αντλούν τόση δύναμη οι κακοπαθημένοι Ρώσοι; Οι ίδιες οι πράξεις τους και η ιστορία τους μας το εξηγούν. Μας δείχνουν ότι διαθέτουν μια πίστη στη ζωή τέτοια που να τους επιτρέπει να νιώθουν απ’ ευθείας κληρονόμοι της. Ο,τι ζωντανό, ό,τι πηγαίο, ό,τι εκρηκτικό υπάρχει στο υπέδαφος της γης, θεωρούν ότι κυλάει ανεμπόδιστο στις φλέβες τους, για να τους μετατρέπει σε Ανταίους, όταν χρειάζεται. Χάρη στην πεποίθησή τους ότι η γήινη ζωή συμμαχεί μαζί τους, άντεξαν πολλά οι Ρώσοι. Αλλά πήγαν ακόμη πιο πέρα από το να αποκρούουν σθεναρά τις επιδρομές της μοίρας. Πιστεύοντας ότι αντλούν συνεχώς από το αρτεσιανό φρέαρ της ζωής, θέλησαν να διαπλάσουν επιπλέον κι έναν «νέο άνθρωπο». Τα δάκρυα, τον ιδρώτα και το αίμα τους να γίνουν λίπασμα για τη μελλοντική ανθρωπότητα. Εδώ -κι ας σκανδαλιστούν μερικοί- θα συναντηθούν ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Γκόρκι και ο Λένιν. Μπορεί κανείς να κρίνει όπως νομίζει αυτό το πείραμα - ένα όμως δεν δικαιούται να πει: ότι ήταν πείραμα εργαστηρίου. Αυτός ο λαός ό,τι κάνει, το κάνει βάζοντας στη φωτιά τα χέρια του.

Ας πάμε τώρα σε μιαν άλλη εύφλεκτη περιοχή. Στην Ισπανία αυτό που καίει δεν είναι, όπως στη Ρωσία, η επιθυμία για την ανύψωση της ζωής, είναι η επιθυμία για τη συνάντηση με το Απόλυτο. Αυτή η έλξη κι αυτή η ένταση υπαγορεύει στους Ισπανούς να περιφρονούν βαθύτερα την υποχρέωση να είναι προσαρμοστικοί, «ρεαλιστές». Χειρότερη ταπείνωση, εδώ, θεωρείται να μην μπορείς να διαβλέψεις κάτι το αόρατο πίσω από τα ορατά. Αυτή η ασυμβίβαστη ονειροπόληση θα αποφέρει το παραλήρημα της Αγίας Τερέζας, τις εξορμήσεις του Δον Κιχώτη, τις εξορμήσεις επίσης των θαλασσοπόρων κατακτητών, όπως και τις σκοτεινές δαιμονικές μορφές του Γκόγια, ή, σε εντελώς άλλη κατεύθυνση, τη μεθοδική αδιαλλαξία των Ιησουιτών. Αν όλοι αυτοί μπορούν να μη συντρίβονται από τα εμπόδια που ορθώνονται μπρος τους, είναι γιατί φαντάζονται έναν άγγελο, ή μια σαγηνευτική γυναικεία μορφή, ή και μιαν άγνωστη ήπειρο να υπάρχει πίσω απ’ τα φράγματα. Συμπέρασμα. Οι Ισπανοί αντέχουν τα βάσανα επειδή παθιάζονται. Οι Ινδοί επειδή είναι απαθείς. Οι Ρώσοι επειδή πιστεύουν. Κι εμείς;

Ραψωδοί της ζωής

Σε εμάς δεν υπάρχει ούτε η ικανότητα για λυτρωτική απάθεια, ούτε για ακραίο πάθος, ούτε για σταθερή πίστη. Τότε πώς καταφέραμε να μην κατρακυλήσουμε στην εξαθλίωση ενός λαού που θα ήταν άθυρμα των καταστάσεων; Μπορούμε να πούμε πως μας έσωσε η ασίγαστη επιθυμία για έκφραση. Υπομείναμε έως πρόσφατα όσα μας έτυχαν, με την προσδοκία ότι από τα δυσάρεστα θα φτιάχναμε μια διήγηση ή ένα τραγούδι. Κάποτε οι Ελληνες «έζων δι’ έναν έπαινον, κι απέθνησκον δι’ ένα τραγούδι». Σήμερα, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ελπίζουμε σε επαίνους - είναι το πιο σπάνιο πράγμα. Πρέπει επίσης να ομολογήσουμε ότι το τραγούδι δεν βγαίνει πια από τα χείλη μας. Παρ’ όλα αυτά, κάτι μένει. Είναι η ανάγκη να ανακοινώνουμε τα δεινά μας, να κουβεντιάζουμε με τους ομοιοπαθείς, να παρασταίνουμε με χειρονομίες αυτά που δεν λέγονται - έχουμε ακόμη κάποια δυνατότητα να είμαστε ραψωδοί της ζωής. Θα ήταν καταδίκη, αν μας επέβαλαν να παραμείνουμε σιωπηλοί και συλλογισμένοι. Οχι, αδύνατον να γίνει αυτό. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: η περίσκεψη δεν είναι το ατού μας. Εχουμε μόνο την έκφραση. Αλλοι λαοί τη θεώρησαν σχεδόν σπατάλη. Για μας είναι μια πηγή δύναμης. Θα τη διατηρήσουμε;

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
 

a Translucent Network

Prickly Pear is an installation proposal for the work of Nicola Formichetti designed by Barker Freeman Design Office that proposes an immersive sensory environment with changing color tones that can correspond to changing music, body movement, or merchandise within the space. Our concept was to insert an enveloping volume of stretchy translucent netting that would capture and reflect the shifting light spectrum emitted from the system of custom LED fixtures. The lighting could be programmed on a pre-set script or it could be set to respond to environmental changes.

These fixtures are coupled to steel tension rods that attach to grommets in the fabric and to surface-mounted hooks fastened to the walls and ceiling of the existing space. More steel rods would be breakformed into u-shaped forms that would connect to the grommets inside the space to form hanging surfaces for merchandising.

Changing rooms are formed of smaller fabric pods that attach to the main volume through adjustable portals made from fabric gaskets. These spaces would have their lighting that can be programmed separately to indicate vacancy.

The form is inspired by the fruit of the prickly pear cactus, a plant that has its origins in the west but that has grown to become a staple of Mediterranean regions as well. The prickly pear is a source of inspiration and sustenance and celebrated in a wide range of cultures and in this way is a symbol of the global cross-pollination which inspires Nicola Formichetti, whose Italian-Japanese heritage has been a source of inspiration.

Project Team: Alexandra Barker, AIA LEED AP, Principal
Adrien Allred, Phuong Nguyen, Adam Jakubowski, Bridget Rice

to Be a Membrane, to Save a City

To confront with the sea level rising of New York, Tingwei Xu and Xie Zhang from the University of Pennsylvania designed an idea for protecting certain areas against water by wearing a “membrane’. Deriving from the intelligent components, we created a surface system that can reveal a continually changing expression. The transforming surface can combine the multiple functions such as waterproof, lighting and agricultural planting. Rather than a traditional hierarchy design thinking, each component on the surface has equal essentiality. It is a irreducible integrity.

As the surface serves as a waterproof for the buildings, in turn, the building provides structure support to the surface. To blur the boundary, the surface seamlessly dissolves the old and rigid layer system of the buildings. Thus, the space between the old building and the new surface is totally fluid. Then, all sufaces form a new lattice system on the site. Finally, the system simultaneously evolves into an unprecedented ecological area in New York.
 

just Constructions!!!

by S.M

Visionary Schools

Cheap, dull, unattractive and unpleasant spaces – that’s the reputation of school ‘relocatables’. They’re the decades old, utilitarian solution to changing school demographics, remote community needs and disasters such as fires, floods and cyclones.

But a new plan by the Laboratory For Visionary Architecture [LAVA] turns these unpleasant spaces into smart buildings, the design an education in itself. In sustainability, social interaction, nature and adaptive technology. Chris Bosse, Asia Pacific director of LAVA says: ‘we wanted to turn this idea upside down and create spaces that are sustainable, practical, cost-effective whilst fun and exciting to be in’.

The sustainable design includes a modular façade system that is manually operable, flexible for light and shade, enclosed space or open space, bringing the outside in or the inside out. Using eco-materials it is low cost, low carbon, with off-site prefabrication allowing responsive assembly, with small lightweight, easily transportable modular elements. This cellular ‘space for learning’ strengthens the connection between mankind, nature and technology. ‘Three-axis’ geometry allows the interlocking of each module to form large groups with smaller learning clusters. This results in the building itself learning how to adapt to future methods of learning and future modes of operation.

The future classroom adapts to multiple sites, unusual configurations and different climates and topographies through a simple telescopic system of posts integrating the classroom into the landscape. The concept received a commendation in the Australian Future Proofing School competition to future proof relocatable learning spaces. The aim of the ideas competition was to produce effective spaces for 21st century learning that are sustainable, integrate with the landscape and connect with the school environment, suitable for prefabrication and mass customization.

to Feed the Planet

The topic of the upcoming EXPO 2015 in Milan is “Feeding the planet – Energy for life.” So how could a pavilion deal with that topic? It’s name is Biolosophy, a design by architecture student Patrick Vogel at Wismar University, Germany The basic idea was to design a building, that seems “alive” and maybe eatable. Food is getting scarce on the planet, and meanwhile the world population is increasing. One almost infinite resource that we have is algae. The building is created with special columns and beams, made of steel, concrete and acrylic glass with algae growing in it. So the visitor of the pavilion feels like they are moving in a huge cell structure and can watch the algae grow and also eat it.

The design deals with the global food crisis and shall show new possibilities that we should all observe. It should be seen as a food producing algae sculpture with a highly sustainable effect in terms of feeding the planet and dealing with upcoming global issues. We already have the technology for growing algae, decreasing CO2 through algae cultivation and producing healthy algae-food, so why not use it in a modern building?
 

to Water your Pray

Part of the Young Architects Program, an initiative for promoting emerging designers, the Latin America branch was established and launched in 2011 by CONSTRUCTO, in collaboration with MOMA and MOMA PS1. It’s an active platform for creating new opportunities for talented Latin American architects to explore and design within the scope of collective-use spaces and informal live events, with strong emphasis on sustainability issues. In 2011 it was particularly oriented towards young Chilean architects, few of whom are members of the GUN Arquitectos team, a collective whose Water Cathedral Project was chosen as this year’s winning proposal.

The Water Cathedral is an outdoor installation, created primarily for public use. Its large horizontal nave is made up of numerous vertical components which vary in height and density. It is also a facility that generates a water injection system, with rainwater flowing through the stalactites. When filled with small amounts of water, the components act as interfaces out of which water droplets gradually flow and cool visitors below. The dynamic canopy of different density achieves less contrast between sunny areas and darker ones. The stalagmites, rising from the ground, create a cave-like topography of urban furniture which welcomes visitors and provide them with shaded sitting areas.

 

an Algorithmic Soma

The swarm intelligence systems are used in designing this proposal for the Taiwan Tower in Taichung, creating a bottom up logics in high-rise geometry. SOMA’s approach was aimed at achieving a multilayered, evocative tower appearance. Through use of algorithmic basis the natural processes applied in the organization of the design determine the visual aspect of the project. The Taiwan Tower showcases future architecture that learns from nature and deploys its underlying principles.

The non-hierarchical cluster of vertical geometries emerges from an open field base, letting the surrounding landscape to flow freely between the legs.  The biomimetic fibrous lamellas intertwine and connect to form a whole, while applying a set of digital models to organize the performative structure of the tower. The results are overlaid with functional requirements and further developed with the help of evolutionary structural software. At the eco-laboratories visitors can observe how piezoelectric halms produce energy by movement and transform them into light at night, resembling floating swarms of particles. The facades adapt to weather conditions by opening and closing and protect the visitors from sun and wind. The tower itself becomes a fully integrated part of the exhibition; it displays how the responsible use of natural resources can lead to architectural innovation and investigation that speaks to both imagination and emotions.

a Versatile Environment

The steel, cocoon-like structure represents a parametrically altered design of a typical fence.  What is supposed to function primarily as a demarcation tool is developed into an element that accentuates the 3-dimensionality of space. It is fragmentized, as if under the influence of powerful tectonic forces, pulling the initially linear structure in different directions. Not only does it frame the views of the surroundings, it creates an awareness of space that reveals its true potentials. The garden is transformed into a versatile environment, partly covered, withdrawn and protected, with a canopy sheltering a pool and a seating area. Seen from afar, it has a sculptural quality of a biomorphic structure that mimics the existing organic patterns of its surroundings.

With integrated panels following the concave form of the supporting structure, the surface segments of the fence develop in the central area in relation to the steel structure from the inside to the outside and dissolve more and more along the vertical. The frame construction has diagonally running circular tube profiles for out crossing and plate attachment. The frames consist of solid welded flat steel profiles. The not entirely closed shell is constructed with diamond shaped plates which are fixed by tabs on the diagonals and in case can be turned around their axis.